ZAYYA

…………..

ဗရွိဳး နဲ႔ ေတာငန္း

2011-12-26T17:54:00.000+06:30

ဇင္ဆရာ ဗရွိဳးနဲ႔ သူ႕ေရာင္းရင္း – ဟခုဂ်ိဳ တို႔ လမ္းေလ်ာက္ လာၾကတဲ့ အခိုက္ ေတာငန္း တစ္ေကာင္က ျဖတ္ပ်ံ သြားတယ္။

ဗရွိဳး – “အဲ့ဒါ ဘာလဲ”
ဟခုဂ်ိဳ – “ေတာငန္းပါ”
ဗရွိဳး – “ဘယ္မွာလဲ”
ဟခုဂ်ိဳ- “ပ်ံသြားျပီေလ”

ဗရွိဳးက ဟခုဂ်ိဳရဲ႕ ႏွာေခါင္းကို ရုတ္တရက္ ျဖတ္ထိုး လိုက္တယ္။ ဟခုဂ်ိဳခမ်ာ နာေတာ့ ထေအာ္ေရာ –

ဒါေပမယ့္ ဗရွိဳး ဆက္ေမးတယ္ – “အဲ့ေတာ့ – ဘယ္လိုပ်ံသြားတာလဲ”

ဇင္ဆရာေတြ ထဲမွာ ဗရွိဳးကုိ က်ေနာ္ စိတ္ထဲ ႏွလံုး ထဲက ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ရွိတယ္။ သူက ဇင္ဆရာ တင္ မကဘူး။ ကဗ်ာဆရာ လည္း ျဖစ္တယ္။ ပန္းခ်ီဆရာ လည္း ျဖစ္တယ္။ ပန္းပုဆရာ လည္း ျဖစ္ေသးတယ္။ သူ႕ ျဖစ္စဥ္ ကိုယ္ႏိႈက္က ဖန္တီးမႈ အား အျပည့္ ရွိတယ္။ က်ေနာ္ သိမိ ထားသမ်ွမွာ သူ႕ကို ဘယ္သူနဲ႔ မွ ယွဥ္မထားမိဘူး – အေၾကာင္းက – သူဟာ အညႊန္းေဘာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ တြဲဆက္ေန တဲ့ သူ ျဖစ္ေနလို႔ပဲ။

ဇင္ စတင္ခဲ့ရာ အဦးအစ ဟာ ရွင္ေဗာဓိဓမၼ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ လည္း ၾကီးျမတ္တဲ့ သူ အျဖစ္ က်ေနာ္ ေလးစားသမႈ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕မွာ အညႊန္းေဘာင္ တစ္ခုတည္း ပဲ။ — ရဟန္းတစ္ပါး ျဖစ္တယ္။ တနည္း – ဇင္ဆရာ တစ္ဦး ျဖစ္တယ္ ။ ၾကီးျမတ္မႈ ရွိတယ္။ ဗရွိဳးနဲ႔ေတာ့ မတူဘူး – ကြဲျပားတယ္။

ဗရွိဳး က ေဗာဓိဓမၼ လို ၾကီးျမတ္ ေနတာ မဟုတ္ဘူး ။ သူ႕ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္မႈ က ပံုစံ တစ္မ်ိဳး ။ သူ႔ ျဖစ္တည္မႈ အားလံုးဟာ အညႊန္းေဘာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေအာက္မွာ ရွိတယ္။ အသြင္သ႑ာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ရွင္သန္ေနတယ္။ က်ေနာ့ အေနနဲ႔ – ရွင္ေဗာဓိဓမၼ ကို ဘယ္သူနဲ႔မွ ႏိႈင္းယွဥ္ မရသလို၊ ဗရွိဳး ကိုလည္း ဘယ္သူနဲ႔မွ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔ မရဘူး။ သူ ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အျဖစ္ ဟာ ဇင္ရဲ႕ အႏွစ္သာရ အျပည့္အဝ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ လက္မခံ ေပမယ့္ အမ်ားစု သမုတ္ထားၾကတာက – ရွင္ေဗာဓိဓမၼ ဟာ ဇင္ကို တည္ေထာင္သူ ( Founder ) ျဖစ္တယ္တဲ့ – ရွိေစ။

ရွင္ေဗာဓိဓမၼဟာ ဇင္ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေပးသူ ဆိုရင္ – ဗရွိဳးဟာ ဇင္ရဲ႕ ပန္းတစ္ပြင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အလားတူ အဲ့ဒီ ပန္းက ထြက္ေပၚ လာတဲ့ ေမႊးရနံ႕ လည္း ျဖစ္ေနေသးတယ္။ အဲ့ဒီ ေမႊးရန႔ံဟာ သူ႕ရဲ႕ ကဗ်ာ၊ သူရဲ႕ ေဖာ္ျပခ်က္၊ သူ႕ ပန္းခ်ီကား ေတြမွာ အထင္အရွား ရွိေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး – အခု အထက္ က ျဖစ္စဥ္မွာ ပါတဲ့ ဗရွိဳးရဲ႕ သာမာန္ အေျပာအဆို မွာတင္ ထူးျခား ကြဲျပားေနတယ္။

ေတာငန္း တစ္ေကာင္က ျဖတ္ပ်ံ သြားတယ္။
ဗရွိဳးက ေမးတယ္။ “အဲ့ဒါ ဘာလဲ”

ဒီေမးခြန္းက ေတာငန္း အေၾကာင္း ကို ေမးတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ဘာလို႔ဆို ဗရွိဳးက ကန္းေနတာမွ မဟုတ္ဘဲရယ္။ ဗရွိဳးက ဇင္ဆရာ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေမးခြန္း ထုတ္ေပမယ့္ ျပန္ေျဖသူ ဟခုဂ်ိဳက အေတြးအေနနဲ႔ ရွိေနတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗရွိဳး ေျပာေနတဲ့ ေမးခြန္း လားရာ ကို လြဲေခ်ာ္ျပီး သူ ေတြးႏိုင္တယ္။ ဆိုလိုတာက ေတာငန္းကို ဗရွိဳး မျမင္လိုက္ဘူးလို႔ သူ ထင္မယ္ ။ ဒါေပတဲ့ ဗရွိဳး ေမးတာက ငန္းအေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ ငန္း ျဖစ္ျခင္း မျဖစ္ျခင္း ပံုပန္းသ႑ာန္ ( Form ) ကို ေမးေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အႏွစ္သာရ ( Essence ) က ဘာလဲ – ဒါကို ေမးေနတာ သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဟခုဂ်ိဳက ျပန္ေျဖတယ္ – “ေတာငန္းပါဗ်” – သူ႕အေျဖဟာ အခ်က္အလက္ အမွန္ပဲ။ ေမးတဲ့ ေမးခြန္း အတြက္ ျပည့္စံုတဲ့ အေျဖပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ဗရွိဳး လို လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ အေျဖမွန္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခြင့္အေရး ထပ္ေပးတယ္။

“ဘယ္မွာလဲ”

ဟခုဂ်ိဳ ထပ္လြဲျပန္တယ္။

“ပ်ံသြားျပီေလ”

ဗရွိဳးက ဟခုဂ်ိဳရဲ႕ ႏွာေခါင္းကို ရုတ္တရက္ ျဖတ္ထိုး လိုက္တယ္။ ဟခုဂ်ိဳခမ်ာ နာေတာ့ ထေအာ္ရွာတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဗရွိဳး ဆက္ေမးတယ္ – “အဲ့ေတာ့ – ဘယ္လိုပ်ံသြားတာလဲ”

ဒီတိုတို က်ဥ္းက်ဥ္း ျဖစ္စဥ္ေလးမွာ အဓိပၸာယ္ အမ်ားၾကီး ပါဝင္မယ္။ တစ္ခုပဲ ေျပာၾကစို႔။

က်ေနာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ခံယူထားတဲ့ အခ်ိန္ နဲ႔ – အသိအျမင္ ရွိသူ တို႔ရဲ႕ အခ်ိန္ ဟာ မတူညီဘူး။
က်ေနာ္တို႔ အတြက္ အခ်ိန္ဆိုတာ ျဖတ္သန္းသြားတဲ့ အရာ၊ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ အရာ။
သိျမင္ထားသူ အတြက္ေတာ့ – က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ကသာ ျဖတ္သန္း သြားတဲ့ အရာ၊ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ အရာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ စင္စစ္ အခ်ိန္ဟာ ပစၥဳပၸန္၊ လက္ရွိ တည့္တည့္ တစ္ခုတည္း။ သူက အျခား ဘယ္ေနရာကိုမွ မေရြ႕သြားေန ဘူး။ အျခား ဘယ္ေနရာမွာမွ မရွိဘူး။ အခု ဒီေနရာနဲ႔ အခု ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ခင္ဗ်ား လက္ထဲမွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒီေနရာ-ဒီအခ်ိန္ ( Now and Here ) ကိုသာ က်ေနာ္တို႔ စင္စစ္ ပိုင္ဆိုင္တယ္။

ေမးၾကည့္မယ္။ အတိတ္ကို ခင္ဗ်ား ေတြ႕ဖူးလား။ အတိတ္လို႔ ဆိုတာနဲ႔ – ခင္ဗ်ား ျပန္စဥ္းစားမယ္ – ျပန္အိပ္မက္ မက္မယ္။ ျပန္ခံစားၾကည့္မယ္။ ခင္ဗ်ား မွတ္စု မွတ္ရာေတြ ျပန္လွန္ရင္ လွန္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား အတိတ္လို႔ နာမည္တပ္ထားတာဟာ – ခင္ဗ်ား စဥ္းစားသမ်ွ၊ ျပန္ေတြး သမ်ွေတြ သာ ျဖစ္ေနမယ္ မဟုတ္လား ။ စင္စစ္ က်ေနာ္တို႔ ျပန္လွန္ မိၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္ အတိတ္ ဟာ အခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္ မဟုတ္ဘူး။ အခု အခ်ိန္မွာ သိမွတ္ ယူထား လိုက္ရ တဲ့ ခင္ဗ်ား အေတြး သက္သက္။

ဒါဆို ဆက္ေမးမယ္ – အနာဂတ္ ဆိုတာ ဘာလဲ ။ က်ေနာ္တို႔ ဆႏၵ စိတ္ကူးေတြ၊ လိုခ်င္ ျဖစ္ခ်င္ေနတာေတြနဲ႔ က်ေနာ္ တို႔ ေမ်ွာ္မွန္းထားတဲ့ တိုက္အိမ္ေတြ — ေနာက္ – ဆက္ျပီး ဘာရွိဦးမလဲ – ။ ဘာပဲ ဆက္ ေျပာေျပာ – ခင္ဗ်ား အထင္နဲ႔ အေတြးေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရမယ္ မဟုတ္လား။

အဲ့ဒီ ေလထဲက အရာအားလံုး ပါဝင္တဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ အစုအေဝးၾကီး တစ္ခုကို- အနာဂတ္ လို႔ အမည္တပ္ ၊ ေမ်ွာ္မွန္း ထားလိုက္ ၾကတယ္။ ဒ့ါေၾကာင့္ တကယ္ စင္စစ္ အနာဂတ္ဟာ အခ်ိန္ မဟုတ္ဘူးရယ္ ။ အဲ့ဒီ အတိတ္၊ အနာဂတ္ အကုန္လံုးဟာ က်ေနာ္တို႔ စိတ္သႏၱာန္ ရဲ႕ တစ္စိတ္ တစ္ပိုင္း သက္သက္ သာ ျဖစ္ေနမယ္ ။တကယ္စင္စစ္ အခ်ိန္ေတြ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုလိုတယ္။

ဒါဆို — လူတစ္ေယာက္ မွာ အလိုဆႏၵေတြ ေလ်ာ့ပါး လာတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ မနက္ျဖန္ ဆိုတာ ဘာျဖစ္သြား မလဲ။ အာသာ ရမၼက္ေတြ နည္းပါး လာတဲ့ အခါ- က်ေနာ္တို႔ မနက္ျဖန္ ဘာျဖစ္ သြားႏိုင္မလဲ။

ဆႏၵ၊ ရာဂ နည္းပါးလာတာနဲ႔ အမ်ွ – က်ေနာ္တို႔ ေမ်ွာ္မွန္းေလ့ ရွိတဲ့ မနက္ျဖန္ ေတြ ေလ်ာ့ပါးလာ ပါတယ္။ အလိုဆႏၵ ေတြ အားလံုး ကင္းေပ်ာက္ ျပဳတ္က် သြားတဲ့အခါ – ခင္ဗ်ား အနာဂတ္လည္း ရပ္သြားတယ္။ ခင္ဗ်ား မွတ္ဥာဏ္၊ စိတ္ကူး အိပ္မက္ေတြ ျဖဳတ္ခ်လိုက္တဲ့ ခဏ – ခင္ဗ်ား အတိတ္လည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတယ္။ ဒါဆို က်ေနာ္ တို႔ ခင္ဗ်ား တို႔ လက္ထဲမွာ ဘာက်န္ရစ္ခဲ့သလဲ။ – အခု ခင္ဗ်ား ဒီစာ ဖတ္ေနတဲ့ – ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္သာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တကယ္က ပစၥဳပၸန္ လို႔ေတာင္ မေခၚႏိုင္ဘူးရယ္။ ပစၥဳပၸန္ ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရဟာ အတိတ္နဲ႔ အနာဂတ္ – စိတ္ကူးေတြ ေပါင္းစပ္ ထည့္သြင္းျပီးမွ ေခၚဆိုရတာမ်ိဳး မဟုတ္လား ။ ဒီေနရာမွာ နားရွဳပ္သြားမလား။ အေရးပါတဲ့ အတြက္ ထပ္ေျပာၾကည့္မယ္။

မ်ဥ္းေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္း ဆိုပါစို႔ ။ ပစၥဳပၸန္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေခၚဆိုတာ ဟာ – အဲ့ဒီ မ်ဥ္းေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္း ပံုစံ ေဆာင္ထားတဲ့ – အတိတ္ နဲ႔ အနာဂတ္ ၾကား အလယ္တည့္တည့္ ကိုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတိတ္ ဆိုတာလည္း ေသဆံုးျပီ၊ အနာဂတ္လည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီ ဆိုတဲ့ အခါ ပစၥဳပၸန္ ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ ၊ အသိသညာ ဘယ္လို ရွင္က်န္ရစ္မလဲ။

တကယ္ စင္စစ္ ပစၥဳပၸန္ ကိုယ္တိုင္ ဟာလည္း- ခင္ဗ်ား စိတ္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ – အခ်ိန္ လို႔ သမုတ္တဲ့ အရာနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ စိတ္ဟာ ထပ္တူ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုလိုတယ္။ အခ်ိန္ ဆိုတာကို ဖယ္သတ္ လာတာနဲ ႔အမ်ွ ( ဝါ ) အတိတ္ – အနာဂတ္ ဆိုတာေတြ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ရွင္းလင္း ထုတ္လာတာနဲ႔ အမ်ွ ခင္ဗ်ား စိတ္ အေတြးေတြ လည္း က်ဥ္းက်ံဳ႕လာမွာပဲ။ ေနာက္ဆံုး – အခ်ိန္ ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ သႏၱာန္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတဲ့ အခါ ခင္ဗ်ား အေတြးအၾကံေတြ အားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတယ္။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္ သာ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း က်န္ေနရစ္တယ္။

ဗရွိဳးရဲ႕ ျပဆိုမႈဟာ အဲ့သည္ေနရာ အထိ သာမက – ဟိုမွာဘက္ အထိ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ – အခု က်ေနာ္ ေျပာတဲ့ အရာဟာ ေတြးၾကည့္ ဖို႔ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာေတာ့ နားလည္ ေစ ခ်င္တယ္ ။ လိုအပ္တာက – စင္စစ္ ရရွိထားတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အခု ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ ကို ေနၾကည့္ ဖို႔သာ ျဖစ္ ပါတယ္။ – ဒါကို – မေနၾကည့္ေသးသေရြ႕ – အေတြးေဘာင္ အျပင္ဘက္က အေၾကာင္းအရာကို – အေတြး နဲ႔ သာ ေတြးၾကည့္ ေနေသး သေရြ႕ – ခင္ဗ်ား နားလည္ ႏိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ဘူး ရယ္။

အခုခဏမွာ – အခု – သိရွိေနထိုင္ျခင္း ကသာ ခင္ဗ်ားကို စင္စစ္ နားလည္ သြားေစ ပါတယ္။ ဗရွိဳး – ဟဂုဂ်ိဳ ရဲ႕ နွာေခါင္းကို ဘာလို႔ ျဖတ္ထိုး လိုက္ သလဲ။ အခု ခဏမွာ တင္ အေျဖ ရွိတယ္။

23.12.2011
For My Sis.
…………………….
http://zayya.blog.com/
http://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
……………………..

ဘဂၢတိသို႔ ေပးစာ

2011-12-26T17:48:00.002+06:30

၁။
ခ်စ္ေသာ ဘဂၢတိ၊
ေမတၱာျဖင့္ ထံုမႊမ္းႏိုင္ေစသတည္း။
ရုပ္ဝါဒ ထြန္းကား ၾကကုန္ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တို႔သည္
အခ်ည္းႏွီးေသာ လူတို႔ကို ေမြးထုတ္ ေပးလ်က္ ရွိ၏။
လူသည္ အတြင္း အႏွစ္သား ဗလာျဖင့္ အေသသား တို႔ကုိသာ ထမ္းပိုးေနၾကကုန္၏။
ထိုေသလြန္ျပီး ေသာ ဗလာနတၳိျဖင့္
တစ္ဦး မေမြးဖြား လာခင္ တစ္ဦးေသဆံုး ၾကကုန္၏။
လူသည္ ေစ်းဆိုင္ကႏၷား ပစၥည္း ပစၥယ တို႔ ခ်ည္းသက္သက္ျဖင့္
ရွင္သန္ေနသည္ မဟုတ္ေၾကာင္း သတိျပဳ သင့္သည္။
သို႔ေသာ္ ယေန႔ အခါတြင္ ယင္း ေစ်းဆိုင္ကႏၷား တို႔သည္သာ
အျမတ္တကာတို႔တြင္ အျမင့္ျမတ္ဆံုး ျဖစ္လ်က္ ရွိ၏။
ျပင္ပ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝမႈ သည္သာ
အတြင္းအဇၥ်တၱ ဆင္းရဲေၾကာင္း အစဦး ကို ဖန္ဆင္းျပဳလုပ္၏။
အတြင္းသႏၱာန္ မၾကြယ္ဝလ်င္ လူ သည္ အခ်ည္းႏွီး သာ ျဖစ္လိမ့္မည္။
အတြင္းသို႔ ႏွစ္ဝင္ ေနထိုင္ေသာ အခါမွ
အတြင္းသႏၱာန္ ဖြံ႕ျဖိဳးေၾကာင္း ျဖစ္၏။
အတြင္းသို႔ ဦးတည္ျခင္း သည္သာ
ၾကီးပြားရာ၊ ျငိမ္းေအးရာ၊ ဘုရားသခင္ထံသို႔ ဆိုက္ေရာက္ ရာ လမ္းေၾကာင္း ျဖစ္၏။
……………………………
1/ The Inward Growth

Beloved Bhakti,
Love.
Materialistic societies produce hollow men.
Men with dead emptiness within.
And because of this dead emptiness one dies before one is
really born.
Remember that man cannot live by SHOPS alone.
And today the holy of holies is the SHOP.
The outer is meaningless without the inner richness.
And the outer richness only makes the inner poverty prominent
Man is hollow because there is no inner growth.
And the inner grows only when one lives in the inner
Inward is the way of growth, grace and God.
20-4-1971
……………………………
၂။
ခ်စ္ေသာ ဘဂၢတိ၊
ေမတၱာျဖင့္ ထံုမႊမ္းႏိုင္ေစသတည္း။
ဘဝသည္ တေပါင္းတည္းေသာ ျဖစ္စဥ္ မွန္၏။
သို႔ေသာ္ အေတြးအၾကံသည္ ယင္းဘဝကို အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ခြဲပိုင္းဟန္ျပဳ၏
ထိုပိုင္းျဖတ္မႈေၾကာင့္ အလံုးစံုေသာ ျပႆနာတို႔ ဖန္တီး ျဖစ္ပြားကုန္၏။
ထိုစိတ္မႊာကြဲျပားေနမႈကို သတိျပဳေလာ့။
၎တို႔၏ အလြန္ကို အစဥ္ ရွဳျမင္ထားေလာ့။
၎တို႔ကို အျမတ္တႏိုးရွိလ်က္
ထြင္းေဖာက္၍ ျမင္ေလာ့။
ထိုအခါ လိႈင္းတို႔ကို လြန္ေျမာက္၍ ပင္လယ္ကို ရွဳျမင္ႏိုင္စြမ္း ရွိလာေပလိမ့္မည္ အမွန္ ျဖစ္၏။
ပင္လယ္တြင္ လိႈင္းတို႔ တည္ရွိေသာ္လည္း၊
လိႈင္းတို႔သည္ ပင္လယ္ မဟုတ္ေပ။
ပင္လယ္သည္ လိႈင္းမရွိဘဲ တည္ရွိႏိုင္၏။
သို႔ေသာ္ ပင္လယ္မရွိဘဲ လိႈင္းမရွိႏိုင္ေပ။
……………..
2/ Life is Non-Fragmentary

Beloved Bhakti,
Love.
Life is non-fragmentary.
But mind makes it appear fragmentary.
And this fragmentation creates all the problems.
Beware of fragmentation.
And always look beyond them.
And belove them.
And through them.
Then you will be able to see the ocean in spite of all the
waves.
The waves are in the ocean.
But the waves are not the ocean.
The ocean can be without the waves
But the waves cannot be without the ocean
21-5-1971
…………………..
Osho: the Eternal Message :
Osho ( Bhagwan Shree Rajneesh ) က Ma Yoga Bhakti ဆီကို ေပးပို႔တဲ့ ေပးစာ အေစာင္ ( ၃၀ ) ေပါင္းခ်ဳပ္က ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အစဦး ( ၂ ) ပုဒ္ ကိုသာ အျမည္းသေဘာ သက္သက္ ျပန္ၾကည့္ တယ္။ မူရင္းစာအုပ္ ကို ေအာက္ကလင့္ခ္မွာ ေဒါင္းယူႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ လင့္ခ္ ေသေနမယ္ ဆိုရင္ ေျပာထားႏိုင္တယ္။

Download - http://ajaytao2010.files.wordpress.com/2010/05/osho-the-eternal-message.pdf
…………………..
http://zayya.blog.com/
http://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
…………………

ျဖဴစင္ေသာ စိတ္

2011-12-23T13:16:00.002+06:30

ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္ ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ။ ရိုးစင္းတဲ့ ဘဝ အတြက္ စိတ္ထား ျဖဴစင္မႈဟာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တယ္။ ဒါဆို ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္ဆိုတာ ဘာလဲ။

ေတာင့္တ၊ တမ္းတတဲ့ အာရံုခံစားခ်က္ မရွိတဲ့ ၾကည္လင္ေနတဲ့ စိတ္ အသြင္အျပင္မ်ိဳးလို႔ အၾကမ္းမ်ဥ္း ေခၚဆိုလိုပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာ ရင္ ေလာဘ စိတ္ ေပ်ာက္ျပယ္ ေနတဲ့ အေျခအေနရဲ႕ နာမည္ တစ္မ်ိဳးလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့အေျခအေနမ်ိဳးဟာ ခင္ဗ်ား တြန္းတိုး ခုခံ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ အေရးအ ရာ ကိစၥေတြ အၾကား ခင္ဗ်ား လက္လႊတ္ အေလ်ာ့ေပးလိုက္ခ်ိန္ မွာ အသိသာဆံုး ေပၚေပါက္ တတ္တယ္။ ခင္ဗ်ား ပတ္ဝန္းက်င္ ေလာက ဟာ သူ႕သေဘာနဲ႔သူ စီးေမ်ာ သြားတယ္။ ခင္ဗ်ား စိတ္ က အဲ့ဒါေတြကို အရွင္းသား ရွဳျမင္ ထားလို႔ ရတဲ့ အေျခအေန ျဖစ္လာတယ္။ ဒါဟာ တိက်တဲ့ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုနည္း မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။

က်ေနာ္တို႔ အေတြးအေခၚေတြ၊ စဥ္းစားဥာဏ္၊ စိတ္ကူး ၊ ေၾကာင္းက်ိဳး ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ယုတၱိ ေတြဟာ ဦးေႏွာက္ က လာပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္က စဥ္းလဲ တယ္။ ခင္ဗ်ားကို ငယ္စဥ္က ခုခ်ိန္ထိ အေတြး အေခၚ ေဘာင္ ၊ ကလနားေတြနဲ႔ ထိန္းကြပ္မယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ အတၱပံုရိပ္ကို အစြဲအျမဲ ထင္ ဟပ္ ေစမယ္။ ဒါ ဟာ ဦးေႏွာက္ ရဲ႕ အလုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ဦးေႏွာက္ဟာ အတၱနဲ႔ အတူတူ ရွင္သန္ တယ္။ အတၱမရွိရင္ ၊ အတၱေလ်ာ့နည္းသြားရင္ လူဟာ ဦးေႏွာက္နဲ႔ အသက္ မရွင္ေတာ့ ဘူး။ ဆိုလို တာက အေတြးအေခၚေတြ၊ စိတ္ကူး ၊ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ေတြ၊ လိုခ်င္ေလာဘေတြနဲ႔ အသက္ မရွင္ေတာ့ဘူး။ သူ႕ဆီ မွာ က်န္ရစ္ခဲ့တာက ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္ သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျဖဴစင္စိတ္ ရွိသူဟာ ဦးေႏွာက္သမားလို မဟုတ္ဘူး။ ဦးေႏွာက္သမားက တြန္းထိုး တိုက္ခိုက္ ျငင္းခံု တယ္။ ျဖဴစင္ စိတ္ ရွိသူက တိုက္ခိုက္ ျငင္းခံု ရသမ်ွ အျပီးအပိုင္ စြန္႔လႊတ္ ထားျပီး ျဖစ္ ပါတယ္။ တနည္းေျပာ ရင္ အတၱ ကို ဖယ္ရွား ထားႏိုင္တယ္။

ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေနထိုင္သူက ငါဘယ္လိုေနရမလဲ - ငါဘယ္လိုရွင္သန္ေအာင္ လုပ္ရမလဲ ေတြးတယ္။
ျဖဴစင္စိတ္ ရွိသူက မိမိ ရွင္သန္မႈ သက္သက္ကို သိရွိရံုမ်ွ ေနထိုင္တယ္။

ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေနထိုင္သူဟာ သူလိုခ်င္တာေတြကို ေတြးေခၚယူတယ္။
ျဖဴစင္စိတ္ ရွိသူက လိုအပ္ခ်က္ကိုသာ သိမွတ္နားလည္တယ္။

ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေနထိုင္သူဟာ အတိတ္ကို လြမ္းတယ္၊ အနာဂတ္ကို ေမ်ွာ္မွန္းတမ္းတတယ္။
ျဖဴစင္စိတ္ ရွိသူက မိမိမ်က္စိေအာက္ တဒဂၤခဏ အတြင္းသာ ေရာင္ျပန္ဟပ္ သိျမင္ေနထိုင္တယ္။

ဒ့ါေၾကာင့္ ျဖဴစင္တဲ့သူ ေတြဟာ ရိုးသားမႈ အျပည့္အဝ ရွိေနပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခု နားလည္ေစ ခ်င္တာ က - ရိုးသားမႈ ရွိတိုင္း ျဖဴစင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ရိုးသားမႈကို အတင္းလုပ္ယူျပီး ျဖဴစင္ျပလို႔ မရဘူး ။ ျဖဴစင္ တဲ့ စိတ္သႏၱာန္ ရွိသူ အတြက္ ရိုးသားမႈက အလိုအေလ်ာက္ တြဲကပ္ ပါလာျပီးသား အရိပ္ တစ္ခုပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ “ရိုးရိုးသားသား ေနထိုင္ၾကပါ” ဆိုတဲ့ ဆံုးမ ဩဝါဒေတြေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား အတင္းအက်ပ္ လုပ္ယူ တဲ့ အခါ - ရလာတဲ့ ရိုးသားမႈ ေတြဟာ အတု အေယာင္ ရိုးသားမႈေတြ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ စင္စစ္ ရိုးသားမႈ ဟာ သီးသန္႔ အတင္းအက်ပ္ ၾကိဳးပမ္း လုပ္ယူ ေနဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား ၾကိဳးစားျပီး အတင္း ရိုးသား ရင္ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ရွိေနျပီးသား ရိုးသားမႈ ေလးေတာင္ ပ်က္စီးေကာင္း ပ်က္စီး သြားႏိုင္ေသး တယ္။ ဆိုလို တာက လုပ္ယူတဲ့ ရိုးသားမႈဟာ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ ႏိုင္တယ္။ ရိုးသားမႈ စင္စစ္ ရွိဖို႔ အတြက္ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ မွာ ျဖဴစင္သြားဖို႔ပဲ လိုအပ္တယ္။ ျဖဴစင္စိတ္ ရွိလာရင္ ခင္ဗ်ား ေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္ စရာ မလိုအပ္ ဘူး။ ရိုးသားမႈ ဟာ အရိပ္လို တြဲကပ္ ပါလာျပီးသားပဲ။

ျဖဴစင္ တဲ့သူေတြ ရဲ႕ စရိုက္ လကၡဏာေတြမွာ - မူဝါဒ မရွိဘူး။ အစြဲအလမ္း မရွိဘူး။ ေတြးေခၚမႈ ပံုစံ မခ်ထား ဘူး။ ျပင္းျပတဲ့ ေတာင့္တစိတ္ အာသာ မရွိဘူး။ အဲ့အတြက္ အခ်ိဳ႕ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ား ဟာ ျဖဴစင္ ခ်င္လြန္း လို႔ - အရာအားလံုးကို ျပီးစလြယ္ ေနထိုင္ပစ္ၾကတယ္။ ဒါဟာလည္း မလိုအပ္ဘူးရယ္။ တကယ္လို႔ ခင္ဗ်ား က ျပည့္စံု ကံုလံုတဲ့ ဘဝ အေနအထား ရွိတယ္ ဆိုရင္ သူေတာင္းစား အက်င့္ က်င့္စရာ မလိုအပ္ ဘူး။ ကို္ယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ညွင္းဆဲ စရာ မလိုဘူး။ ဘာလို႔ဆို - ရိုးသားျခင္း ဆိုတာ ပစၥည္း ဥစၥာ ၾကြယ္ဝျခင္း ၊ ခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္းနဲ႔ ဘာမွ မသက္ဆိုင္လို႔ပဲ။

ငမြဲတစ္ေယာက္နဲ႔ သူေဌး တစ္ေယာက္ ရွိမယ္ ဆိုပါစို႔။ ႏွစ္ဦးစလံုးက သူတို႔ လက္ရွိ အျဖစ္ ဘဝအေပၚမွာ မေက်မနပ္ စိတ္ဆင္းရဲ ေနရရင္ အတူတူပဲ လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ မြဲေတေနသူက ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈ ရွိတယ္ - ဒါေပမယ့္ သူ႕လက္ရွိ အေပၚမွာ ရွဳျမင္ေနထိုင္ရင္း စိတ္က ေရာင့္ရဲေနတယ္။ သူေဌး က မေက်မနပ္ သားရဲမရဲ ရွာေန ေဖြေနတုန္းပဲ ဆိုရင္ - တကယ္ ၾကြယ္ဝေနသူက မြဲေတေနသူ သာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

စိတ္ႏွလံုး ျဖဴစင္သူရဲ႕ မပါမျဖစ္တဲ့ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္က - “အေတြးစဥ္ ရဲ႕ ခ်ဳပ္ျခယ္မႈက လြတ္ျငိမ္း ခ်မ္းသာ ခြင့္ အျပည့္ ရရွိထားသူ” ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားက စိတ္ႏွလံုး ျဖဴစင္သူ ဆိုပါစို႔။ ဒါဆို ခင္ဗ်ားဟာ အတိတ္ ကို ျပန္တမ္းတ ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့အတြက္ အတိတ္က ခင္ဗ်ားကို လႊမ္းမိုး မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အလားတူ အနာဂတ္ ကိုလည္း ခင္ဗ်ား ေမ်ွာ္မွန္း မေနေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ - အနာဂတ္ ဆိုတာ အတိတ္ရဲ႕ အရိပ္ သက္သက္ မို႔လို႔ပဲ။

အတိတ္ မွာ ခင္ဗ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စရာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ခံစားခဲ့ရမယ္ ။ ဒါဆို ခင္ဗ်ား အခုအခ်ိန္ မွာ ေတြး မွာက ေနာင္အနာဂတ္မွာ အဲ့လို ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မ်ိဳး ထပ္ေက်ာ့ ခံစား ေနခ်င္တယ္။ အတိတ္မွာ ခင္ဗ်ား နာက်င္ ေၾကကြဲခဲ့ရမယ္။ ဒုကၡေရာက္ခဲ့မယ္။ ဒါဆို ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အနာဂတ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အဲ့လို နာက်င္ေၾကကြဲ ရမယ့္ ဒုကၡမ်ိဳး ထပ္ မျဖစ္ လာေစဖို႔ ဆုေတာင္း ပတၳနာေတြ ျပဳရေတာ့မယ္။ တကယ္ စင္စစ္ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ္တို႔ ေမ်ွာ္မွန္းတဲ့ အနာဂတ္ဟာ ျပဳျပင္ ျဖည့္စြက္ထားတဲ့ က်ေနာ္ တုိ႔ရဲ႕ အတိတ္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အတိတ္ ကို တြယ္တာမႈ ေလ်ာ့ပါးသြားတာနဲ႔ အမ်ွ အနာဂတ္အေပၚ တမ္းတစိတ္ဟာလည္း အခ်ိဳး တူ ေပ်ာက္ျပယ္ သြားတယ္။ အတိတ္ ကို လံုးဝ ဖယ္သတ္သြားတဲ့ အခါ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ အနာဂတ္ လည္း လံုးဝ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါတယ္။ ခင္ဗ်ား လက္ထဲမွာ ဘာရွိေနမလဲ။ -- အခု လက္ရွိ တဒဂၤ - အခု ခဏသာ ထင္ထင္ရွားရွား က်န္ေနရစ္တယ္။

ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္ ေျပာၾကည့္မယ္။ ရြာစြန္ရြာဖ်ား တစ္ခုမွာ ရဟန္းၾကီး တစ္ပါး သီတင္းသံုး ေနထိုင္တယ္။ ဒီရဟန္း ပိုင္ဆိုင္တာက သကၤန္းတစ္ထည္နဲ႔ သပိတ္ တစ္လံုးပဲ။ အင္မတန္ ရိုးစင္းတဲ့ ဘဝမ်ိဳးနဲ႔ အထီးတည္း ျဖတ္သန္း ေနတယ္ လို႔ ဆိုၾကပါစို႔။ တစ္ေန႔မွာ ဒီရဟန္းၾကီး အေၾကာင္း - ဘုရင္ ေရႊ နားေတာ္ ေပါက္ၾကား သြားတယ္။ ဘုရင္မင္းၾတားလည္း ၾကားၾကားခ်င္း ၾကည္ညိဳ သဒၶါစိတ္ ျဖစ္လာျပီး မင္းဆရာ အျဖစ္ ကိုးကြယ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ ျဖစ္လာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ အရင္ဆံုး ရဟန္းၾကီး အေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာ စံုစမ္းမယ္လို႔ အၾကံ ျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းခ်င္းေတြ ေစလႊတ္ျပီး - ရဟန္းၾကီး ရဲ႕ ဘဝနဲ႔ ၾကားသိရတဲ့ သူ႕ စိတ္ေနသေဘာထားဟာ အပ္စပ္မႈ ရွိမရွိ၊ ဟုတ္ မဟုတ္ ေစာင့္ၾကည့္ အကဲခပ္ ခိုင္းလိုက္တယ္။

ဘုရင့္ရဲ႕ မင္းခ်င္းေတြလည္း အတန္ၾကာ ေလ့လာ အကဲခတ္ၾကျပီး - “ဘုရင္မင္းျမတ္၊ အရွင္ စံုစမ္းေစ လိုတဲ့ ရဟန္းၾကီးရဲ႕ ဘဝျဖတ္သန္းမႈမွာ အျပစ္အနာအဆာ တစ္စံုတစ္ရာ မရွိပါဘူး။ သူဟာ အလြန္ တရာ ျဖဴစင္သူ ျဖစ္ျပီး၊ ရိုးစင္းစြာ ေနထိုင္ က်င့္ၾကံသူသာ ျဖစ္ ပါတယ္။ တကယ္ ၾကီးျမတ္တဲ့ သူေတာ္စင္ တစ္ပါး ပါပဲ” လို႔ ေလ်ာက္တင္ၾကတယ္။

ဘုရင္လည္း ရဟန္းၾကီးရဲ႕ ေက်ာင္းသခၤမ္း ဆီ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ရဟန္းၾကီးကို ျမင္ေတာ့ ဝပ္တြား ကန္ေတာ့၊ တရိုတေသ ဂါရဝ ျပဳရင္း - “အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ နန္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုးဖို႔ ပင့္ေဆာင္ခ်င္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ မင္းဆရာ အျဖစ္ သီတင္းသံုး ခ်ီးျမွင့္ေပးေတာ္မူပါ” လို႔ ေတာင္းပန္ ေလ်ာက္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ - ဒီရဟန္းဟာ သူေတာ္စင္ မွန္ရင္ သူ႕ရဲ႕ ဖိတ္ၾကားခ်က္ကို ျငင္းပယ္လိမ့္မယ္ လို႔ ေတြးထားတယ္။ “မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြႏ္ုပ္ဟာ ရိုးစင္းတဲ့ အက်င့္အၾကံနဲ႔သာ ေနထိုင္သူ ျဖစ္တယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ နန္းေတာ္ထဲ ေနလို႔ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ” ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳး ရဟန္းၾကီး ဆီက ၾကားရလိမ့္မယ္ လို႔ ေမ်ွာ္လင့္ထားတယ္။

ဒါေပမယ့္ ရဟန္းၾကီးက - “ေကာင္းျပီေလ။ ျမင္းရထား ဘယ္မလဲ။ သင့္ ရထား ယူလာခဲ့ပါ။ နန္းေတာ္ ဆီ ကၽြႏု္ပ္ လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္”

ရဟန္းၾကီး စကား ကို ၾကားေတာ့ မင္းၾကီးလည္း ထိတ္လန္႔တၾကား ျဖစ္သြားတယ္။ သူ အထင္နဲ႔ အျမင္ ပါစင္ေအာင္ လြဲေနျပီ မလား။ ဧကႏၱ ဒီလူဟာ လူညာပဲ ထင္တယ္ - အတုၾကီးပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ သူေတြး လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ နန္းေတာ္ကို ပင့္ဖိတ္တဲ့ စကားက ရွိျပီးသားမို႔ - “ေကာင္းလွပါျပီ ဘုရား” ဆိုျပီး ျမင္းရထားနဲ႔ အတူ နန္းေတာ္ထဲ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ တလမ္းလံုးမွာ ရဟန္းၾကီးရဲ႕ သြင္ျပင္က နကိုအတိုင္း တည္ျငိမ္ ေနရက္သား ေပမယ့္ ဘုရင္ မင္းျမတ္ ကေတာ့ စိတ္ ဆင္းရဲ သြားတယ္။ မႈန္ကုပ္ကုပ္ ညွိဳးႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔။ သူ႕ အေတြးထဲမွာ - “အခုေတာ့ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ သူ႕ကိစၥကို ဘယ္လို ရွင္းရပါ့မလဲ။ ငါ့ဘာသာ သူ႕ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ဝင္တာ ဆိုေတာ့ ခက္ေနတယ္။ အေထာက္ေတာ္ မင္းေစေတြ တစ္ေယာက္မွ အသံုးမက်ဘူး။ အရူးေတြ။ ဒီ ရဟန္းအၾကံကို ဘယ္သူမွ မရိပ္မိ ၾကဘူး။ ဒီ ရဟန္း သစ္ပင္ေအာက္မွာ အၾကာၾကီး ေနေနတာဟာ ငါ့စိတ္ကို ဆြဲေဆာင္ဖို႔ လုပ္ေနတာ သက္သက္ပဲ။”

နန္းေတာ္ ကို ေရာက္ေတာ့ ဘုရင္က ရဟန္းၾကီးအတြက္ အေကာင္းဆံုး အခန္း စီစဥ္ေပးတယ္။ ရဟန္းၾကီး ကလည္း ဘုရင့္နန္းေဆာင္ ျဖစ္တာနဲ႔ အညီ ကိုက္ညီမႈ ရွိေအာင္ ျဖည့္တင္းတယ္။ မင္းၾကီး လည္း တစ္ေန႔ တစ္ျခား ေနရခက္လာတယ္။ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ထိုင္းထိုင္းမိႈင္းမိႈင္း အခက္ၾကံဳေန ရတယ္ေပါ့။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ရဟန္းၾကီးက ဘုရင္လိုပဲ ေနထိုင္စားေသာက္ ေနေနေပမယ့္ တစ္ခါ တစ္ေလမွာ ဘုရင္ ျဖစ္တဲ့ သူ႕ထက္ေတာင္ သာေနတယ္လို႔ ထင္ေနတယ္။ ဘုရင္ၾကီးမွာ သူ႕ေသာက နဲ႔ သူ စိတ္ဆင္းရဲစရာ ကိစၥေတြက ရွိေနတယ္။ ရဟန္းၾကီးကေတာ့ ဘာေသာကမွ မရွိ၊ ပံုမွန္ပဲ။ ပန္းျခံထဲ လမ္းဆင္းေလ်ာက္တယ္။ ေရခ်ိဳးသန္႔စင္တယ္။ အနားယူတယ္။ ကမၼ႒ာန္း အလုပ္ ေအးေအးေညာင္းေညာင္း လုပ္ႏိုင္ေနတယ္။

“ဒီလူဟာ တကယ့္ ကပ္ပါးေျမွာင္ပဲ” လို႔ ဘုရင္က ေတြးမိလာတယ္။ တစ္ေန႔ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ အဆံုး ၊ နံနက္ ေစာေစာ ပန္းျခံထဲ လမ္းေလ်ာက္ေနတဲ့ ရဟန္းၾကီး ရွိရာကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဘုရင္က “ ကၽြႏ္ုပ္ သင့္ကို ေျပာစရာ စကား ရွိတယ္”

ဘုရင့္ စကားကို ၾကားေတာ့ ရဟန္းၾကီးက ျပံဳးျပီး - “ကၽြႏ္ုပ္သိပါတယ္။ အမွန္က သစ္ပင္ေအာက္မွာ ကတည္းက ၊ ကၽြႏ္ုပ္ သင့္နန္းေတာ္ကို မလာခင္ ကတည္း က သင္ေျပာခ်င္ေနတယ္ ဆိုတာ ကၽြႏ္ုပ္ သိပါတယ္။ သင့္ရဲ႕ ဖိတ္မႏၱက စကားကို ကၽြႏ္ုပ္ လက္ခံလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ကတည္းကပဲ မဟုတ္လား။ သင္ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ေနရသလဲ။ ဒီေလာက္ ဒုကၡခံစားဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး မင္းၾကီး။ သင္ ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲေနတာကို ကၽြႏ္ုပ္ သတိျပဳမိပါတယ္။ သင္ ကၽြႏ္ုပ္ကို လာမေတြ႕ ျဖစ္ဘူး၊ တရား သေဘာ မေမးျမန္းေတာ့ဘူး။ သင္ မစူးစမ္း မေလ့လာ ျဖစ္ေတာ့ဘူး ။ အခု ကာလ ေျခာက္လတာ ရွိျပီ။ သင္ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းတီး ပစ္ခဲ့ရာ မက်ဘူးလား။ သင့္အေနနဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္ကို ခ်က္ခ်င္း ေမးသင့္တယ္။ ဟိုး အစအခ်ိန္ကလည္းက ေမးသင့္တယ္။ ေမးပါ မင္းၾကီး”

ဘုရင္က - “ကၽြႏ္ုပ္တစ္ခု ေမးခ်င္ပါတယ္။ အခု အခါမွာ သင္နဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္ၾကား ကြဲျပားျခားနားမႈ ရွိေနတယ္။ သင့္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ ဘဝဟာ ကၽြႏ္ုပ္ထက္ အဆမ်ားစြာ သာလြန္ေန ပါတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္မွာ အလုပ္၊ တာဝန္ ေတြနဲ႔ ျပဳစရာ ဝတၱရား အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွဳပ္ေထြး ေပြလီေနတယ္။ သင္ ရဟန္း အေနနဲ႔ စိတ္ပူပန္ စရာ ရွိမေနဘူး။ သင့္မွာ ဘာမွ ရွိမေနဘူး။ ကၽြႏ္ုပ္ထက္ စာရင္ သင့္မွာ ဘာမွ ရွိမေနဘူး။ ဒါေပမယ့္ သင့္မွာ ဘာမွ ပူပင္မႈ ရွိမေနဘူး။ ကၽြႏ္ုပ္ သင့္အေပၚ မနာလို ဝန္တို စိတ္ ျဖစ္မိပါတယ္။ အမွန္ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္ သင့္ဆီ ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ လာမေတြ႕ ျဖစ္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္း က သင္နဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္ၾကား ဘာမွ မကြဲျပား ဘူးလို႔ ကၽြႏ္ုပ္ေတြးေနမိ ေနေပမယ့္ - ကၽြႏ္ုပ္က ပိုင္ဆိုင္မႈ ေတြ အၾကား စိုးရိမ္ စိတ္နဲ႔ ရွင္သန္ေနသူသာ ျဖစ္ေနတယ္။ သင္ ရဟန္းကေတာ့ ဘာမွ မရွိဘဲ ေက်နပ္ ႏွစ္သိမ့္ ႏိုင္ေနတယ္။ ကၽြႏု္ပ္လည္း သင့္လို သကၤန္း ရံုႏိုင္ပါတယ္။ ဆြမ္းခဲဖြယ္ေတြ သင္ အခု သံုးေဆာင္ေနသလို သံုးေဆာင္ ႏိုင္ပါတယ္။ သင္ အခု လမ္းေလ်ာက္ေနသလို ကၽြႏ္ုပ္ ေလ်ာက္ႏိုင္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင္ နဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္ၾကား ဘယ္အခ်က္ မတူမညီ ျဖစ္ေနရပါသလဲ”

ရဟန္းၾကီးက ျပံဳးတယ္။ “အရွင္မင္းၾကီးရဲ႕ ျပႆနာကို ေျဖၾကားေစခ်င္ရင္ ကၽြႏ္ုပ္ေနာက္ကို အခု လိုက္ခဲ့ပါ။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ျမိဳ႕ေတာ္ကေန ထြက္ျပီး လမ္းေလ်ာက္ ရေအာင္။”

ဘုရင္လည္း ရဟန္းၾကီးေနာက္ လိုက္ပါသြားတယ္။ သူ႕တို႔ ျမိဳ႕ကို ေက်ာ္ျဖတ္သြားတယ္။ လယ္ကြင္းေတြ ရဲ႕ ဟိုးဘက္ကို ဆက္ေလ်ာက္ တယ္။ ျမစ္တစ္စင္း ဆီ ကို ေရာက္တယ္။ အဲ့ ျမစ္ ကို ျဖတ္သြားေသးတယ္။ ဟိုဘက္ကမ္းကို ေရာက္ေတာ့ - ဘုရင္က - “ေရွ႕ကို ဆက္သြားဖို႔ မလိုအပ္ေတာ့ ဘူး ထင္ပါတယ္ ။ သင္ ရဟန္း ဘာေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္ကို အေျဖမေပးေသးသလဲ”

ရဟန္းက - “ခဏေလး ထပ္ေစာင့္ပါဦး၊ မင္းၾကီး။ ကၽြႏ္ုပ္သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ေရာက္တဲ့ အခါ သင့္ကုိ ေျဖၾကားေပး ပါ့မယ္”

ေနာက္ဆံုး သူတို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ နယ္စပ္ကို ေရာက္လာတယ္။ ဘုရင္က ေျပာတယ္။ “ရပါျပီ။ ဒါ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ နယ္နိမိတ္ ျဖစ္ပါတယ္”

အဲ့ဒီ အခါက်မွ ရဟန္းက ေျပာတယ္။ “ ဒါဟာ ကၽြႏ္ုပ္ အခု ရွာေနတဲ့ ေနရာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ကၽြႏ္ုပ္ နန္းေတာ္ ကို မျပန္ေတာ့ပါဘူး ။ အသင္မင္းၾကီး ကၽြႏ္ုပ္နဲ႔ အတူ လိုက္ မလား။ ဒါမွမဟုတ္ နန္းေတာ္သို႔ ျပန္မလား”

ဘုရင္က - “ကၽြႏ္ုပ္ ဘယ့္နွယ့္လုပ္ျပီး သင့္ေနာက္ကို ဆက္လိုက္ႏိုင္မလဲ ရဟန္းၾကီး။ ကၽြႏ္ုပ္မွာ ကၽြႏ္ုပ္တိုင္းျပည္ ရွိတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ပိုင္တဲ့ ဥစၥာဓန ရွိတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ မိဖုရား၊ သား သမီးေတြ ရွိတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ သင့္ေနာက္ လိုက္ရမလဲ”

ရဟန္းက - “အခု သင္နဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္ၾကား ဘာမ်ား မတူညီေနရသလဲ ဆိုတာ သင္မင္းၾကီး သိျပီ မဟုတ္ လား။ ကၽြႏ္ုပ္ သြားေတာ့မယ္။ လွည့္ၾကည့္စရာ ဘာမွ မရွိဘူးရယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ အရင္က နန္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုးခဲ့တယ္။ စည္းစိမ္ ဥစၥာေတြ အၾကား ရွင္သန္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒါေတြဟာ ကၽြႏ္ုပ္ သိမ္းပိုက္ ထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြႏ္ုပ္မွာ ပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္ မရွိဘူး။ အသင္မင္းၾကီးမွာ အခု အဲ့အရာေတြ အေပၚ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ စိတ္ ရွိေနတယ္။ အဲ့ဒါဟာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ႏွစ္ဦးၾကားက မတူညီ တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ သြားပါေတာ့မယ္။” ရဟန္းၾကီးက ဘုရင္ လွဴထားတဲ့ အဖိုးတန္ သကၤန္းကို ခၽြတ္လိုက္တယ္။ “ေဟာဒီမွာ သင့္ရဲ႕ သကၤန္း။ ျပန္ယူသြားပါ။ အရင္လို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနပါ မင္းၾကီး။”

ဘုရင္ဟာ သူ႕ရဲ႕ မိုက္မဲတဲ့စိတ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ ဒီရဟန္းဟာ ၾကံဳေတာင့္ ၾကံဳခဲ သူေတာ္စင္ တစ္ပါးပါပဲလား လို႔ အသိဝင္သြားတယ္။ ရဟန္းရဲ႕ ေျခရင္းကို ဒူးေထာက္ ဦးခိုက္ျပီး - “တပည့္ေတာ္ မွားပါျပီ ဘုရား။ မသြားပါနဲ႔။ ျပန္လာခဲ့ပါ။ ကၽြႏ္ုပ္သင့္ အေပၚ နားမလည္ ခဲ့တာပါ။ ဒီကေန႔ သင္နဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္ၾကား ကြာျခားခ်က္ကို ကၽြႏ္ုပ္ ထင္ထင္ ရွားရွား သိျမင္ ရပါျပီ။ ဒါဟာ သူေတာ္စင္ တို႔ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထား ျဖစ္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ နားလည္ပါျပီ။”

ရဟန္းက - “ကၽြႏု္ပ္ ျပန္လာလို႔လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတိျပဳရမွာက - သင့္အတြက္ ေနာက္ တစ္ၾကိမ္ ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲ စရာ ျပန္ျဖစ္ သြားႏိုင္တယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ အတြက္ ဟိုဘက္ သြားတယ္ - ဒီဘက္ ျပန္လာတယ္ ဆိုတဲ့ အရာအားလံုးဟာ ဘာမွ မထူးျခားဘူး။ ဒါေပမယ့္ သင့္အတြက္ေတာ့ ဝမ္းနည္း စရာ အျဖစ္ ေျပာင္းသြား ႏိုင္တယ္။ အခု သင့္ကို အေျဖေပးျပီးျပီ။ သင္ ဒါကို သိမွတ္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္သူ အျဖစ္ ရွိေနႏိုင္တယ္။ အဲ့အတိုင္းပဲ ဆက္သြား ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ ျပန္မလွည့္ေတာ့ပါ။”

ရဟန္းက ျငင္းေလ၊ ဘုရင္က အတင္းအက်ပ္ ေတာင္းပန္ တိုးလ်ွိဳး ျပန္ေခၚေလပဲ။ သံုးၾကိမ္ သံုးခါ ေျမာက္ေတာ့ - ရဟန္းက - “တစ္ၾကိမ္ တစ္ခါ ဆို လံုေလာက္ပါတယ္ မင္းၾကီး။ သင့္ကိုယ္သင္ မိုက္မဲမႈ ထဲ ျပန္ခုန္မခ် ပါေစနဲ႔။ သင့္ရဲ႕ ႏွလံုးသားကိုသာ သင္ျပန္ၾကည့္ပါ။ ကၽြႏ္ုပ္ ျပန္လိုက္ခဲ့ပါမယ္ ဆိုတာနဲ႔ သင့္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ဟာ နကို အေတြးအေခၚေတြ၊ နကို အျမင္ေတြနဲ႔ ထပ္ၾကည့္လာပါလိမ့္မယ္။” ရဟန္းၾကီးလည္း ထြက္ခြာသြားပါတယ္။

ျဖဴစင္ ရိုးသားတဲ့ ဘဝဟာ လုပ္ယူလို႔ မရပါဘူး။ လုပ္ယူ စမ္းသပ္ ၾကည့္လို႔ မရဘူး။ သိျမင္ သေဘာေပါက္မႈနဲ႔ သာ သက္ဆိုင္တယ္။ ဦးေႏွာက္နဲ႔ မသက္ဆိုင္ဘူး။ ဒါကို နားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဖန္တီး ရယူတဲ့ ရိုးသားမႈ မ်ိဳးကို မေရတြက္ႏိုင္တဲ့ လူေတြ စမ္းသပ္ ခဲ့ၾကျပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လံုးဝ ရိုးစင္း သြားမယ့္ အစား ဆန္႔က်င္ဘက္ အျဖစ္ေတြသာ ရရွိသြားၾကတယ္။ ရိုးသားဟန္ ရွိျပီး ေကာက္က်စ္ သြားၾကတယ္။ မိမိတို႔ အတြင္းမွာ တစ္မ်ိဳး၊ ျပင္ပ သ႑ာန္မွာ တစ္မ်ိဳး။ စကား ခ်ိဳခ်ိဳ၊ သေဘာ ဆိုးဆိုး ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ဒီကေန႔ IT ေခတ္ အခါမွာ ဦးေႏွာက္ကို အားမကိုးၾကဖို႔ ေျပာရတာ အားနာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ဦးေႏွာက္၊ အေတြး အေခၚ၊ ခင္ဗ်ား ရိုက္ထည့္သင္ၾကားခံ ထားရတဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း ၊ ဓေလ့ထံုးစံေတြဟာ ခင္ဗ်ားကို ရွဳပ္ေထြးေအာင္ပဲ စိတ္ဒုကၡ ေပးပါလိမ့္မယ္။

လိုရင္း က ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပစၥကၡအေပၚ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွဳျမင္ထားတဲ့ စိတ္ႏွလံုးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တြယ္တာေႏွာင္ဖြဲ႕မႈ ကင္းတဲ့ စိတ္ႏွလံုးဟာ ျဖဴစင္ ရိုးသားမႈ သရုပ္ကို အလိုအေလ်ာက္ သယ္ေဆာင္ လာလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သြင္ျပင္ လႈပ္ရွားမႈ တိုင္းမွာ အရိပ္ထင္ဟပ္ေနလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ရွဳျမင္မႈဟာ ျဖဴစင္ ရွင္းလင္း ေနဖို႔ပဲ။ အထူးသျဖင့္ - ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ေပၚက ၾကည္လင္တဲ့ သိျမင္မႈ စစ္စစ္သာ လိုအပ္ပါတယ္။

............................

Ref:

Osho
ရဲထက္ - အိုရွိဳးေျပာေသာဟင္းလင္းျပင္

............................

http://zayya.blog.com/

http://zayya.wordpress.com/

http://zayyablogger.blogspot.com/

ခဏ တံခါး

2011-12-22T17:13:00.000+06:30

ဆရာပါရဂူရဲ႕ သနႏၱန ဓမၼ ဟာ Osho ရဲ႕ The Dhammapada: The Way of Buddha ကို - အႏွစ္ခ်ဳပ္ ေကာက္ႏႈတ္ျပန္ဆို ထားခဲ့ တာ ျဖစ္ ပါတယ္။ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီး ျဖစ္တဲ့ ဆရာပါ့ကို ဒီကေန႕ မၾကာခဏ သတိတရ စိတ္ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီလို နဲ႔ - စာအုပ္ပံုကို ျပန္ေမႊရင္း ဆရာပါ့ စာအုပ္ေတြ ျပန္ဖတ္ ျဖစ္တယ္။ ဟိုဖတ္ သည္ဖတ္ ျပန္ေႏႊး - ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ - တစ္ခု ေရြးယူျပီး တင္ပါတယ္။ ဆရာ့စာရဲ႕ အခ်ိဳ႕ အလံုးက် ေလးေတြကိုသာ နည္းနည္း ျဖည့္စြက္ ထားတယ္။

...............................................

ခဏတံခါး

‘ခဏိက’ သို႔မဟုတ္ ‘ခဏဘဂၤုရ’ ၏ အနက္ အဓိပၸာယ္သည္ ‘တခဏသာ ခံျခင္း’ ျဖစ္သည္။ ခဏိက သေဘာကို နားလည္ျခင္းသည္ တစ္ခဏျပီး တစ္ခဏ ( သို႔မဟုတ္ ) ခဏတိုင္း၊ ခဏတိုင္း ေနျခင္း၊ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

မိမိတို႔ လက္ထဲ၌ ပစၥဳပၸန္ တခဏမွ တစ္ပါး အျခား မရွိ ဟု ဆိုလိုသည္။ ယင္း အခ်က္ကုိ နားလည္သည္ ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ - ‘မည္သူ႕ ထံတြင္မွ ခဏ ႏွစ္ခု တျပိဳင္တည္း ရွိမေနေၾကာင္း’ ထပ္ဆင့္ သေဘာေပါက္ျပီး ျဖစ္လိမ့္မည္။ ခဏ တစ္ခဏ သည္ ေရာက္လာျပီး ေနာက္ ထြက္ခြာသြားသည္။ ေနာက္ အျခား တစ္ခဏ ေရာက္လာသည္။ လက္ထဲ၌ ယင္း ခဏ တစ္ခဏသာ ရွိသည္။

ယင္း တခဏ အတြင္း မည္သို႔ မည္ပံု ေနထိုင္ မည္နည္း။ ယင္း ေနနည္း ထိုင္နည္းသည္ ဘဝေနနည္း ထိုင္နည္း အတတ္ပညာ ပင္ ျဖစ္သည္။ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ခဏ တစ္ခဏ ကို ခ်န္ရစ္၍ အျခား တစ္ခဏသို႔ ကူးသြားျခင္းသည္ သာမာန္ ဘဝ ေနနည္း ျဖစ္သည္။ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ခဏ တစ္ခဏ ၏ နက္ရွိဳင္းရာ သို႔ ဆင္း သြားျခင္း သည္သာ ဝိေသသ ထူးျခားသည့္ ဘဝေနနည္း ျဖစ္သည္။

ေလာကီ လူ႕ဘဝ အမ်ားေနထိုင္ၾကသည့္ အနက္အဓိပၸာယ္မွာ ယခု ပစၥဳပၸန္ ခဏကို ေနာက္ တစ္ခဏ အတြက္ စြန္႔လႊတ္ပစ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ ခဏကို အျခား အျခား ခဏ မ်ား အတြက္ စြန္႔လႊတ္ ပစ္လိုက္ ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယေန႔ကို မနက္ျဖန္ အတြက္ လႊတ္ပစ္ သည္။ နက္ျဖန္ကို သန္ဘက္ခါ အတြက္ လႊတ္ပစ္လိုက္သည္။ ေလာကီ လူ႕ဘဝသည္ ဤသို႔ျဖင့္ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း လစ္ဟာလ်က္ အလ ဟႆ ျဖစ္လ်က္ ရွိၾကသည္။ အျမဲတမ္း ေရႊ႕ဆိုင္း ရပ္တန္႔ ပစ္ၾက သည္။ သိျမင္မႈ ရွိၾကသူမ်ား၏ ဘဝမွာမူ ယခု ပစၥကၡ တစ္ခဏ ၌ပင္ ကိစၥ ျပီးလ်က္ ရွိေနၾကသည္။

‘လက္ထဲ၌ ဤခဏသာ ရွိသည္။ အျခား ခဏ မရွိ’ ဟု ‘ခဏိက’ သေဘာကို နားလည္ေသာသူ အတြက္ ယခု ပစၥဳပၸန္ ခဏသည္ ေနာက္ဆံုး ခဏ ျဖစ္ဖို႔ ရွိသည္။ နက္ျဖန္ အတြက္ ေနာက္ဆံ တင္းေန လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ ၎သည္ ယေန႔အတြက္ အသက္ရွင္ေနသည္။ နက္ျဖန္ အသက္ရွင္ျခင္း မရွင္ျခင္းသည္ ၎ႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေပ။ ၎အေနျဖင့္ စိတ္ကူး ထဲတြင္ပင္ ထည့္သြင္းထား လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ - နက္ျဖန္မွ ခ်စ္မည္။ နက္ျဖန္မွ လုပ္မည္။ နက္ျဖန္အတြက္ အားခဲလိုက္ ဦးမည္ ဟု ေသာင္မတင္ ေရမက် သေဘာမ်ိဳး ရွိေနလိမ့္မည္ မဟုတ္။ လုပ္ရန္ ကိစၥ အဝဝသည္ ယေန႔ ယခု ခဏ၌ပင္ ျပီးျပတ္သည္။

တကယ္ စင္စစ္ ဘဝသည္ တစ္ခဏျပီး တစ္ခဏ ကုန္ဆံုး ေက်ာ္လြန္လ်က္ ရွိ၏။ ကုန္ဆံုး ၊ ေက်ာ္လြန္၍ ‘ျပီးျပီ’ ဟု - ‘ခဏိက’ သေဘာ၊ ‘ခဏ ဘဂၤုရ’ သေဘာကို သိျမင္ သေဘာေပါက္ ေသာအခါ တခဏတာ၏ နက္ရွိဳင္းရာသို႔ သက္ဆင္း သြားႏိုင္စြမ္း ရွိလာေပ လိမ့္မည္။ တခဏတာသည္လည္း မိမိ၏ အတြင္း အဇၥ်တၱ နက္ရွိဳင္းရာ၌ ခုိင္မာမႈ ရွိေန၏။

ကမ္းစပ္၌ ေရကူးေနေသာ သူကုိ ရွဳၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ေရျပင္ေပၚ၌ လိႈင္းမ်ား တစ္လံုးျပီး တစ္လံုး လိမ့္ေနသည္။ ေရကူးေနသူသည္ လိႈင္းလံုးမ်ား ေပၚ၌ ကူးခတ္ လ်က္လည္း ရွိသကဲ့သို႔ လိႈင္းလံုးမ်ား၏ ေအာက္ နက္ရွိဳင္းရာသို႔လည္း ငုပ္လ်ွိဳးသြား၏။ ေလာကီ လူသား အမ်ားတို႔သည္ လိႈင္း တစ္လံုးမွ အျခား လိႈင္းတစ္လံုးသို႔ ကူးခတ္ သြားၾကျခင္း ကိုသာ လိုလားၾကေပ သည္။ ေရ မ်က္ႏွာျပင္ ေပၚ၌ သာ ကူးခတ္ လ်က္ ရွိေနၾကသည္။ ေရလိႈင္း၏ နက္ရွိဳင္းရာသို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ မငုပ္လ်ိဳး ၾကပါ သနည္း။ ေရမ်က္ႏွာျပင္၌သာ အဘယ္ေၾကာင့္ ရပ္တန္႔ ကူးခတ္ ေနၾကပါသနည္း။

ေရလိႈင္းမ်ား အေပၚတြင္ ပုလဲရတနာ ရရွိသည္ဟု ၾကားဖူးၾကပါသလား။ စင္စစ္ ပုလဲ ရတနာ သည္ ေရနက္ထဲ၌သာ တည္ရွိ၏။

ဆရာပါရဂူ - သနႏၱန ဓမၼ ( နွာ - ၂၅၆ - ၂၅၇ )

.....................
http://zayya.blog.com/
http://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
.....................

Just Definitions!

2011-12-22T02:44:00.003+06:30

Meditation is not Escapist.

အနာဂတ္ကို ေမ်ွာ္ေတြးျပီး ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ေနထိုင္သူဟာ လက္ရွိဘဝကို လ်စ္လ်ဴရွဳ ေနထိုင္မိသူ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ - သူ႕ရဲ႕ အသက္ရွင္ ေနသမ်ွဟာ တကယ္ အသက္ရွင္ ေနတာ မဟုတ္ဘူး ။ အသက္ရွင္ေနတယ္ လို႔ ဟန္ေဆာင္ေနတာမ်ိဳး သက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ သူ ဆက္လက္ ရွင္သန္ ေနႏိုင္ဖို႔ ေမ်ွာ္လင့္တယ္။ ဆက္လက္ ရွင္သန္ ရပ္တည္ ေနႏိုင္ဖို႔ ဆႏၵ ရွိတယ္။ သူ ဘယ္ေတာ့မွ မေသသြားဖို႔ ၊ ဆက္လက္ တိုးတက္ ရွင္သန္ေန ဖို႔ လိုလား ေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္မွာ ရွင္သန္ေနဆဲ ခဏ ကို ေမ့ေလ်ာ့ထားရစ္ ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ အခု သူ ေသေနတာနဲ႔ အတူတူပဲ မဟုတ္လား။

စင္စစ္ မနက္ျဖန္ ဆိုတာ ဘယ္တုန္းက ေရာက္လာခဲ့ပါ သလဲ ။ အားလံုး ရရွိေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ယေန႔ ယခု၊ ဒီကေန႔၊ ဒီေနရာေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူ ဘယ္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ဘာျဖစ္ လာလာ - အခု ခဏ ( Now and Here ) ကိုသာ ပိုင္ဆိုင္ ေနတယ္။ ဒါကို သာမန္ အခ်ိန္မွာ သတိမရွိဘဲ ေမ့ေလ်ာ့ေနရင္ သူ႕ကို ေသဆံုး ေနတယ္ လို႔ ဆိုရ ပါလိမ့္မယ္။

ဘဝ ရွင္သန္ ေနမႈက ထြက္ေျပးေနတဲ့ တစ္ေၾကာင္း တည္းေသာ လမ္းဟာ - လိုအင္ဆႏၵ ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶက ဒါကို “တဏွာ” ( Tanha ) လို႔ သမုတ္ တယ္။ လိုရင္းက လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ က ေရွာင္ခြာေျပးမႈ။ အစစ္အမွန္ ရရွိေနတဲ့ မိမိ အျဖစ္ကေန - အတုအေယာင္ထဲ ေျပးဝင္ ခိုလံႈမႈ ပါ။

ဒါ့ေၾကာင့္ - အလိုဆႏၵ ေတြနဲ႔ ရွိေနသူဟာ ထြက္ေျပးေနသူ ၊ ေရွာင္ေျပးေနသူပဲ။ ဒါေပတဲ့ - အံ့အား သင့္စရာ တစ္ခုရွိတယ္။ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ ေနထိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားသူ - ဘာဝနာ ပြားသူ ကို ေရွာင္ေျပးေနသူလို႔ အမ်ားက ေခၚဆိုတတ္ၾကတယ္။ အဲ့ဒါဟာ အဓိပၸာယ္ မဲ့လြန္းရာ မက်ဘူးလား။ တကယ္ က ဘာဝနာနဲ႔ ေနထိုင္သူ တစ္ဦး တည္းသာ ဘဝက ေရွာင္မေျပးဘဲ လက္ေတြ႕ က်က် ေနထိုင္ေန သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အျခား လူတိုင္း ထြက္ေျပးေနၾကတယ္။

ဘာဝနာ ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ ကိုယ္ႏိႈက္က - လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ အေပၚ သိရွိ လက္ခံေနျခင္း ပါ။ ကမၻာေပၚ မွာ ဘဝ စင္စစ္ကေန ေရွာင္မေျပးေစတဲ့ တစ္ခု တည္းေသာ နည္းလမ္း ဟာ ဘာဝနာ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါကိုပဲ - ဘာဝနာ ဟာ စင္စစ္ ဘဝက ေရွာင္ေျပးတဲ့ ျဖစ္စဥ္ ပဲလို႔ လူအမ်ား ေခၚဆို တတ္ၾက တယ္။ အဲ့လို ဘာဝနာ ကို ရွံဳ႕ခ်သူ ေတြက -သူတို႔ စကားရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကိုေရာ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ သိ နားလည္ ၾကရဲ႕လား။ အေၾကာင္းက - သူတို႔ စကားဟာ အဓိပၸာယ္ မဲ့လြန္း ေနလို႔၊ အဓိပၸာယ္ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ေန လို႔ပါ ။

ဘာဝနာအမႈ ဟာ ဘဝကို ေရွာင္းေျပး ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘဝရဲ႕ လက္ရွိ တည့္တည့္ အေပၚ ခိုဝင္ လက္ခံလိုက္ျခင္း သက္သက္ ပါ။ တကယ္တမ္း ဘဝကို ေရွာင္ေျပး ေနတာေတြ က ခင္ဗ်ားရဲ႕ စိတ္ကူး၊ အေတြး၊ စြဲလမ္းသမ်ွ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္၊ အနာဂတ္ အိပ္မက္ - စတာ ေတြခ်ည္း သက္သက္ပဲ။ ဆိုလိုတာက လိုအင္ဆႏၵ ေတြ သာလ်င္ ဘဝက ေရွာင္ေျပး ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Meditation is Alertness.

ခင္ဗ်ား ဘယ္အရာကို လုပ္လုပ္၊ သိျမင္မႈ သက္သက္နဲ႔ လုပ္ႏိုင္လာတဲ့ အခါ အေသးအဖြဲေလးက အစ ေလးနက္ ေနပါတယ္။ လမ္းေလ်ာက္တာ၊ စကားေျပာတာ၊ စားေသာက္တာ၊ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနတာ - စသျဖင့္ အားလံုး တည္ျငိမ္ ေလးနက္ ေနပါတယ္။ တနည္းေျပာရင္ - ျမင့္ျမတ္မႈ ရွိတယ္။

ဒီေနရာမွာ - ခင္ဗ်ား ဘာကို လုပ္ေနတာလဲ - ဆိုတာ အေရးမပါဘူး။ ခင္ဗ်ား ဘယ္လို လုပ္ေနသလဲ ဆိုတာပဲ အေရးၾကီးေန ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ဒီစာ ဖတ္ေနသလား။ တစ္လံုး ျပီး တစ္လံုးေပၚ ခင္ဗ်ား မ်က္လံုးေတြ ျဖတ္ေျပးသြားမယ္။ စိတ္အေတြး ေတြ ပံုေဖာ္ စဥ္းစားေနမယ္။ - အဲ့ဒါကို ခင္ဗ်ား သိေနမယ္။ ဆက္ျပီး ဆက္ျပီး ဖတ္ေနရင္း - ဆက္ျပီး ဆက္ျပီး အေတြးေတြ ရွိေနမယ္။ ခင္ဗ်ား သတိ ရွိေနမယ္။ - ဒါဆို ခင္ဗ်ားရဲ႕ အခု ခဏ ေနထိုင္မႈေလးက တန္ဖိုး ရွိပါတယ္။ ဒီစာကို သာမက ခင္ဗ်ား ဘဝရဲ႕ အခု ခဏ အေပၚမွာပါ ခင္ဗ်ား သိျမင္ေနလို႔ပဲ။

ဒီစာကို ဖတ္ေနသလို ခင္ဗ်ား ေျပာင္းလဲ သြားမယ့္ အျခား အရာေတြ တိုင္းအေပၚကိုလည္း ခင္ဗ်ား သိမွတ္မႈ ရွိေနမယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဒါဆို ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ သိျမင္မႈ သက္သက္နဲ႔ လက္ရွိ ဘဝကို ေနထိုင္ေနတာ ျဖစ္ ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ေစာင့္ၾကည့္ေနမႈသာ ရွိေတာ့တယ္။ ခင္ဗ်ား လက္ရွိ ကို ႏိုးႏိုး ၾကားၾကား သတိရွိေနတယ္။ မရွိေတာ့တဲ့ အတိတ္၊ မေရာက္လာေသးတဲ့ အနာဂတ္ထဲ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ ရွိမေနဘူး။ သူတို႔ ဝင္ေရာက္လာရင္လည္း ခင္ဗ်ား လက္ရွိ အျဖစ္ကို သိမွတ္ေနမႈ ဟာ - သူတို႔ကို အေတြးအျဖစ္မွာပဲ ထားရွိသြားပါတယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ အေတြးအေနနဲ႔ ျဖတ္သန္း သြားမယ္။ ခင္ဗ်ား လက္ရွိ အခု ခဏကို သိေနတယ္။ ၾကံစည္စိတ္ကူးမႈကို အခုလက္ရွိ သိျမင္မႈနဲ႔ လက္ခံ သိမ္းပိုက္တယ္။

အဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားဟာ ဘဝ စစ္စစ္ အတြင္း ႏိုးၾကားမႈ သက္သက္နဲ႔သာ ေနထိုင္သြားေတာ့တယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ၾကည္လင္တဲ့ သိမႈ သက္သက္ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

Meditation is Silence.

စိတ္ကူး အေတြး အားလံုး ဟာ ေဝါဟာရ ၊ စကားလံုး ေတြ ခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူအမ်ားစု ရဲ႕ အသိမွာ - အဲ့ဒီ စိတ္ကူး အေတြးအၾကံ၊ အေတြးအေခၚ ေတြသာ အရွင္သခင္ ျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူသားေတြ ဖန္တီးတဲ့ ေဝါဟာရေတြဟာ အဲ့ဒီ အေတြးအၾကံ ေဘာင္ အတြင္းမွာပဲ တည္ရွိ ေနရတယ္။ ခင္ဗ်ား စိတ္ကူး၊ ေတြးေခၚႏိုင္ ရင္ - အဲ့ဒီ ေတြးေခၚသမ်ွ ခင္ဗ်ား ေျပာျပ ႏိုင္ပါတယ္။ သေကၤတ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနဲ႔ ေဖာ္ျပႏိုင္ေနတယ္။

ဒါဆို အဲ့အေတြးအၾကံေတြ ပယ္ေပ်ာက္ သြားတဲ့ အခါ၊ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားတဲ့ အခါ ဘာျဖစ္မလဲ။ သူတို႔ကို ေက်ာ္ လြန္ ေဖာက္ထြက္ သြားတဲ့ အခါ - အေတြးေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ - ဘာသာစကားေတြ မဲ့ကုန္ ပါတယ္။ ေဝါဟာရေတြ ပ်က္သုဥ္း သြားတယ္။ ဆိုလိုတာက - အားလံုး ပ်က္သုဥ္းေနတဲ့ တိတ္ဆိတ္မႈ မ်ိဳး ျဖစ္ သြား တယ္။ ( ဒီစကား ကလည္း အတိအက်မမွန္ပါဘူး ၊ တိတ္ဆိတ္မႈ ပါ ရွိမေနတဲ့ တိတ္ဆိတ္မႈမ်ိဳး )

တကယ္တမ္း အဲ့ဒီ အျဖစ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ ခင္ဗ်ား တို႔ သႏၱာန္မွာ အျမဲ ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္တုန္းကမွ ျပန္ငံု႕ မၾကည့္ ခဲ့ဘူး။ ျပန္မျမင္ႏိုင္ခဲ့ ဘူးရယ္။ ဘာလို႔ဆို လူ႕အဖြဲ႕အစည္းက ၊ အေရးအရာ ေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္က၊ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အစြဲအလမ္းေတြက၊ ေနာက္ဆံုး ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္က - ခင္ဗ်ား အဲ့လို တိတ္ဆိတ္ သြားတာမ်ိဳး ကို အျဖစ္မခံဘူး။ အျမဲတမ္း စကားလံုးေတြ ျဖည့္ ထည့္တယ္။ စကားလံုးေတြ၊ ေဝါဟာရေတြ တြဲစပ္ ဖြဲ႕စည္းတယ္။ ၾကီးျမတ္တဲ့ အေတြး အေခၚ ၾကီးေတြ တည္ေဆာက္တယ္။ အဆံုးသတ္မွာ အေတြးအေခၚ မရွိရင္ လူ မဟုတ္ဘူး လို႔ စြဲစြဲျမဲျမဲ ထင္ျမင္ လာေစတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ခင္ဗ်ား ကိုးကြယ္ လိုက္တဲ့ တစ္ခု တည္းေသာ အရာဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ “စိတ္” ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာပါတယ္။

ဘာဝနာ ကေတာ့ အဲ့လို မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားကို ဘယ္ကိုုးကြယ္မႈမွ မေပးဘူး။ အခု ခင္ဗ်ား ကိုးကြယ္ေနတဲ့ “ခင္ဗ်ား စိတ္ကူး၊ အေတြး၊ စကားလံုး” ေတြကို သတ္ပစ္ တယ္။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အရင္းအက်ဆံုး ေနရာကို ရွင္းလင္း ထုတ္ေပးတယ္။ တကယ္ စင္စစ္ ခင္ဗ်ားဟာ ဘာလဲ လို႔ လမ္းျပေပးတာ သက္သက္ကို ဘာဝနာလို႔ က်ေနာ္ ေခၚဆိုပါတယ္။ ဘာဝနာနဲ႔ ေနထိုင္လာတဲ့ အခါ ခင္ဗ်ား အတြက္ စကားလံုး မဲ့လာပါတယ္။ ခင္ဗ်ား အတြက္ - ခင္ဗ်ား ေနထိုင္မႈ သက္သက္မွာ စကားလံုး ေဝါဟာရ ေဘာင္ေတြက ကင္းလြတ္ သြားတယ္။ တိတ္ဆိတ္ ေနတဲ့ သႏၱာန္ သာ က်န္ေနရစ္ တယ္။ ဒါဟာ ဖန္တီး လုပ္ယူတဲ့ အေျခအေန မဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ မူရင္း သဘာဝ ကို ျပန္ရွာေတြ႕ရွိတာ မ်ိဳး သက္သက္ပါ။

....................

Footnotes -

The man who desires is an escapist. Now, this is very strange that meditators are thought to be escapists. That is utter nonsense. Only the meditator is not an escapist – everybody else is. Meditation means relaxing in the moment, in the present. Meditation is the only thing in the world which is not escapist, although it is thought to be the most escapist thing. People who condemn meditation always condemn it with the argument that it is escape, escaping from life. They are simply talking nonsense; they don't understand what they are saying.
Whatsoever you do, do it with deep alertness; then even small things become sacred. Then cooking or cleaning become sacred; they become worship. It is not a question of what you are doing, the question is how you are doing it.
Mind is nothing but all the words that you have accumulated; silence is that which has always been with you

....................
Osho: The Dhammapada: The Way of the Buddha
.....................
http://zayya.blog.com/
http://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
.....................

တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့ လက္ခုပ္သံ

2011-12-21T16:41:00.000+06:30

ဇင္ ပံုျပင္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား နားေထာင္ ဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။

ဇင္ဆရာေတြဟာ သူတို႔ ေရာင္းရင္းေတြကို ဘာဝနာ ပြားခိုင္း တဲ့ အခါ - ကိုအာန္ ( Koan ) လို႔ ေခၚတဲ့ အေမး ပုစၦာေတြ ေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ နာမည္ ေက်ာ္ၾကား ျပီး ေရွးက် တဲ့ ကိုအာန္ ကေတာ့ - လက္တစ္ဘက္ထဲ တီးတဲ့ လက္ခုပ္သံ ပုစၦာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လက္ခုပ္တီးတဲ့အခါ လက္ႏွစ္ဖက္ အျပည့္ တီးရတယ္။ အဲ့လိုမွ မတီးရင္ လက္ခုပ္သံ မထြက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဇင္ဆရာေတြကေတာ့ - “သြားရွာ ပါ။ - အျခား အရာမပါဘဲ လက္တစ္ဘက္ ထဲ ကို သံုးျပီး လက္ခုပ္သံ ဘယ္လို ထြက္ပါသလဲ ။ ရွာၾကည့္ပါ” ။ ဒီ လမ္းညႊန္မႈကို ျပဳတတ္ၾကပါတယ္။

ဒီစကားက အဓိပၸာယ္မဲ့ လြန္း ေၾကာင္း က်ေနာ္တုိ႔ သိတယ္။ အသံ ဆိုတာ ႏွစ္ခု ႏွစ္ဘက္ ထိစပ္ မွ ထြက္ တယ္ မဟုတ္ လား။ အရာတစ္ခု နဲ႔ မဟုတ္ရင္ ၊ လက္ႏွစ္ဖက္ ထိစပ္ ရိုက္ခတ္ ႏိုင္မွ အသံထြက္တယ္။ ဇင္ ဆရာ ေတြကေရာ ဒါကို မသိၾကဘူး တဲ့လား။ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ ပုစၦာ ကိုပဲ ဘာဝနာ ပြားဖို႔ရာ ပုစၦာ အျဖစ္ ရာစုႏွစ္ ေပါင္း မ်ားစြာ အသံုးျပဳ ခဲ့ၾကတယ္။ ဗုဒၶ ေခတ္ေလာက္ ကေန ကေန႔ အထိ ဒီပုစၦာ ကိုသာ ဇင္ဆရာေတြ ေပးေလ့ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေရာ ၊ သူတို႔ ေရာင္းရင္း အမ်ားေရာ - ဒီ ပုစၦာ ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ မဲ့မႈကို သိပါတယ္။ ဘာထူးျခားမႈ ရွိေန လို႔ ပါလဲ။ -- ဖန္တီးလို႔ ဘယ္လို မွ မရတဲ့ အသံကို ဘာလို႔ အာရံုစိုက္ ရမလဲ။၊ ခင္ဗ်ား စူးစိုက္ၾကည့္တယ္။ ခင္ဗ်ား မ်က္ျခည္ မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ ေနမယ္။ ဒါဟာ တစ္ဖက္တည္း တီး တဲ့ လက္ခုပ္သံကို ရွာေဖြၾကည့္ပံု ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္ ေျပာၾကည့္မယ္။

ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ သား အရြယ္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ က ဇင္ ဘုရားေက်ာင္း နားမွာ ေနထိုင္တယ္။ အဲ့ ဘုရားေက်ာင္းက ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္ၾကီး ဆီကို ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း တရားစကား လာ ေလ်ာက္ၾကားၾကသူေတြ ရွိတယ္။ သူ လည္း ေန႔တိုင္း ေတြ႕ေနရတယ္။ လာေရာက္ ေလ်ာက္ၾကား သူေတြက ပုစၦာ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ေမးခြန္း အမ်ိဳးမ်ိဳး သယ္ယူ လာၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ကို ေမးေလ်ာက္တယ္။ ဆရာေတာ္ ကလည္း အေျဖအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လမ္းညႊန္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပန္ လည္ ေျဖၾကား ေပးတာ ေတြ႕ေန ျမင္ေန ရ တယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ သူငယ္ေလးက စိတ္ဝင္စားလာတယ္။

တစ္ေန႔ မနက္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီး ဆီ ခ်ဥ္းကပ္ျပီး အေမးပုစၦာ ေလ်ာက္လိုေၾကာင္း တရုိတေသ ဝပ္တြားျပီး စကား ဆိုလာပါတယ္။ အရင္ဦးဆံုး သူက ဆရာေတာ္ကို ဦး အၾကိမ္ၾကိမ္ ညႊတ္တြား ကန္ေတာ့တယ္။ အဲ့အခါ ဆရာေတာ္က ျပံဳး ရယ္ျပီး -
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ သူငယ္”

ဆရာေတာ့္ စကားကို ၾကားေတာ့ သူငယ္ေလး က ဇင္ဆရာေတြ ထိုင္ေလ့ ရွိသလိုမ်ိဳး ထိုင္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆရာေတာ့္ဆီ လာေလ့ ရွိတဲ့ အျခား ကိုရင္ ဦးဇင္း ေတြလို ျငိမ္ျငိမ္ဝပ္ဝပ္ ထိုင္ေနတယ္။ ဆရာေတာ္က ထပ္ေမးတယ္ -
“သင္ ကၽြႏု္ပ္ဆီ ဘယ္အေၾကာင္းနဲ႔ လာတာပါလဲ - တိုယို”

သူငယ္ေလး နာမည္က တိုယို ပါ။ အဲ့အခါ တိုယိုက ဦး တစ္ၾကိမ္ ညႊတ္၊ ထပ္ ရွိခိုးတယ္။ - “ဆရာေတာ္ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ အမွန္တရား အလို႕ငွာ လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ အမွန္တရား ကို သိျမင္ဖို႔ မည္သည့္ အမႈမ်ိဳး ျပဳရပါမလဲ၊ မည္သို႔ ေလ့လာပြားမ်ား ရပါမလဲ”

ဆရာေတာ္က သူငယ္ေလး စိတ္ဝင္စားမႈ ကို ရိုးရိုးစင္းစင္း သိျမင္ လိုက္ပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို သူ႕ဆီကို ေရာက္လာသူတိုင္း ဒီလို ေမးခြန္းမ်ိဳးသာ ေမးေလ့ ရွိၾကတယ္။ ဆရာေတာ္က - ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ပဲ - “ဒါဆို တိုယို- အခု သြားျပီး ဘာဝနာ ပြားခ်ည္ပါ။ လက္ႏွစ္ဘက္ တီးရင္ လက္ခုပ္သံ ထြက္တယ္ မဟုတ္လား။ အခု လက္တစ္ဘက္ တည္း တီးမယ္။ အဲ့လို ဆိုရင္ ဘယ္လို လက္ခုပ္သံ ထြက္မလဲ ။ အဲ့ဒီ အသံကို နားေထာင္ၾကည့္ပါ ။ ရွာၾကည့္ပါ။ အခု သြားျပီး ဘာဝနာ ျပဳပါ။”

ဆရာေတာ္ရဲ႕ လမ္းညႊန္စကားကို ၾကားေတာ့ တိုယို လည္း ခုႏွစ္ၾကိမ္ ခုႏွစ္ခါ ဦးညႊတ္ျပီး သူ႕အိမ္ ကို သူျပန္တယ္။ စျပီး ကမၼ႒ာန္း ထိုင္ၾကည့္တယ္။ အဲ့အခါ သူ အိမ္ အနီးအပါး က ေဂရွားမယ္ ( ကေခ်သည္မ ) ေလး တစ္ဦးရဲ႕ သီခ်င္းဆိုသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။
“အာာ - ဟုတ္ျပီ။ ဒီအသံပဲ ျဖစ္မယ္”သူ ဆရာေတာ္ဆီ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လာတယ္။ ရွိခိုး ဦးခ်ေတာ့ - ဆရာေတာ္က ရယ္တယ္။“သင္ ဘာဝနာ ပြားျပီးျပီလား တိုယို”“မွန္ပါ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ရွာေတြ႕ပါျပီ။ ေဂရွားမယ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ သီခ်င္းဆိုသံ လို ပါပဲ ဘုရား”“မဟုတ္ေသးဘူး၊ မွားေနေသးတယ္။ ျပန္သြားျပီး ပြားခ်ည္ဦး”

သူငယ္ေလးက အိမ္ျပန္လာျပီး ကမၼ႒ာန္း ထပ္ထိုင္တယ္။ သံုးရက္ၾကာသြားတယ္။အဲ့အခါ အိ္မ္ေခါင္ေပၚကို မိုးစက္ေပါက္ေလး က်လာသံ ၾကားရတယ္။“ဟုတ္ျပီ။ ဒီ အသံပဲ ျဖစ္မယ္။ ငါ ရျပီ”

ဆရာေတာ္ဆီ ထပ္လာျပီးေလ်ာက္တယ္ - “အဲ့အသံဟာ - ေရက်သံနဲ႔ တူပါတယ္ ဘုရား”ဆရာေတာ္ က - “တိုယို - ဒါလဲ မွားေနေသးတယ္။ ျပန္သြားျပီး ဘာဝနာ ပြား ခ်ည္ ဦး”

သူငယ္ေလး ျပန္သြားျပီး ဒီတစ္ေခါက္ ဘာဝနာ အမႈ ျပဳတာ - သံုးလ ၾကာ သြားပါတယ္။ အဲ့အခါ သူ႕နားထဲမွာ သစ္ရြက္ခတ္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ “ဟုတ္ျပီ။ ငါ အေျဖရျပီ ထင္တယ္” - ဆရာေတာ္ဆီ သူ ျပန္ေရာက္လာျပန္တယ္။ ဆရာေတာ္က- မဟုတ္ေသး ဘူး ။ မွားေနေသးတယ္ လို႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

အဲ့လိုနဲ႔ တိုယို - ဘာဝနာ ဆက္ျပဳေနတာဟာ နွစ္နဲ႔ ခ်ီသြားတယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာသြား တဲ့ အထိ သူငယ္ေလး ျပန္ေပၚမလာေတာ့ဘူးရယ္။ တိုယို ျပန္ လာတာ ကို မေတြ႕ရေတာ့ - ဆရာေတာ္က သတိရသြားတယ္။ “သူငယ္ေလး ဘာျဖစ္ေနသလဲ။ သူ မလာတာ ၾကာျပီပဲ” လို႔ ေတြးမိတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ သူငယ္ေလးကို သူရွာဖို႔ ထြက္လာ ခဲ့တယ္။ တိုယို ကို သစ္ပင္ တစ္ပင္ ေအာက္မွာ သူေတြ႕လိုက္ပါတယ္ ။

ေလမလာတဲ့ အခါ သစ္ပင္ သစ္ရြက္ေတြ ျငိမ္သက္ ေနသလို သူငယ္ တိုယို ဟာလည္း ရိုးရိုးစင္းစင္း ျငိမ္သက္ေနတယ္။ သစ္ရြက္ေတြ ေလတိုက္လို႔ လြင့္ေမ်ွာ ေနရင္ သူငယ္ေလး တိုယို လည္း လြင့္ေမ်ာ ေနတယ္။ သစ္ရြက္ေလးေတြ ယိမ္းႏြဲ႕ေနသလို သူလည္း ယိမ္းႏြဲ႕ေနတယ္။ ညင္ညင္သာသာ ေလးပဲရယ္။

ဆရာေတာ္က အဲ့ဒါကိုျမင္ေတာ့ မေႏွာင့္ယွက္ ဘဲ ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္ တယ္။ သူ ေစာင့္ၾကည့္ေန တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာ သြားပါတယ္။ သူငယ္ ကေတာ့ မ်က္လံုး မွိတ္ ရက္သား - ကမၼ႒ာန္း ထိုင္ေနလ်က္ပဲ။ နာရီေတြ တစ္ေရႊ႕ေရႊ႕ ကုန္သြားတယ္။ ေနေစာင္းျပီး ညမိုးခ်ဳပ္ လုလု ျဖစ္လာတယ္။ သူငယ္ေလး က ျငိမ္သက္ လ်က္ပဲ။ အဲ့ေတာ့ ဆရာေတာ္က - “တိုယို” လို႔ လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ သူငယ္ေလး မ်က္လံုး ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ “သင္ အေျဖရျပီ တိုယို”

သူငယ္ေလး ရလိုက္တဲ့ အေျဖဟာ - ကိုယ့္ စိတ္တြင္း သႏၱာန္မွာ အသံေတြ အားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားခ်ိန္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ အတြင္း အဇၥ်တၱ မွာ အသံ ေတြ အားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတဲ့ အခါ ခင္ဗ်ား ၾကားလိုက္ ရမွာက တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့ လက္ခုပ္သံပဲ။ အသံေတြ အားလံုး ဆိတ္သုဥ္း သြားတယ္။ ဆူညံသံ - ဂီတသံ ေတြ ေပါင္းစပ္ နစ္ျမဳပ္သြားတယ္။ အသံ ျဖစ္ေပၚသမ်ွ တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္း ျငိမ္သက္ သြားတယ္။ အိႏၵိယ ဥပနိသ်ွဒ္ ေတြမွာ ဒီလို အသံကို “ဥံဳမ္” လို႔ ေခၚဆို သမုတ္ ပါတယ္။ အသံတို႔ အားလံုးရဲ႕ ညီညြတ္ျခင္း - “ဥံဳမ္” ရဲ႕ ဂီတသံ ဟာ အားလံုး ဆိတ္သုဥ္း ခ်ိန္မွာ ေပၚေပါက္ တယ္။ သူငယ္ေလး တိုယို ဟာ အဲ့ အသံကို ရွာေတြ႕သြားခဲ့ပါတယ္။

.....................
Osho: Vedanta: Seven Steps to Samadhi
.....................
http://zayya.blog.com/
http://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
.....................

လူ သာလ်င္ ျငီးေငြ႕ တတ္ေသာ သတၱဝါ

2011-12-21T09:51:00.000+06:30

Q : ျငီးေငြ႕တယ္ ဆိုတာ ဘာလဲ။ က်ေနာ္ ဘာရယ္မွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ဘဲ အားလံုး ခဏ ရပ္လိုက္ တဲ့ အခါ - က်ေနာ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ မလိုအပ္တာေတြ ခ်ည္း ျဖစ္ လာေနတယ္ လို႔ ျမင္လာ တယ္။ အဲ့ဒါကိုလည္း ေၾကာက္လန္႔ လာတယ္။ ဒီလိုဟာကုိ ျဖစ္ေစတဲ့ ပင္မ အေၾကာင္း က ဘာလဲ။ အဲ့လို ျဖစ္လာရင္ က်ေနာ္လည္း ေနရထိုင္ရ မသက္ မသာ ျဖစ္လာေတာ့ တာပဲ ။ ဘာလို႔ ျဖစ္ရတာလဲ။

A: လူသား စင္စစ္ မွန္ရင္ အေရးၾကီး အေရးပါဆံုး အရာေတြထဲက တစ္ခုဟာ ျငီးေငြ႕ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူသာ လ်ွင္ ျငီးေငြ႕ႏိုင္တယ္။ အျခား သတၱဝါေတြမွာ ျငီးေငြ႕ ႏိုင္မယ္ မထင္ပါနဲ႔။ အေၾကာင္းက ျငီးေငြ႕တဲ့ သႏၱာန္ ဟာ - အသိဥာဏ္အလင္း ရမႈနဲ႔ အမ်ားၾကီး နီးစပ္ လို႔ပါ။ ျငီးေငြ႕မႈနဲ႔ အသိဥာဏ္ အလင္း ရမႈ ဟာ ဟိုဘက္ ဝင္ရိုးစြန္းနဲ႔ ဒီဘက္ ဝင္ရိုးစြန္း ဆန္႔က်င္ဘက္ ႏွစ္ခု ကြဲေနတဲ့ တစ္ခုတည္း ေသာ အရာ ျဖစ္ပါတယ္။ တိရစၦာန္ ေတြ အသိဥာဏ္အလင္း ( Enlightened ) မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ သူတို႔ေတြဟာ မျငီးေငြ႕ တတ္ဘူး လို႔ ဆိုရမယ္။

ျငီးေငြ႕ျခင္း ဆိုတာ - “ဘဝရဲ႕ အႏွစ္သာရ မဲ့မႈ ကို ခင္ဗ်ား သတိမူမိေနတယ္” လို႔ ရိုးရိုးေလး ျပဆိုေနတာပဲ ။ ဘဝမွာ ထပ္ေက်ာ့ေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြ ကို ခင္ဗ်ား ေတြ႕ေနရတယ္။ အရင္တုန္းကလည္း အလားတူေတြ လုပ္ခဲ့ျပီးျပီ။ ဘာျဖစ္လာခဲ့သလဲ စမ္းစစ္ရင္း ဘာမွ ျဖစ္မလာဘူး လို႔ ျမင္လာတယ္။ ခင္ဗ်ား ဟိုဟိုသည္သည္ ခရီးေတြ သြားႏိုင္တယ္။ စိတ္ကူးက်ရာ ဟိုလုပ္ ဒီလုပ္ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ဘဝရဲ႕ အသံုး မဝင္မႈ ၊ အဓိပၸာယ္မဲ့မႈေတြကို နားလည္ မိသြားတဲ့ အခါ - အျပင္းအထန္ ျငီးေငြ႕မႈ ဆိုတာ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

အခု - အဲ့ဒီ ျငီးေငြ႕မႈကို ခင္ဗ်ား နည္းနွစ္နည္းနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္တယ္။ တစ္နည္းက - လူအမ်ား လုပ္တတ္ ၾကတဲ့ နည္း ျဖစ္ပါ တယ္။ ျငီးေငြ႕မႈကို လက္မခံဘူး - ေရွာင္ေျပးမယ္- သူနဲ႔ ရင္မဆိုင္ဘူး - ခင္ဗ်ား မ်က္စိမွိတ္ ထားမယ္- ေက်ာခိုင္း ထြက္ေျပးမယ္။ ေဝးႏိုင္ သမ်ွ ေဝးေဝး ေျပးမယ္။ ျငီးေငြ႕တဲ့ သႏၱာန္ ကို ေျဖေဖ်ာက္ ဖို႔ ခင္ဗ်ား ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ မယ့္ အျခား ေပ်ာ္ေမြ႕ရာ ေတြထဲ ခုန္ခ်လိုက္မယ္။ အဲ့အထဲ မွာ ခံစား လို႔ ရသမ်ွ ခံစား ရင္း ခင္ဗ်ားရဲ႕ ျငီးေငြ႕မႈကို ေမ့ေဖ်ာက္ ပစ္မယ္။ ဒီ ျငီးေငြ႕မႈကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ မေတြ႕ ခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ပဲ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လက္ေတြ႕ ဘဝ ျဖစ္တည္မႈကို အာရံုေတြၾကား ျပည္ဖံုးကား ခ်ထား လိုက္တယ္။

ဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္ - ကမၻာမွာ အရက္နဲ႔ မူးယစ္ေဆးဝါး ေပၚေပါက္ လာရပါတယ္။ ဒီအရာေတြ က ျငီးေငြ႕မႈ ကေန ေရွာင္ေျပးလို႔ ရသြားေအာင္ ခင္ဗ်ားကို အကူအညီ ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါေတြနဲ႔ အတူတူ ခင္ဗ်ား တကယ္တမ္း ထြက္ေျပးလို႔ မရဘူးရယ္။ သံုးစြဲေနတဲ့ ခဏေလးပဲ ခင္ဗ်ား ေမ့ေဖ်ာက္ႏိုင္ တယ္။ ထပ္ျပီး ထပ္ျပီး ျငီးေငြ႕မႈေတြ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ထဲ ဝင္လာ ေနဦးမယ္။ ထပ္ျပီး ထပ္ျပီး က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ဟစ္ျပီး ဝင္ေရာက္လာမယ္။ အဲ့ေတာ့ ခင္ဗ်ားက ကာမလိင္ အာရံုေတြ ဘက္ကို ကူးမယ္။ အစား အေသာက္ ေတြ စားမယ္။ သီခ်င္း ဂီတ ေတြနဲ႔ နစ္ျမဳပ္ ပစ္မယ္။ ခင္ဗ်ား ထြက္ေျပးႏိုင္ တဲ့ အျခား နည္းလမ္းေတြ ေထာင္ေပါင္း မ်ားစြာ ရွိႏိုင္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ေတြကေန ရပ္သြား တိုင္း ျငီးေငြ႕စိတ္က ျပန္ဝင္ လာေနတုန္းပဲ။ တကယ္ေတာ့ ျငီးေငြ႕မႈ ဟာ အသိဥာဏ္ ရွိတဲ့ လူသားေတြ အတြက္ ေရွာင္လႊဲ မရႏိုင္တဲ့ အရာ တစ္ခု ပါ။ လူ႕အသိဥာဏ္ ဖြံ႕ျဖိဳး လာသမ်ွ တြဲဆက္ လာတဲ့ ျဖစ္ရပ္ တစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား သူ႕ကို မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ - ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ျငီးေငြ႕မႈကို ခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္တဲ့ ေနာက္တစ္နည္းက - ခင္ဗ်ား သူ႕ကို မေရွာင္မလႊဲဘဲ၊ သတၱိရွိရွိ ရင္ဆိုင္ပစ္ လိုက္ဖို႔ပဲ။ အဲ့ဒီ ျငီးေငြ႕မႈ အေပၚမွာ အတည္ျငိမ္ဆံုး လက္ခံလိုက္ဖို႔၊ သူနဲ႔ အတူ ေနထိုင္လိုက္ဖို႔၊ သူ ကိုယ္တိုင္ ရဲ႕ အျဖစ္ကို ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ထံုမႊမ္း သြားႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဗာဓိ ေညာင္ပင္ေအာက္ မွာ ဗုဒၶ ရွာေဖြ လုပ္ကိုင္ခဲ့တာဟာ ဒါပဲ လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ရာစုႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ဇင္ ဆရာေတြ ရဲ႕ လုပ္ခဲ့ သမ်ွ ဟာလည္း အဲ့ဒါပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာဝနာ ဆိုတာရဲ႕ အဓိပၸာယ္က - “ျငီးေငြ႕မႈကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ရင္ဆိုင္လိုက္တာ” ကို ဆိုလိုတယ္။ ဒါဆို ဘာဝနာ ပြားသူက ဘာလုပ္ေနရသလဲ။ သူ တိတ္ဆိတ္စြာ ေနေနတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အတြင္း ဗဟို ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္။ ( ဒါမွမဟုတ္ အာနာပါန အေနနဲ႔ ဆိုရင္ ) သူ႕ရဲ႕ အသက္ရွဴေနမႈ အေပၚ သတိ မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္။ ဒီလို ထပ္ခါထပ္ခါ လုပ္ေနသမ်ွ ဟာ - ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ ေဖ်ာ္ေျဖေနတယ္၊ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေနတယ္မ်ား ခင္ဗ်ား ထင္သလား။ တကယ္က - အဆံုးစြန္ဆံုး အထိ ျငီးေငြ႕သြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား ဘာဝနာ ပြားရင္း အိပ္ငိုက္လာတဲ့ အခါ ဇင္ဆရာ က ေခါင္း လာေခါက္ ေတာ့တယ္။ ျငီးေငြ႕လာတဲ့ သူ ၊ ျငီးေငြ႕ျပီး ထိုင္ေနရတဲ့ သူ အတြက္ ထြက္စရာ လမ္းက အျခား မရွိဘူး။ အဲ့အတြက္ တစ္ခုပဲ က်န္တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ဘာဝနာ၊ ကမၼ႒ာန္း လုပ္တဲ့ သူ ေတြမွာ အိပ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာတတ္တာ ေတြဟာ ျငီးေငြ႕မႈကို ေရွာင္ေျပးခ်င္ စိတ္ နဲ႔ တိုက္ရိုက္ သက္ဆိုင္ ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ ျငီးေငြ႕မႈ အပါအဝင္ အားလံုးကို ခဏျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ေမ့သြားတယ္။

ဘာဝနာ မွာ အားထုတ္ရတဲ့ အပိုင္းဟာ အဲ့ဒီ ျငီးေငြ႕မႈကို ၾကံ႕ၾကံ႕ခံ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အပိုင္း ပါ။ ခင္ဗ်ား ေရွာင္ေျပး ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ႏိုးႏိုးၾကားၾကား သိေနဖို႔။ ခင္ဗ်ား အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ - ေရွာင္ေျပး မိသြား တာ နဲ႔ တူညီတယ္။ ႏိုးၾကားေနဖို႔ပဲ လိုတယ္။ မ်က္ေျခမျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္။ ခင္ဗ်ား အဲ့မွာ ရွိေနရင္ ခင္ဗ်ား အဲ့ အတိုင္း ျဖစ္ေနရမယ္။ ခင္ဗ်ား အဇၥ်တၱအေပၚ ရွဳမွတ္မႈ ျမဲျမဲ ခိုင္မာ ေနရမယ္။

ဒီလို ေရွာင္မေျပး ေတာ့ဘဲ ဆက္လက္ ရွဳျမင္မႈ ျဖစ္လာတဲ့အခါ - ေနာက္ဆံုး အဆံုးသတ္မွာ တစ္စံု တစ္ခု ေပၚထြက္ လာပါတယ္။ ရုတ္တရက္ ထြက္ရွိလာတာ မ်ိဳးပါ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ျငီးေငြ႕တဲ့ အျဖစ္ ကို ေစာင့္ၾကည့္ ေနရင္း - ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ရဲ႕ အႏွစ္မဲ့မႈ သက္သက္ကို ခင္ဗ်ား ဘာသာ ရုတ္တရက္ ထြင္းေဖာက္ ျမင္လိုက္ ရတယ္။ ျငီးေငြ႕မႈဟာ တကယ္ေတာ့ အကာအရံ သက္သက္ ၊ အဖံုးတကာ တစ္ခု သက္သက္ပဲ။ အဲ့အတြင္းထဲမွာ အနွစ္မဲ့မႈ ၊ သုညတ ( အနတၱ စသျဖင့္ ဘယ္လို ေခၚေခၚ ) ကို ရုတ္တရက္ စိတ္ခ်လက္ခ် ခင္ဗ်ား ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အဲ့ဒီ သုညတ ကေန အျပည့္အဝ လြတ္ေျမာက္ မွ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ျငီးေငြ႕မႈက စင္စစ္ လြတ္ေျမာက္ ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ျငီးေငြ႕တဲ့ သႏၱာန္ကို ပံုမွန္အေနအထား မွာ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ရင္၊ ခင္ဗ်ား သူ႕ကို ရင္ဆိုင္ လိုက္ဖို႔ ပဲ ရွိတယ္။ ဘာဝနာရဲ႕ အလုပ္ဟာ ဒါကို ပဲ ရည္ညႊန္းတယ္။ -- ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ျငီးေငြ႕တဲ့ စိတ္ကုိ ၾကိဳဆို တယ္၊ ထြင္းေဖာက္ျပီး ေစာင့္ၾကည့္ ေနတယ္။ သုညတကို ေတြ႕လိုေဇာနဲ႔ ထိုင္ေနစရာ မလိုဘူး - ခင္ဗ်ား ျငီးေငြ႕မႈနဲ႔ အတူတူ ေစာင့္ၾကည့္မႈ မျပတ္ဖို႔ပဲ လိုအပ္တယ္။ - ဒါဟာ ဘာဝနာ ရဲ႕ အလုပ္ ျဖစ္ ပါတယ္။

ေယာဂ ထိုင္နည္း ပံုစံ တစ္ခုနဲ႔ နာရီေတာ္တာ္ၾကာၾကာ ခင္ဗ်ား ထိုင္ေနမယ္။ အသက္ရွဴမႈ သက္သက္ကို ခင္ဗ်ား ေစာင့္ၾကည့္ေန မယ္ - ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ျငီးေငြ႕တဲ့ အေျခအေန အျပင္းထန္ဆံုး ျဖစ္လာတယ္ ။ ဘာဝနာ အေလ့ အလာ အားလံုးဟာ အဲ့ဒီ ျငီးေငြ႕မႈ ဆီကိုသာ ညႊန္းဆိုတယ္။ တရားစခန္း တစ္ခုမွာ ခင္ဗ်ား ေန႔တိုင္း မနက္ေစာေစာ အခ်ိန္မွန္ ထရမယ္။ ေန႔တိုင္း ေန႔တိုင္း အဲ့အတိုင္း ျဖစ္ေန မယ္။ ေႏြ ျဖစ္ေစ၊ ေဆာင္းျဖစ္ေစ ခင္ဗ်ားနိစၥ ဓူဝ အလုပ္ဟာ ပံုမွန္ ပဲ။ မနက္ သံုးနာရီ ဆို သံုး နာရီ၊ ေလးနာရီ ဆို ေလးနာရီ၊ ေရခ်ိဳးမယ္၊ လဘက္ရည္ ေကာ္ဖီ မနက္စာ စားမယ္။ ကမၼ႒ာန္း ျပဳခ်ိန္ အခန္းဝင္မယ္။ ဒီပံုစံ အတိုင္း ထပ္ကာ တလဲလဲ သြားမယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ တစ္ေန႔တာ အခ်ိန္ကလည္း ပံုမွန္ အခ်ိန္မွန္ သြားေနမယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ မနက္စာ ေန႔လည္စာ စသျဖင့္။ ျပီးရင္ ခင္ဗ်ား ကမၼ႒ာန္း အလုပ္ ျပန္လာလုပ္မယ္။ ဒါေတြ အကုန္လံုးဟာ ျငီးေငြ႕မႈ ဆီကို ေထာက္ပံ့ေပးဖို႔ပဲ။

သတ္မွတ္ ထားတဲ့ ဆင္တူ ဝတ္စံု ( ေယာဂီ ဝတ္စံု ) ေတာင္ ဝတ္ရႏိုင္ေသးတယ္။ အဲ့ ပံုစံမ်ိဳး နဲ႔ ေန႔တိုင္း ေန႔တိုင္း ေတြ႕ေနရမယ္။ ခင္ဗ်ားကို ကမၼ႒ာန္း ဆရာက ဘာဝနာ က်င့္ဖြယ္ ဒီတရားေတြ ခ်ည္း ေဟာေနမယ္။ ဥပမာ ဇင္မွာ ဆိုရင္ - ခင္ဗ်ားကို ေျပာမယ္ - “လက္တစ္ဘက္တည္း တီးတဲ့ လက္ခုပ္သံ ခင္ဗ်ား ၾကားရျပီလား” သူ အဲ့လို ေန႔တိုင္း ေန႔တိုင္း ခင္ဗ်ားကို ေမးေနမယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း စဥ္းစား မယ္။ ေတြးၾကည့္မယ္။ ထိုင္ၾကည့္ေနမယ္။ အေတြးခ်ည္းသာ ထိုင္ေတြးေနရင္ - ခင္ဗ်ား တရား စခန္း က ထြက္မလာခင္ ရူးသြားမွာပဲ။ လက္တစ္ဘက္တည္းနဲ႔ လက္ခုပ္ ဘယ္လို တီးမလဲ။ စဥ္းစားျပီး ဘယ္သူ မွ အေျဖရမွာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ခင္ဗ်ားကို “ဆက္ထိုင္ေနပါ၊ ဘာဝနာ ဆက္လုပ္ေန ပါ” ဒါပဲ ေျပာလိမ့္မယ္။

ဒါေတြ အကုန္လံုးဟာ ခင္ဗ်ား ျငီးေငြ႕မႈကို အဆံုးစြန္ဆံုး အထိ ျဖစ္ေပၚေစဖို႔ ပံ့ပိုးေပးေန မွာ ျဖစ္ ပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ သမ်ွ ျမန္ျမန္၊ ခင္ဗ်ား ျငီးေငြ႕သြားေစရဖို႔သာ ကူညီေပးတယ္။ မႏၱရ ဂါထာ ရြတ္ေနတာ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္တစ္ခုတည္း အေပၚ ထပ္ကာ တလဲလဲ လုပ္ေနရဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ - ခင္ဗ်ား ျငီးေငြ႕ျပီး အိပ္ခ်င္လာမယ္။ ရက္ နည္းနည္း ၾကာလာတဲ့အခါ ခင္ဗ်ား လံုးဝ ျငီးေငြ႕လာမယ္။ ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ မရွိတဲ့ ျငီးေငြ႕မႈ မ်ိဳး ျဖစ္ဖို႔ လိုတယ္။ ခင္ဗ်ား အာရံုကို မလႊဲႏိုင္ဘူး။ ရုပ္ရွင္ တီဗီ မၾကည့္ဘူး။ သီခ်င္း ဂီတ နားေထာင္ေန တာ မဟုတ္ဘူး။ အာရံုေပ်ာ္ရာ မထြက္သြားဘူး။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ျငီးေငြ႕မႈ သက္သက္ကို ရင္ဆိုင္ပစ္တယ္။ အဲ့ဒီ ျငီးေငြ႕မႈ ထဲ ထပ္ကာတလဲလဲ ရွဳျမင္ေနမယ္။

အဲ့အတြက္ သတၱိ ေကာင္းေကာင္း ရွိဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို ျငီးေငြ႕မႈရဲ႕ အဆံုး စြန္ဆံုး အေျခအေန ဟာ ေသျခင္း တရားလို႔ပဲ။ ေသျခင္း တရားထက္ ေတာင္ ခက္ခဲေကာင္း ခက္ခဲေနႏိုင္ေသး တယ္။ အေၾကာင္းက ေသျခင္း တရားဟာ ခင္ဗ်ား မသိဘဲလဲ ျဖစ္ေပၚႏိုင္တယ္။ ျငီးေငြ႕မႈကိုေတာ့ ခင္ဗ်ား ေကာင္းေကာင္း ရွဳျမင္ထား ႏိုင္ ေနတယ္။ ဘာဝနာ ျပဳက်င့္ၾကပံု နည္းနာ အားလံုးရဲ႕ အႏွစ္သာရ ဟာ ဒီအေပၚမွာ တည္ရွိပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ျငီးေငြ႕ေနမႈကို ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္း - ဒီ ျငီးေငြ႕မႈ သႏၱာန္ဟာ ခင္ဗ်ား အဇၥ်တၱမွာ ၾကီးထြား သထက္ ၾကီးထြားလာတယ္။ ေနာက္ဆံုး ခင္ဗ်ား ေစာင့္ၾကည့္မႈ ကိုယ္ ၌က ျငီးေငြ႕မႈ စင္စစ္ ျဖစ္သြားတဲ့ အထိ ။

အဲ့ဒီ အခါမွာ ေျပာင္းလဲမႈလို႔ပဲ ေခၚေခၚ ၊ အသြင္ေျပာင္းမႈ၊ ဥာဏ္လင္းပြင့္မႈ၊ ဆာတိုရီ စသျဖင့္ ခင္ဗ်ား စိတ္ၾကိဳက္ေခၚ ဆိုႏိုင္ တဲ့ အေနအထား တစ္ခု ျဖစ္ေပၚ တယ္။ ခဏတာေလး ၊ လက္ေဖ်ာက္တစ္ခ်က္ မရွိတဲ့ အခိုက္ အတန္႔ ကေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ ျငီးေငြ႕မႈကေန ဘယ္ကိုမွ ထြက္ေျပးလို႔ မရမွန္း ခင္ဗ်ား ေကာင္းေကာင္း သိသြားတယ္။ ေတြးေခၚျပီး၊ စဥ္းစားျပီး သိတဲ့ အသိမဟုတ္ဘဲ - စင္စစ္ မ်က္ဝါး ထင္ထင္ ျမင္လို႔ သိတဲ့ အသိ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီ အသိ ရွိခ်ိန္မွာ ျငီးေငြ႕မႈက ခင္ဗ်ား လြတ္ထြက္ သြားတယ္။ ျငီးေငြ႕မႈကို ထြင္းေဖာက္ျပီး - ခင္ဗ်ားရဲ႕ သုညတ ထဲ နစ္ျမဳပ္သြားပါတယ္။

အဲ့ဒီ အခါမွာ ျငီးေငြ႕မႈ မရွိဘူး ။ ဘဝရဲ႕ အဆံုးစြန္ဆံုး အႏွစ္သာရ မဲ့မႈပဲ ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ လည္း ေပ်ာက္ဆံုး သြားပါတယ္။ ဘယ္သူကေရာ ျငီးေငြ႕ေနရ ဦးမလဲ။ ျငီးေငြ႕ေနသူေရာ၊ ျငီးေငြ႕ေနတဲ့ စိတ္ေရာ အေငြ႕ ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားသလိုပဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား ေမးတဲ့ ျငီးေငြ႕တယ္ ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို ေျဖရင္ -

ျငီးေငြ႕ျခင္း ဟာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျဖစ္စဥ္ တစ္ခုပါ။ - ဒါ့ေၾကာင့္ - ကၽြဲေတြ ႏြားေတြ မွာ ျငီးေငြ႕မႈ မရွိဘူး။ သူတို႔ မွာ သူတို႔နဲ႔ တန္သေလာက္ ေပ်ာ္ေန ႏိုင္တယ္ ။ ဆာေလာင္ႏိုင္တယ္။ တစ္စံုတစ္ခု ကို ေတာင့္တ ေနႏိုင္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ဒုကၡကို ခါးစည္း ခံစား ေနရႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျငီးေငြ႕ မေနဘူး။ လူေတြ မွာေတာ့ အသိဥာဏ္ ရွိတဲ့သူ၊ မိမိ အျဖစ္ကို မိမိ ျပန္ရွဳျမင္ေလ့ ရွိတဲ့သူ၊ မိမိကိုယ္ ကိုယ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနႏိုင္သူ၊ ဆင္ျခင္ ေနႏိုင္သူသာ ျငီးေငြ႕ေလ့ ရွိပါတယ္။ မိုက္မဲတဲ့လူေတြ ဆိုရင္ေတာ့ မျငီးေငြ႕ဘူး။ ဆိုလိုတာက သူတို႔ ျငီးေငြ႕ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ အလြယ္တကူ ေျပာင္းလဲ ပစ္လိုက္တယ္။ သူတို႔ အလုပ္ေတြ လုပ္မယ္။ ပိုက္ဆံ ရွာမယ္။ ဘဏ္အေကာင့္ေတြ တိုးမယ္။ ကေလးေတြ ေမြးမယ္။ စားမယ္ ေသာက္မယ္။ ရုပ္ရွင္၊ တီဗီ ၊ ဂီတ အပန္းေျဖမယ္၊ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ လုပ္မယ္။ သူတို႔ ေပ်ာ္ေနႏိုင္တယ္။ ျငီးေငြ႕မႈ မရွိေအာင္ အာရံုေတြ အလႊဲအေျပာင္း လုပ္ေနႏိုင္ တယ္။ ေျပာခ်င္တာ ကေတာ့ အဲ့ဒီ ကၽြဲေတြ ႏြားေတြနဲ႔ မျခားနား လွဘူးရယ္။

လူဟာ - ျငီးေငြ႕မႈ ကို သတိရွိလာျပီိ ဆိုတဲ့အခါမွ လူသား စင္စစ္ ပီသလာပါတယ္ ။ ခင္ဗ်ား သတိထား မိႏိုင္ မလား မသိ - အသိဥာဏ္ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ထက္ျမက္ တဲ့ ကေလးငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပ်င္းရိ ျငီးေငြ႕ လြယ္ၾကတယ္။ သူတို႔မွာ တစ္ခုတည္း နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေပ်ာ္ေမြ႕မေနဘူး။ မၾကာခဏ ဆိုသလို ေမးခြန္းေတြ ေမးတတ္မယ္ ဒါမွမဟုတ္ တည္ျငိမ္ သြားတတ္မယ္။ - ခင္ဗ်ား သူ႕ကို အရုပ္ တစ္ခု ေပးလိုက္ရင္ - “ဒါဘာလဲ၊ ဒါျပီးရင္ ဘာလဲ။ ဒါပဲလား” သူ ေတြးႏိုင္သမ်ွ ေတြးမယ္ ။ ျပီးရင္ ခင္ဗ်ား ေပးတဲ့ အရုပ္လည္း သူ႕အတြက္ ပ်င္းစရာ ျဖစ္သြားတယ္။

ဗုဒၶ။ သူ႕အသက္ ၂၉ ႏွစ္ဟာ ငယ္ရြယ္တုန္း ၊ အရြယ္ေကာင္းပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕တိုင္းျပည္ကို စြန္႕ခြာ ခဲ့တယ္။ သူ႕ ေဘးက အေျခြအရံ မိန္းမေတြကို ျငီးေငြ႕တယ္။ ဝိုင္အေဖ်ာ္ ယမကာေတြ ျငီးေငြ႕တယ္။ စည္းစိမ္ ခ်မ္းသာ တိုင္းျပည္ အေပၚ ျငီးေငြ႕တယ္။ သူ႕အတြက္ အရာရာတိုင္း ျငီးေငြ႕ စရာေတြ ခ်ည္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေၾကာင္းက သူၾကံဳဆံုခဲ့တဲ့ အာရံုတိုင္းကို သူစစ္ေဆးေနလို႔ပဲ။ ထပ္ခါတလဲလဲ ဆန္းစစ္ ရင္း သူ ျငီးေငြ႕သြားတယ္။ သူ စြန္႔ခြာလာခဲ့တယ္။ ဒီေနရာ တစ္ခု သတိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ - ဗုဒၶ ေလာင္းလ်ာ စြန္႔ခြာ လာခဲ့တာ ဟာ ကမၻာေလာက တစ္ခုလံုး မွားယြင္းေနလို႔ မဟုတ္ဘူး။ အစဥ္အလာ က်မ္းစာေတြ မွာ ကမၻာေလာက က ဆိုးရြားေနတဲ့ အတြက္၊ မေကာင္းမႈေတြခ်ည္း ျပည့္လ်ွမ္းေနတဲ့ အတြက္ စြန္႕ခြာ လာ ခဲ့ရ သလိုလို ေျပာဆိုေလ့ ရွိၾကတယ္။ အဲ့ဒီ စကားက အဓိပၸာယ္ မဲ့လြန္းပါေသးတယ္။ စင္စစ္ က ျငီးေငြ႕မႈ ေၾကာင့္သာ စြန္႔ခြာ ထြက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲ့ဒီ ျငီးေငြ႕မႈဟာ ဆိုးျခင္း ၊ ေကာင္းျခင္းနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ခင္ဗ်ားလည္း ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ အေပၚ ဆင္ျခင္ ၾကည့္ႏိုင္ ရင္ ျငီးေငြ႕စိတ္ ျဖစ္လာမွာပဲ။ ခင္ဗ်ားက မိုက္မဲမယ့္သူ ဆိုရင္ေတာ့ ျငီးေငြ႕စရာ မရွိဘူး။ ျငီးေငြ႕ဖို႔ နည္းနည္း ရွိလာရင္ ေပ်ာ္ရာ အာရံုကို လႊဲယူလိုက္မွာပဲ။ တစ္ခုျပီး တစ္ခု လိုက္လုပ္ ပစ္မွာပဲ။ ဒီ အာရံုျပီး ဟို အာရံု ခုန္ကူးသြားမွာပဲ။ ထပ္ကာ တလဲလဲ ျဖစ္ေနတဲ့ အရာေတြ အေပၚ ခင္ဗ်ာ းေစာင့္ၾကည့္ေနႏိုင္မွာ မဟုတ္ ဘူး။ မေန႔က အရာတစ္ခု လုပ္လို႔ ေပ်ာ္ရင္ - ဒီေန႔ အဲ့အရာကို ထပ္လုပ္မယ္။ လုပ္မရရင္ အျခား တစ္ခု လုပ္မယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ျငီးေငြ႕တဲ့စိတ္ကို အျဖစ္မခံတာ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ အသိဥာဏ္ ၊ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ၾကီးမားလာတဲ့အခါ ျငီးေငြ႕မႈကို ေရွာင္လႊဲရ ခက္လာပါတယ္။ ဗုဒၶဟာ ျငီးေငြ႕မႈေၾကာင့္ လူ႕ေဘာင္ေလာက ကို စြန္႔ခဲ့ျပီး ေတာအရပ္မွာ ဘာလုပ္တာတဲ့ လဲ။ ေျခာက္ႏွစ္ လံုးလံုး ေတာအုပ္ အတြင္းမွာ ဘာလုပ္ေနမယ္ ထင္ပါသလဲ။ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း ၊ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း သူ႕ရဲ႕ ဘာဝနာ ဟာ အဆံုးစြန္ဆံုး ျငီးေငြ႕မႈ ဆီသာ ဦးတည္သြားတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ျငီးေငြ႕မႈကို တကယ္ စင္စစ္ ေျဖေဖ်ာက္ ႏိုင္ မယ့္ နည္းလမ္း ကို ရွာေဖြ ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ အဆံုးစြန္ ဆံုး ျငီးေငြ႕မႈ နဲ႔ ေျဖေဖ်ာက္ ႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ညဟာ ဗုဒၶ အရွင္ စင္စစ္ ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ညအခါ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျငီးေငြ႕မႈ ထာဝရ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေတာ့တယ္။

ဒါဆို က်ေနာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ။ အဆံုးစြန္ဆံုး ျငီးေငြ႕မႈကို ေဖာက္ထြင္း ရင္ဆိုင္ ႏိုင္ျပီးမွသာ - ျငီးေငြ႕မႈ ကေန ခင္ဗ်ား ထာဝရ ထြက္ခြာ လာ ႏိုင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား အခု အာရံုေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနရင္ - အဲ့ဒီ အေပ်ာ္ဟာ ခင္ဗ်ား စင္စစ္ကို ရွာမေတြ႕ႏိုင္ေသးတဲ့ အေပ်ာ္မ်ိဳးပဲ။ လူေတြမွာ တစ္ေၾကာင္း မဟုတ္ တစ္ေၾကာင္း နဲ႔ ေပ်ာ္ႏိုင္တယ္။ - ဒါ့ေၾကာင့္မို႔လဲ - တစ္ေၾကာင္း မဟုတ္ တစ္ေၾကာင္းနဲ႔ စိတ္ဒုကၡ ေရာက္ေနၾကရတယ္။ - ခင္ဗ်ား ဒီေန႔ တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္လို႔ ျငီးေငြ႕ရင္ ေနာက္ေန႔ တစ္ေယာက္ကို ေျပာင္းခ်စ္မယ္။ ဒီေန႔ ဒါလုပ္လို႔ ျငီးေငြ႕ရင္ ေနာက္ေန႔ အျခားဟာ တစ္ခု လုပ္မယ္။ ကားေဟာင္း စီးရင္း ျငီးေငြ႕လာရင္ အျခား ကားသစ္ ကို တမ္းတမယ္။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ျငီးေငြ႕လာမယ့္ ျဖစ္စဥ္ကို ေျပာင္းလဲမႈေတြနဲ႔ ေျဖေဖ်ာက္ပါတယ္။ တစ္ဘဝလံုး အဲ့ဒီ အေျပာင္းအလဲကို ေမ်ွာ္ကိုး ျပီး ျငီးေငြ႕မႈကို ေျဖေဖ်ာက္ေရး နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တယ္။

ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ရွိသူကေတာ့ အေျပာင္းအလဲေတြ ေနာက္ မလိုက္ေတာ့ဘူး ရယ္။ သူ႕ရဲ႕ ျငီးေငြ႕မႈကို သူ ကိုယ္တိုင္ တည့္တည့္ ရင္ဆိုင္ ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ျငီးေငြ႔ တဲ့ သႏၱာန္ အေပၚ အာရံု စိုက္ေလေလ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရွဳျမင္မႈ ဥာဏ္ ရင့္သန္ လာေလေလပဲ။ ေနာက္ဆံုး - ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ တစ္ခုလံုး မွာ ျငီးေငြ႕မႈခ်ည္း သက္သက္ သာ က်န္ရစ္ ခဲ့တယ္။ အျခားနည္းနဲ႔ ေရွာင္လႊဲ ထြက္ေျပးလို႔ မရပါဘူး။ အဲ့ဒီ ရင္ဆိုင္လိုက္ျခင္း သက္သက္ ဟာ ဘာဝနာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အဆံုးစြန္မွာ ဥာဏ္အလင္း ရရွိမႈ ဆီကိုသာ ဦးတည္သြားေတာ့တယ္။ အဲ့အခါ မွသာ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ျငီးေငြ႕မႈ လံုးဝ ေပ်ာက္ဆံုး သြားတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ နိဂံုးစကားအေနနဲ႔ -

လူသာလ်ွင္ ျငီးေငြ႕ႏိုင္ျပီး၊ လူသာလ်ွင္ ဥာဏ္အလင္း ရႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။။

..................
Ref: Osho: Only Man is capable of Boredom
..................
http://zayya.blog.com/
http://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
..................

စကားလံုး တို႔ အလြန္၌ -

2011-12-20T22:40:00.001+06:30

ဘာဝနာ အမႈ ျပဳလာတဲ့ အခါ -

စကားလံုး၊ ေဝါဟာရ နဲ႔ အေတြးစဥ္ စိတ္ကူး ပံုရိပ္ ေတြဟာ အတားအဆီး ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းက - က်ေနာ္တို႔ဟာ ကိစၥရပ္တိုင္း ၊ အေၾကာင္းအရာ တိုင္းကို စကားလံုးေတြနဲ႔ ဖလွယ္သံုးစြဲ ၾကလို႔ပဲ ။ ဆိုလိုတာက - တကယ့္ ျဖစ္တည္မႈ သက္သက္ကို စကားလံုး ေတြ အျဖစ္ ပံုေျပာင္း ယူၾကတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ သႏၱာန္မွာ စကားလံုးနဲ႔ တကယ့္ ျဖစ္တည္မႈ တစ္ထပ္တည္း လို ထင္ျမင္ လာတယ္။

အဲ့ဒါဟာ ဘာဝနာ ထံုမႊမ္းလာမႈ အတြက္ အတားအဆီး တစ္ရပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာဝနာ အျပည့္အဝ ရရွိႏိုင္ဖို႔ ပထမဦးဆံုး လိုအပ္ခ်က္ဟာ အဲ့ အတား အဆီးကို ဖယ္ရွားႏိုင္မႈ အေပၚ မူတည္တယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ စကားလံုး နဲ႔ ဖြဲ႕စည္း စိတ္ကူးတတ္သမ်ွ သတိရွိ ေနရလိမ့္မယ္။

က်ေနာ္တို႔ ခင္ဗ်ား တို႔ စိတ္ဟာ တစ္ခုမဟုတ္ရင္ တစ္ခုကို အျမဲ ေတြးေနတယ္။ အေတြးရွိရင္ စကားလံုးရွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ဟာ အျမဲတမ္း စကားေျပာ ေနတတ္တယ္ လို႔ ေျပာလို႔ ရတယ္။ Chattering Mind အျမဲတမ္း ပလံုစီ အေတြးေတြ ဗရပြနဲ႔ သႏၱာန္ ျဖစ္စဥ္ သက္သက္။

တကယ့္ လက္ေတြ႕ က်ေနာ္တို႔ ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္ မွာေတာ့ အဲ့လို မဟုတ္ဘူးရယ္။ အရာဝတၳဳ တစ္ခုကို ျမင္တယ္ ဆိုရင္ ျမင္ရံုမ်ွ သိမႈ သက္သက္ပဲ။ အဲ့ဒီ မွာ စကားလံုး ေတြ မပါဘူး။ ခင္ဗ်ားက ဘာဝနာ ျပဳသူ ဆိုပါစို႔ ။ ဒါဆို ခင္ဗ်ား ဟာ အဲ့ဒီ ျမင္ရံုမ်ွ ကို စကားလံုး ေတြနဲ႔ ပံုေျပာင္းမိတဲ့ အခါ အဲ့ဒီ ေျပာင္းမိတဲ့ ျဖစ္စဥ္ အေပၚ သတိ ရွိဖို႔ လိုပါတယ္။

အရာရာဟာ ျဖစ္တည္ ရံုမ်ွ ျဖစ္တည္ေနတယ္ ။ တကယ္တမ္း ဘာသာစကား ဆိုတာ ရွိမေနဘူး လို႔ က်ေနာ္ အတိအက် ဆုိခ်င္ပါတယ္။ ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္ အတြက္ ဘာသာစကား က လိုအပ္ မေနဘူး။ ခင္ဗ်ား အသက္ရွင္တယ္ - က်ေနာ္ အသက္ရွင္တယ္။ ဒီၾကားမွာ ေဝါဟာရ မလိုအပ္ဘူး။ ( မလိုအပ္ဘူး ဆိုတာထက္ - "ရွိကုိ ရွိမေနဘူး" ) ဆိုလိုတာက ျဖစ္စဥ္ တစ္ခု ဟာ စကားလံုး မပါဘဲလည္း ျဖစ္တည္ ေနၾကပါတယ္။ဥပမာ- ႏွင္းဆီပန္း တစ္ပြင့္ ဟာ ရွဴရွိဳက္သူ ၊ တန္ဖိုးထားသူ မရွိလည္း ပြင့္တယ္။ ႏွင္းဆီလို႔ အမည္ မတပ္လည္း သူ႕ျဖစ္တည္ခ်က္နဲ႔ သူ ပြင့္ေနမွာပဲ။ စီးဆင္း သြားေနတဲ့ စမ္းေရ အလ်ဥ္ အတြက္ သူ ဆက္လက္ စီးဆင္းဖို႔ ေဝါဟာရ အေတြးပံုရိပ္ မလိုအပ္ဘူး။ သူ႕ ျဖစ္တည္ခ်က္ဟာ သဘာဝ အတိုင္း တည္ရွိတယ္။

ဘာဝနာ ရွိေနတဲ့ အခိုက္ ဟာ အဲ့ဒီလို ျဖစ္တည္ခ်က္ က ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္မွာပဲ ရွိေနတဲ့ အခိုက္အတန္႔ ကေလး ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါဟာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး လို႔ ခင္ဗ်ား ေျပာမလား။ တကယ္တမ္းက သဘာဝ က်က် ကိစၥတစ္ရပ္ ပဲ မဟုတ္လား ။ အဲ့လို သဘာဝ သက္သက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကို က်ေနာ္ တို႔ သတိ မထား မိခဲ့ၾကပါဘူး။ က်ေနာ္ တို႔ အေတြ႕အၾကံဳ နဲ႔ စကားလံုး အၾကား ပံုေဖာ္ ေျပာင္းလဲတဲ့ ျဖစ္စဥ္ ရွိေနတယ္။ ဒါကို က်ေနာ္ တို႔ မျမင္ခဲ့ၾကဘူး။ မနက္ အရုဏ္တက္ ေနထြက္ လာခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ ကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး ၾကည္ႏူး ႏိုင္တယ္။ ကဗ်ာ စပ္ဆိုဖို႔ ျပင္ဆင္ႏိုင္တယ္။ ၾကည္ႏူးမႈ မွာတင္ မသိရွိထားဘူး။ မရပ္သြားဘူး - စကားလံုး အျဖစ္ ဖြဲ႕သီ စိတ္ကူးတယ္။

တစ္ခါ - တစ္စံုတစ္ေယာက္ ကို ခ်စ္မိရင္ ခ်စ္ေၾကာင္း ဖြဲ႕သီ စိတ္ကူး ယဥ္ ၾကျပန္ တယ္။ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ၾကံဳဆံုရင္ ၾကံဳဆံုတဲ့ အတိုင္း သိျမင္မႈ ကေန - ဆက္လက္ စိတ္ကူး ဖန္တီးတယ္။ စကားလံုး ဖြဲ႕စပ္ ရွင္းျပဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ အျခား အျခား စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ ဖြဲ႕စည္း စဥ္းစား တယ္။ အဲ့ဒီလို ျဖစ္တည္ခ်က္ နဲ႔ စကားလံုး အၾကား ကြာဟခ်က္ ရွိေၾကာင္း က်ေနာ္ တို႔ သတိ မမူတဲ့ အခါ ျဖစ္တည္ခ်က္နဲ႔ စကားလံုး အၾကား ကြာဟခ်က္ မရွိဘူးလို႔ အထင္ေရာက္သြား ေစပါတယ္။

တကယ္ စင္စစ္ - ခ်စ္ျခင္း သက္သက္ဟာ စကားလံုး မဟုတ္ဘူး။ ေနေရာင္ ျဖာက် ေနတာကလည္း စကားလံုး မဟုတ္ဘူး။ အေတြးမဟုတ္ဘူး။ သူ႕ျဖစ္တည္ခ်က္ နဲ႔ သူတည္ရွိတယ္။ ဒါတင္မက- အဲ့ဒီ သိရွိတဲ့ အခိုက္အတန္႔ ေလး သက္သက္မွာသာ တည္ရွိတယ္။ ႏို႔ ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ စိတ္သႏၱာန္က အဲ့အတိုင္း မေနဘူး။ စကား ရွာၾကံတယ္၊ ပံုရိပ္တြဲစပ္ ေျပာင္းယူ တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဘာသာ စကား ေဝါဟာရေတြ ဟာ ခင္ဗ်ား အေတြ႕အၾကံဳ ၊ ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္ နဲ႔ ခင္ဗ်ား ၾကားကို ဝင္ေရာက္ ေနရာယူလာပါတယ္။

ဘာဝနာဟာ အဲ့လို စကားလံုး ေတြ မပါတဲ့ ေနထိုင္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာစကားမဲ့တဲ့ သိမႈ သက္သက္ နဲ႔ ေနထိုင္မႈပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ - အရင္ပို႔စ္ေတြမွာလည္း က်ေနာ္ ေျပာခဲ့တယ္ - ဘာဝနာဟာ နည္းနာ မဟုတ္ဘူး၊ နည္းစနစ္ မဟုတ္ဘူး၊ က်င့္ၾကံရတဲ့ က်င့္စဥ္ တစ္ခု မဟုတ္ဘူး၊ မိမိ ျဖစ္စဥ္ကို မိမိ အျပည့္အဝ ေနထိုင္ျခင္း ကိုသာ ဆိုလိုပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ေလ မွာ ဘာဝနာဟာ အလိုလို ျဖစ္တည္တယ္။ ခင္ဗ်ား ခ်စ္မိတယ္ ဆိုပါစို႔၊ လက္ရွိမွာ ခ်စ္တဲ့စိတ္ ခံစား ရမယ္။ အဲ့ဒီ ခ်စ္ျခင္း သက္သက္ဟာ အေတြး မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကူး မဟုတ္ဘူး။ ဆိုလိုတာက ပံုရိပ္ မဟုတ္ဘူး။ ခံစားရတဲ့- ျဖစ္တည္လာတဲ့ သႏၱာန္ သက္သက္။ အဲ့ဒီ ခ်စ္ျခင္း ရွိလာျပီး ေနာက္မွ ခ်စ္တဲ့သူ အေပၚ ပံုရိပ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး တြန္းထိုး ပံုေဖာ္မယ္၊ ပံုရိပ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး တြဲစပ္ တမ္းတမယ္္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ျခင္း သက္သက္ နဲ႔ အဲ့ဒီ ပံုရိပ္ေတြ ဟာ ထပ္တူ မဟုတ္ဘူးရယ္ ။ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ျဖစ္တည္ခ်က္က သက္သက္၊ သူ႕ ေနာက္ အေတြးသႏၱာန္ အစဥ္ က သက္သက္။ ဒီေနာက္ဆက္တြဲ ေတြက ပံုရိပ္ (ဝါ) စကား ေဝါဟာရ အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ျဖတ္သန္း သြားပါတယ္။ ဆက္လက္ျပီး ယံုၾကည္စြဲလမ္းသြားမယ္။

တစ္ခါတစ္ေလမွာ ခင္ဗ်ား ေတြ႕ၾကံဳ ႏိုင္တာ ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမႈ သက္သက္ ဖံုးလႊမ္းသြားတဲ့ အခါ စကားလံုးေတြ ဆြံ႕အသြားတယ္။ ေဒါသၾကီးလြန္း တဲ့ အခါ စကားေတြ ေပ်ာက္ရွ ကုန္တယ္။ ဆိုလိုတာက ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္ ထင္ရွားလာတဲ့ အခါ စကားေတြ အျဖစ္ ပံုေျပာင္းခြင့္ မရလိုက္တာမ်ိဳး အလိုလို ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ ဘာဝနာ ဆိုတာ အဲ့ဒီ ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္ အေပၚ သိရွိလက္ခံ ေနထိုင္မႈပါ။

ပံုမွန္ အေနအထားမွာ မေက်လည္ စရာ ရွိႏိုင္တာေတြက -

ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္မွာ စကားလံုးေတြ မလိုအပ္ဘူး ။ဒါေၾကာင့္ ဘာဝနာဟာ စကားလံုးမဲ့ သိျမင္ေနထိုင္မႈပဲ ျဖစ္တယ္ - လို႔ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့တယ္။

၁။ ဒါဟာ - ခင္ဗ်ား ကို ဘာသာစကား မရွိဘဲ ရွင္သန္ေနရမယ္ လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စင္စစ္မွာ - ခင္ဗ်ား ဘာသာစကား ကို အသံုးျပဳ ေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့လို စကားလံုး ပံုရိပ္ ေတြ မရပ္မနား တရစပ္ ထြက္ရွိေနတတ္တဲ့ ခင္ဗ်ားသႏၱာန္ ( Chattering Mind ) ကို ခင္ဗ်ား အလိုက် တိုးခ်ည္၊ ရပ္ခ်ည္ လုပ္ႏိုင္ ရဲ႕လား။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေနထိုင္မႈ ဟာ အဲ့အေပၚ ႏိုင္နင္းရဲ႕လား။ က်ေနာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ လူမႈေရး ေဘာင္ အတြင္း ေနထိုင္ ေနၾကသမ်ွ၊ ဘာသာစကား၊ ေဝါဟာရေတြ က အသံုးျပဳ ေနရဆဲပဲ။ ဒါေပတဲ့ ခင္ဗ်ား တစ္ဦးတည္း တည္ရွိျပီ ဆိုတဲ့အခါ ၊ ခင္ဗ်ား တည္ရွိေနတဲ့ အတိုင္း ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ကို ရပ္တန္႔ သြားႏိုင္ရဲ႕လား။

ဘာဝနာ မရွိသူဟာ မရပ္တန္႔ ႏိုင္ဘူးရယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနလဲ - ဆက္ျပီး ဆက္ျပီး ေတြးတယ္။ ပံုေဖာ္တယ္။ ျပန္ စဥ္းစား တယ္။ ဆိုလိုတာက ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ Chattering Mind - စကား ေပါက္ေပါက္ ေဖာက္ေနတဲ့ စိတ္သႏၱာန္ အစဥ္သာ- ၾကီးစိုး ေနတယ္။ ခင္ဗ်ား ကိုယ္ ခင္ဗ်ား အတြက္ - ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အရွင္သခင္ ဟာ ခင္ဗ်ား ျဖစ္မေနဘူး။ အဲ့ဒီ စိတ္အစဥ္ ပံုရိပ္ေတြ ခ်ည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားက စိတ္ကို မႏိုင္ဘူး။ စိတ္ကသာ ခင္ဗ်ားကို ႏိုင္ေနတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ စိတ္ကူး၊ အၾကံ၊ အေတြး၊ ေဝါဟာရေတြခ်ည္း ၾကီးစိုးေနခ်ိန္မွာ ဘာဝနာ ျဖစ္မေနပါဘူး။ အျပန္အလွန္ ေျပာရင္ - ဘာဝနာ ျဖစ္တည္ေနခ်ိန္ မွာ အေတြးေတြ၊ စကားလံုးေတြက ၾကီးစိုး မေနႏိုင္ေတာ့ ဘူး။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ ဟာ သိစိတ္ သက္သက္ နဲ႔သာ ရွင္သန္ ေနေတာ့ တယ္။ ျဖစ္တည္ လာသမ်ွ ကို သိမႈ သက္သက္နဲ႔ ၾကည္လင္ေနတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ - “စိတ္သႏၱာန္ကို ႏိုင္နင္း ျဖစ္တည္မႈ ဟာ ဘာဝနာ” ျဖစ္တယ္ လို႔ ထပ္ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆို ႏိုင္ ပါတယ္ ။ ခင္ဗ်ား အတြက္ စိတ္ကူး စိတ္သန္း၊ အေတြးအေခၚ၊ ေဝါဟာရ ေတြဟာ အႏၱိမ ျဖစ္တည္ခ်က္ မဟုတ္ေတာ့ ဘူး။ ခင္ဗ်ား ကို ဖံုးလႊမ္း မေနေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ား ဟာ သူတို႔ အလြန္မွာ သီးျခား ျဖစ္သြား တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အလြန္ မွာ ျဖစ္တည္ေနမႈ သက္သက္ အေနနဲ႔ပဲ ရွိေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သိရံုမ်ွ ( Just Consciousness ) သက္သက္မွာ ဘာသာ စကား ေပ်ာက္ဆံုး ေနတယ္။ ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္မွာ ဘာသာစကား မဲ့ေနရတယ္။ အဲ့ဒီ သိရံုမ်ွ သက္သက္ရယ္ - ျဖစ္တည္ခ်က္ သက္သက္ ရယ္ ပူးတြဲ ျဖစ္တည္တဲ့ အခါ ၊ အျပည့္အဝ တစ္ေပါင္းတည္း ျဖစ္သြားတဲ့ အခါ - ဘာဝနာ အျပည့္အဝ ျဖစ္ထြန္း ပါတယ္။

၂။ ဘာသာစကား၊ ေဝါဟာရ အေတြးစဥ္ေတြကို ဖယ္ပစ္ရမယ္ လို႔ က်ေနာ္ ေျပာတာဟာ - ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေတြး ၊ အၾကံ၊ စကားေတြ၊ ၾကံစည္ စိတ္ကူး ေနတာေတြ ကို ႏွိပ္ကြပ္ပစ္ရမယ္ ၊ ေဖ်ာက္ပစ္ရမယ္ လို႔ ဆိုလို တာ မဟုတ္ဘူး ရယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ နိစၥဓူဝ ေန႔စဥ္ ရွင္သန္ ေနမႈ ထဲမွာ - ဘာသာ စကား၊ ေဝါဟာရ ေတြ၊ အေတြးစဥ္ ေတြနဲ႔ သာ ရွင္သန္ မေနရဘူး လို႔ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ဆိုလို ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ - ခင္ဗ်ား လမ္းေလ်ာက္တဲ့ အခါ - ခင္ဗ်ား ေျခေထာက္ ေတြ လႈပ္ရွားေပး ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ထိုင္ေနျပီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ အထိ ေျခေထာက္ ေတြ လႈပ္ရွားေနတုန္း ပဲလား။ အဲ့ဒါ ဆိုရင္ - ခင္ဗ်ားကို ဘယ္လို ေျပာၾကမလဲ။ ရူးေနျပီလို႔ ေျပာၾကေတာ့မယ္။ ခင္ဗ်ား ထိုင္ေနျပီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ - အဲ့ေျခေထာက္ ေတြကို ရပ္ပစ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အလားတူ - ခင္ဗ်ား အလုပ္အကိုင္မွာ ၊ အိမ္မွာ ေျပာဆို ဆက္ဆံ ရမယ္၊ အလုပ္ခြင္မွာ ေတြးၾကံရမယ္၊ လႈပ္ရွားေျပာဆိုရမယ္ - အဲ့အတြက္ စကားလံုး ေဝါဟာရေတြ လိုအပ္တယ္၊ စိတ္ကူး စိတ္သန္း အၾကံအေတြးေတြ လိုအပ္တယ္။ - ဒါေပတဲ့ - ခင္ဗ်ား ဘယ္သူနဲ႔ မွ စကားမေျပာ ျဖစ္တဲ့ အခါမ်ိဳး၊ အလုပ္ ျပီးစီး သိမ္းဆည္းလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေခတၱနားေနခိုက္မွာ ျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ား တည္ရွိေနျပီ ဆိုရင္ - စကားလံုး ေဝါဟာရ ေတြ ဆက္ ရွိမေန သင့္ ေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ဘာဝနာ မရွိတဲ့ အခါ - ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားေျပာ မေနရင္လည္း စိတ္သႏၱာန္ ထဲမွာေတာ့ ပံုရိပ္ထိုးျပီး စကား ေျပာေနၾကပါေသးတယ္။ စကားလံုးေတြ ၊ အေတြး စိတ္ကူးေတြ - က်ေနာ္တို႔ သႏၱာန္မွာ ဆက္ရွိ ေနၾကေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ - ခင္ဗ်ာ းဘယ္သူနဲ႔မွ ဆက္ဆံ မေနတဲ့ အခ်ိန္အခါ မ်ိဳးမွာ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ ထဲ မွာ ပံုရိပ္စိတ္ကူး မရွိ၊ စကားေဝါဟာရ မရွိဘဲ ျဖဳတ္ခ်ထား ၊ ဖယ္ထားႏိုင္ရဲ႕လား။

ဒါကို - ျဖဳတ္ခ်ထား၊ ဖယ္ထားႏိုင္ပါျပီ ဆိုရင္ေတာ့ - ခင္ဗ်ား ဘာဝနာ အမႈ ေကာင္းေကာင္း ျပဳႏိုင္လာျပီ လို႔ ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

20.12.20112:45 PM

..............

Meditate on Meditation

..............

..............

Big Bang Religion

2011-12-19T05:48:00.001+06:30

ဘာသာေရး ( Religion ) နဲ႔ သိပၸံ ( Science ) နဲ႔ ယွဥ္လာရင္ -

ပထမဦးဆံုး သိထားရမွာက အေနာက္တိုင္းမွာ ဘာသာေရးသမား ေတြဟာ သိပၸံကို ဖ်က္ဆီးဖို႔ လံုးပန္းခဲ့တာ ( မွတ္စုမွတ္ရာ သေဘာ ဆိုရင္ ) လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ သံုးရာေက်ာ္ ေလာက္ ကတည္းက ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဖ်က္ဆီး ႏိုင္ခဲ့တာ အထင္အရွားပဲ။ အေၾကာင္းက တကယ့္ အမွန္သေဘာ ကို ဖ်က္ဆီးလို႔ မရတဲ့ အေၾကာင္း ေၾကာင့္ပါ။

ဒါဆို သိပၸံက ဘာသာေရး ထက္ ပိုမွန္ေနတာလား လို႔ ေမးစရာ ရွိတယ္။ စင္စစ္ သိပၸံဟာ ျပင္ပ ကမၻာေလာကဓာတ္ နဲ႔ သက္ဆိုင္ လာရင္ ဘာသာေရး ေတြမွာ ေဖာ္ျပထားတာ ထက္ အမွန္စင္စစ္ ဘက္ကို ပိုမိုညႊန္းဆို လက္ေတြ႕ ေဖာ္ေဆာင္ ထား ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ဘာသာေရး ဟာ သိပၸံ လို ျပင္ပ ကမၻာ ေလာကဓာတ္ ကို ေျပာဆို ေထာက္ျပစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိဘူး ရယ္။

သိပၸံဟာ ျပင္ပ အရာဝတၳဳ ( Object ) ကို ဦးတည္ထားျပီး စစ္ေဆးတယ္။ ဘာသာေရးက မိမိ အတြင္းသႏၱာန္ကို သာ ဦးတည္ ရွဳျမင္တယ္။
သိပၸံက ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာတယ္။ ဘာသာေရးက တစ္စုတည္း ထဲ သိျမင္ နားလည္ ေစတယ္။
သိပၸံက အမ်ားနားလည္ ဖို႔ လက္ေတြ႕ သက္ေသ သာဓက ေထာက္ျပတယ္။ ဘာသာေရးက မိမိ ကိုယ္ကိုယ္ မိမိ သိျမင္မႈဆီသာ ညႊန္းဆို တယ္။
သိပၸံဟာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြ ေတြးေခၚတယ္။ ဘာသာေရးဟာ ခင္ဗ်ား စိတ္ရဲ႕ ေအးခ်မ္းရာကို လမ္းညႊန္တယ္။
သိပၸံက ေနာက္ထပ္ အခ်က္အလက္ေတြ တင္ျပဖန္တီးမယ္။ ယုတၱိဆင္ေျခ၊ သခ်ၤာ ေဖာ္ျမဴလာေတြ အခိုင္အမာ တည္ေဆာက္ ႏိုင္မယ္။ ဘာသာေရး က
အေတြးစဥ္ေတြ ဖယ္သတ္ျပီး ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ကို ရွင္းလင္း တည္ျငိမ္သြားေစတယ္။
သိပၸံဟာ Knowledge ေတြကို ဦးတည္ ရွာေဖြတယ္။ ဘာသာေရးက Knowing သိမႈ သက္သက္ကို ခ်ဥ္းကပ္တယ္။

ဒါကို – ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ နားမလည္တဲ့ ဘာသာေရး သမား အုပ္စု ေတြက – “ဘာသာေရးဟာ ရုပ္ေကာ နာမ္ေရာ အကုန္လံုး ျခံဳငံု မွန္ကန္တယ္၊ အဲ့အတြက္ အားလံုး လက္ခံ ရမယ္ လို႔ တယူသန္ ျမင္ရင္ မွားလိမ့္မယ္။ ( တစ္နည္း ) သိပၸံရဲ႕ ရုပ္ပိုင္းအျမင္ က်ယ္ျပန္႔လာႏိုင္မႈ ကို ၾကည့္ျပီး – မိမိတို႔ ဘာသာေရး ထိခိုက္မွာကို စိုးရိမ္ ေၾကာက္လန္႔ ေနၾကရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။

ဥပမာ – ခင္ဗ်ား ေနမေကာင္း ျဖစ္ရင္ ဆရာဝန္ဆီ သြားမယ္။ ကဗ်ာသမား၊ စာသမား ဆီေတာ့ သြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာလို႔ဆို ကဗ်ာသမား ၊ စာသမားက ခင္ဗ်ား ရုပ္ခႏၶာ က်န္းမာေရးကို ကုစားေပးမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူက ၾကီးျမတ္တဲ့ ကဗ်ာ စာဆိုၾကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္။ ခင္ဗ်ား အတြက္ စိတ္ကူး စိတ္သန္း၊ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ အဝဝ ေပးႏိုင္ေကာင္း ေပးႏိုင္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ေရခ်ိဳးခန္း ေရပိုက္ ပ်က္ရင္ သူ႕အကူအညီနဲ႔ မျဖစ္ဘူး။ ေရပိုက္ျပင္တတ္တဲ့ ေရပိုက္ျပင္ ဆရာ ကိုပဲ ေခၚရလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား ေရခ်ိဳးခန္းကို ျပင္ဖို႔ အတြက္ ေရပိုက္ျပင္ဆရာ ဟာ ကဗ်ာစာဆို ျဖစ္ဖို႔ မလိုအပ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား ေရခ်ိဳးခန္း အတြက္ သူ႕တာဝန္ပဲ အျပည့္အဝ ယူလိမ့္တယ္။ ဒီလိုပဲ- ခင္ဗ်ား အိမ္ေဆာက္ဖို႔ လိုရင္ – အိုင္းစတိုင္းကို အကူအညီေခၚလို႔ မရႏိုင္ဘူး။ အိုင္းစတိုင္း ဟာ ထိပ္သီး ရူပေဗဒ ပညာရွင္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား အိမ္ကို ေရခ်ိန္ ညီမညီ တိုင္းဖို႔ေတာင္ ဖို႔ သူတတ္ခ်င္မွ တတ္မယ္။

ဒါကို အိုင္းစတိုင္း၊ စတီဗင္ေဟာကင္းတို႔က စၾကာဝဠာအေၾကာင္း ရွင္းလင္းႏိုင္ျပီး ျမင္းမိုရ္ေတာင္ မျမင္ရေကာင္းလား ေမးရင္ ရူးလြန္း ပါတယ္။ ဆစ္ဂမန္ ဖရြိဳက္ က စိတ္ေစတသိတ္ မခြဲတတ္ ဘူးလား ေငါ့ေျပာရင္ ေငါ့ေျပာတဲ့သူပဲ ေပါလြန္း သြားလိမ့္မယ္။ အလားတူ – အခု ေခတ္သိပၸံသမားေတြက ရတဲ့ အခ်က္အလက္ ကို အခိုင္အမာျပဳျပီး – ဟိုးႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္က က်မ္းစာေတြမွာ မပါ ရေကာင္းလား – ေလွာင္ဟား မယ္ ဆိုရင္ – ဟားတဲ့သူပဲ မွားလိမ့္မယ္။

ဘာသာေရးနဲ႔ သိပၸံ နယ္မွာ ဒီအခ်က္ေတြ အရွင္းၾကီး ျမင္သာေနပါတယ္။

ဒါေပတဲ့ – ဘာသာေရး အုပ္စုေရာ၊ သိပၸံ အုပ္စုမွာေရာ အမ်ားစုက ဒီလို ခြဲျခားျပီး ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မျမင္ဘူး။ မျမင္ရျခင္း အေၾကာင္းက ဆိုင္ရာ ရပ္တည္ထားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ မျမင္ဘဲ – “အမွန္တရား၊ ကမၻာေလာက၊ ရုပ္၊ နာမ္၊ စၾကာဝဠာ၊ ဘုရားသခင္” ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရေတြ နဲ႔ စကားလံုးေနရာမွာတင္ ရပ္တန္႔ထားလို႔။ ေနာက္ျပီး ကိုယ့္ရပ္တည္ခ်က္ေပၚ ကိုယ္မသိဘဲ ၊ ရွဳပ္ရွဳပ္ေထြးေထြး ေရာေထြး ေတြးေခၚ ထားလို႔၊ တယူသန္ ယံုၾကည္ လက္ခံ ထားၾကလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ျပင္ပ ေလာကဓာတ္ကို မသိရ ေကာင္းလား ဆိုတဲ့ တစ္ခ်က္ထည္းနဲ႔ ဘာသာေရးကို ပစ္ပယ္မယ္ ဆိုရင္ – က်ိန္းေသပါတယ္ – ဘာသာေရး ဟာ အပစ္ပယ္ ခံရမွာပဲ။ အေၾကာင္းက ဘာသာေရးဟာ ျပင္ပ ေလာကဓာတ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မသက္ဆိုင္ဘူး ရယ္။

တစ္ခ်ိန္က – ဂယ္လီလီယို၊ ေကာ့ပါးနီးကပ္စ္တို႔ – ခရစ္ယာန္ ဘာသာေရး အရ က်ဥ္ေရွာင္ခံရတယ္။ ဒါဝင္ရဲ႕ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ သီဝရီ ပိတ္ပင္ တားျမစ္ခံရ တယ္။ တကယ္က သူတို႔ေတြကို ဘာသာေရး က တားျမစ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာသာေရး ဂိုဏ္းဂဏ တစ္ယူသန္ ေတြက တားျမစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္မသိတဲ့ မလိမ္မိုး မလိမ္မာ၊ လူမိုက္ေတြလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ ရတယ္။ ဟိုးအရင္က ယင္ေကာင္မွာ ေျခေထာက္ေျခာက္ေခ်ာင္း ရွိတယ္ – အရစၥတိုတယ္ကို ဘုရားတစ္ပါး လို မွတ္ယူတဲ့ ဂိုဏ္းဂဏသားေတြ ၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ေတြ-အဲ့အဆိုအတြက္ – မစူးစမ္းရဲဘူး ။ ဘာသာေရး အရ – ဆိုတဲ့ ပညတ္ အစြဲ နဲ႔ – စြတ္လက္ခံတယ္။ အနွစ္ခ်ဳပ္က – ဒါကို ဘာသာေရး လို႔ စြဲလမ္း တယ္ – သိပၸံ စူးစမ္းမႈကို ဖယ္ခ်တယ္။

အခုေခတ္အခါ ေျဗာင္းျပန္ ျပန္ျဖစ္ လာတယ္။ – သိပၸံမွာ အခ်က္တစ္ခ်က္ ေတြ႕ရင္ – အဲ့ဒီ အခ်က္ဟာ အခ်က္အလက္ပဲ ဆိုတာကို မျမင္ေတာ့ ျပန္ဘူး ။- ဘာသာေရးနဲ႔ စစ္တိုက္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ဘာသာေရး က်မ္းေတြ ထဲ – ဘယ္မွာ ပါသလဲ လို႔ ေမးေငါ့ လိုက္ေထာက္ တယ္။ ဘာသာေရး ရဲ႕ ေရွးေဟာင္းက်မ္းေတြထဲ ျပန္လွန္တယ္။ သိပၸံရဲ႕ အခ်က္အလက္မ်ွ သေဘာ ကို မျမင္ဘူး။ အနွစ္ခ်ဳပ္က – သိပၸံကို ဖက္တြယ္တယ္ – ဘာသာေရး အနွစ္သာရကို ဖယ္ခ်တယ္။

တကယ္တမ္း အဲ့လို မွတ္စြဲတဲ့ ဘာသာေရး သမားေရာ၊ သိပၸံသမားေရာဟာ – နယ္ပယ္ ႏွစ္ခုစလံုးရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ကို မျမင္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ သြားပါလိမ့္မယ္။ ေပါ့သြပ္ လြန္းရာ က်လိမ့္မယ္။

ျမန္မာမွာ လည္း အနီးစပ္ဆံုး ၾကားဖူးတာ ရွိတယ္။ မင္းတုန္းမင္း လက္ထက္ က – သာသနာပိုင္ ဆရာေတာ္ ဆိုလား နာမည္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိဘူး ။ သူက နန္းေဆာင္ ထဲက ေန – ေအာင္ပင္လယ္ကန္မွာ ေရျမွဳပ္ဗံုး စမ္းသံၾကားတယ္။- ငါးေတြေသမယ္- သတၱဝါေတြ ဘာျဖစ္မယ္ ဆိုျပီး မင္းတုန္းမင္းကို တရားေဟာျပီး တားတယ္။ ကေနာင္မင္းသား လည္း မတတ္သာလို႔ ရပ္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ။ ျမန္မာေတြ သူ႕ကၽြန္စင္စစ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေရျမွဳပ္ဗံုး ေအာင္ျမင္လည္း သူ႕ကၽြန္က ျဖစ္ခ်င္ရင္ ျဖစ္မွာပါပဲ ကြာလို႔ ေတာ့ လာေျပာလို႔ မရပါဘူး။ စစ္ပြဲတစ္ခုမွာ စိတ္နွလံုး ဥာဏ္ရည္ နဲ႔ လက္နက္အင္အား သာသူ ႏိုင္စျမဲပဲ။

အခုအခါ အဲ့ဒီ ဘာသာေရး ဂိုဏ္းဂဏ ေတြ ျပန္ဝဋ္လည္ လာပါတယ္။ ၾကီးထြား လာတဲ့ သိပၸံ အျမင္ ေတြက ဘာသာေရး ရဲ႕ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ တစ္ခ်က္ခ်င္း စီ ကို ေထာက္ျပီး လက္ညွိဳး ေငါက္ေငါက္ ေထာက္ၾကည့္ ေနၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ သိပၸံနဲ႔ တုိက္စစ္ျပီးမွ ဘာသာေရး ကို လက္ခံရေတာ့ မလိုလို ပံုမ်ိဳး ျပန္ ျဖစ္လာတယ္။ အရင္က ဘာသာေရး ဂိုဏ္းဂဏေတြ ဟာ သိပၸံ သမားေတြကို ဟားတိုက္ ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့သမ်ွ၊ အခု ျပန္ဟားတိုက္ ခံ၊ အနွိပ္ကြပ္ ခံ ေနရတယ္။ ဘာသာေရး က်မ္းဂန္ စစ္ရင္ အကုန္မွန္တယ္ကြ လို႔ ဘူးကြယ္ျငင္းသူေတြဟာ အခုအခါ သိပၸံ အခ်က္အလက္ေတြမွာ အတင္းကာေရာ တိုက္ဆိုင္ စစ္ေဆး ေနရတယ္။

တစ္ဘက္မွာ – ဒီလို ကြဲျပားမႈကို မျမင္တဲ့ သိပၸံသမားေတြ ကလည္း “ငါတို႔သာလ်ွင္ အစစ္အမွန္၊ ယုတၱိက်က်၊ သိပၸံနည္း က်က် ျဖစ္တယ္။၊ မင္းတို႔ဟာ က စိတ္ကူးယဥ္ေတြ၊ လက္ေတြ႔မပါတဲ့ ဟာေတြ ၊ မမွန္ဘူးကြ” လို႔ သူ႕ကို ႏွိပ္ခ်၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လက္မ ေထာင္ၾကတယ္။

ဘယ္ဟာမွားျပီး ဘယ္ဟာ မွန္ေနပါသလဲ။

စင္စစ္က ဘာသာေရးနဲ႔ သိပၸံ တို႔ရဲ႕ သေဘာတရား မွာ – သူတို႔ရဲ႕ လားရာ ကိုယ္ႏိႈက္က မတူပါဘူး။ သိပၸံက Outward၊ ဘာသာေရးက Inward ပါ။ သိပၸံက Knowledge and Thinking။ ဘာသာေရးက Knowing and Seeing ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ မတူညီတဲ့ ႏွစ္ခုၾကားကို ၾကားညွပ္စိ ဖို႔ အတင္းၾကိဳးစားရင္ ၾကိဳးစားသူပဲ ရူးသြား ပါလိမ့္မယ္။

…………………

ေနာက္တစ္ခ်က္ ရွိပါေသးတယ္။

ဘာသာေရး လို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ ဆိုင္ရာ က်မ္းစာ ေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ ႏွစ္ေထာင္၊ ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ၊ အဲ့ထက္ အလြန္က က်မ္းစာေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်က္ကို မေမ့ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ လက္ရွိ ေခတ္ သိပၸံနဲ႔ ေရွးေဟာင္း ဘာသာ က်မ္းစာေတြကို ယွဥ္တြဲလာရင္ ဒီ အခ်က္ကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါဟာ က်မ္းစာေတြကို – ေရွးေဟာင္းက်ေနတယ္ ေခတ္မမီ ဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ က်မ္းစာေတြမွာ ပါတဲ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ ေတြဟာ – အဲ့ဒီ ေခတ္အခါက လူေတြရဲ႕ ဥာဏ္ရည္ မွီတင္း ေလာက္မယ့္ အေနအထားမ်ိဳး၊ အခ်က္အလက္မ်ိဳးမ်ား သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ ထားဖို႔ပါပဲ။

ဥပမာ – အိုင္းစတိုင္း ဟာ ရီေလတီဗီတီ သီဝရီကို အလြတ္မဲ့ စဥ္းစားႏိုင္ ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕မတိုင္ခင္က Lorentz’s transformation, Michelson-Morley Experiment တို႔ အေျခခံ ရွိျပီး ျဖစ္ရပါတယ္။ သူတို႔က ရတဲ့ သခ်ၤာအခ်က္အလက္၊ ရုပ္ပိုင္း၊ အလင္းပိုင္း ဆိုင္ရာ ေဒတာ အခ်က္အလက္ေတြ စုစည္း နားလည္ျပီးမွသာ သေဘာေပါက္ႏိုင္စြမ္း၊ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္စြမ္း ရွိခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အလားတူ လက္ရွိ ထိပ္သီး ရူပေဗဒ သမား Stephen Hawking ကလည္း သူ႕ရဲ႕ Baby Universe, Multiverse, Big Bang ဒီ သီဝရီ ေတြ အတြက္ အနီးစပ္ဆံုး သူ႕ သခ်ၤာ မိတ္ေဆြ Roger Penrose က အမ်ားၾကီး ေထာက္ကူ ေပးရပါတယ္။ သူ႕မတိုင္ခင္ ရွိခဲ့တဲ့ အိုင္းစတိုင္း ရဲ႕ အေတြးစဥ္ေတြ၊ Special ေရာ ၊ General ကိုပါ ေထာက္ကူရတယ္။ ကြမ္တမ္ သီဝရီ အခ်င္းအရာေတြ အားလံုး ငံုျပီး စဥ္းစားရတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္မွသာ အိုင္းစတိုင္းရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ M-Theory ကို ဆက္လက္ စဥ္းစားတယ္။ တကယ္လို႔သာ ဒီေခတ္ အခါမွာ Calculus, Topology စသျဖင့္ လံုေလာက္မယ့္ သခ်ၤာ အသိသညာ မေပၚေပါက္လာဘူး ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ Big Bang ကို သိမွာ မဟုတ္ဘူးရယ္။

ဘာသာေရး က်မ္းေတြ ထဲ ျပန္သြားပါမယ္။ ဥပမာ ဆိုပါစို႔ – ဗုဒၶ။ သူ ေပၚေပါက္ လာတဲ့ ေခတ္အခါ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ ဟာ ဒီလို ဟမ္းဖုန္းကိုင္၊ ကြန္ပ်ဴတာ ေခတ္ မဟုတ္ဘူး ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား – လန္ကြတ္တီ နဲ႔ ဆာရီနဲ႔။ သူတို႔ရဲ႕ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အသိသညာ မွာ ဒီေခတ္ နားလည္တဲ့ စၾကာဝဠာ သေဘာမ်ိဳး ကို သိျမင္ ဖို႔ အေျခခံ မရွိႏိုင္ေသးဘူး။ ကမၻာၾကီး လံုးဝန္း ေနေၾကာင္း ကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ရွင္းျပဖို႔ မလြယ္တဲ့ ေခတ္အခါ ဆိုတာ – နားလည္ထားသင့္ပါတယ္။ ။ အဲ့ဒါကို ဒီေခတ္ သိပၸံနဲ႔ ဘာသာေရး က်မ္းစာ တိုက္ဆိုင္ စစ္ေၾကာ ၾကသူမ်ား မေမ့မေလ်ာ့ အမွတ္ ရွိသင့္တယ္။ ဆိုလိုတာက ဘာသာေရး က်မ္းဂန္ေတြထဲ ေဖာ္ျပထားခဲ့ မယ့္ ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြဟာ ( ခင္ဗ်ားတို႔ တိုက္ဆိုင္လိုတဲ့ သိပၸံ ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြဟာ ) – ဒီေန႔ ေခတ္ အျမင္နဲ႔ မွန္ခ်င္မွန္မယ္၊ မွားခ်င္ မွားမယ္။ – ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီေခတ္အခါနဲ႔ တန္ရံု ကိုသာ သင့္ေလ်ာ္သလို ေျပာခဲ့ ႏိုင္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုပါမယ္။ ဘာသာေရး ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ရုပ္ပိုင္းတိုးတက္လာဖို႔ကို မရည္ရြယ္ထားေၾကာင္း – နားလည္ သေဘာေပါက္ ထားရ ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလို နားလည္ထားမွ – ဒီကေန႔ အခါ သိပၸံနဲ႔ ဘာသာေရးအၾကား တြန္းထိုးေနတဲ့၊ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ပုတ္ခတ္ေနတဲ့ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႔ ရွိပါ တယ္။

အခု က်ေနာ္ ေျပာခဲ့ျပီးသေလာက္နဲ႔ ဒီပံုနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္မယ္။

စက္ဝိုင္း A ဟာ ဘာသာေရး၊ B က သိပၸံ။ သူတို႔ ႏွစ္ခုရဲ႕ ဗဟိုခ်က္က မတူပါဘူး။

A ဟာ မိမိ အတြင္းသႏၱာန္ကို ရွဳျမင္ေရး၊ ဘဝကို သိျမင္နားလည္ေရး ျဖစ္ပါတယ္။ B က ျပင္ပ ဝတၳဳထည္အေပၚ ဆင္ျခင္ စဥ္းစား ေတြးေခၚေရး၊ ဝတၳဳ ၾကြယ္ဝ တိုးတက္လာေရး ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ခု စလံုးဟာ သင့္ေတာ္တဲ့ ရုပ္ပိုင္း အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႕ အေပၚမွာ သြားေရာက္ ျငိတြယ္တယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ရုပ္ပိုင္း အခ်က္အလက္ အခ်ိဳ႕ ရဲ႕ Intersection အပိုင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာသာေရး A ဟာ သိပၸံ B ရဲ႕ အခ်က္အလက္ အကုန္လံုးကို ရွင္းျပေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့လိုပဲ သိပၸံ B ဟာ ဘာသာေရး A ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ ( ဝါ ) အစိတ္အပိုင္း အားလံုးကို မပိုင္ဆိုင္ပါဘူး။ ဥပမာ -စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းရာ ၊ မိမိကိုယ္ကိုယ္ သိျမင္နားလည္ရာ၊ ကို မေပးစြမ္း ႏိုင္ဘူး။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာသာေရး ထဲမွာ သိပၸံကို သားရဲမရဲ ရွာေဖြမယ္ ဆိုရင္ – A အကုန္လံုးဟာ B ျဖစ္ရမယ္ လို႔ ေျပာေနတာနဲ႔ အတူတူ ပါပဲ။

အလားတူ – သိပၸံ အခ်က္အလက္ေတြ အကုန္လံုး ဟာ ဘာသာေရး ထဲမွာ ရွိတယ္ကြ ၊ ဇြတ္အတင္း ညွိယူ တိုက္ဆိုင္ေနရင္ ( ဒါမွမဟုတ္ ) ဘူးကြယ္ ျငင္းဆို ေနမယ္ ဆိုရင္ B အကုန္လံုးဟာ A မျဖစ္ရေကာင္း လား လို႔ ေျပာေနတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။

………………………

ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဆိုလိုခ်င္တဲ့ လိုရင္းအခ်ဳပ္က -

ဘာသာေရး ကို စံုလံုးကန္း ဖက္တြယ္ျပီး “မင္းတို႔ သိပၸံေတြက…..” စသျဖင့္ ကြိစိ ကြစ ေျပာဆို ျငင္းပယ္တဲ့ သူ၊
ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ဘာသာေရး က်မ္းဂန္မို႔ ဆိုျပီး မလွန္ရဲ မတြန္းရဲ မ်က္စိမွိတ္ ထားတဲ့သူ၊

အဲ့ဒီ ဘာသာေရး ဆိုင္ရာ မ်က္ကန္းသမားေတြနဲ႔ -

သိပၸံအခ်က္အလက္ အခ်ိဳ႕ကလည္း ဟုတ္ေန – ဘာသာေရး က်မ္းဂန္ေတြ ထဲမွာလည္း ရွာမရ – အတင္းအဓမၼ ျဖဲကား အျငင္းပြားတဲ့သူ၊
သိပၸံ အခ်က္အလက္ ကသာ အားလံုးလက္ခံတဲ့ အမွန္ ျဖစ္တယ္ – ဘာသာေရး ဟာ ဒ႑ာရီ ဆန္ဆန္ အလကား၊ လက္ေတြ႕မက် – သံုးမရ လို႔ ေျပာဆို ျငင္းပယ္တဲ့သူ။
သိပၸံ အခ်က္အလက္ က အားလံုး လက္ခံ ျငင္းမရတဲ့ အမွန္။ ဒီအမွန္ ဘယ္ ဘာသာေရး က်မ္းမွာ ပါလဲ – အဲ့လို ပါဝင္တဲ့ ဘာသာေရးမ်ိဳးကိုမွ လက္ခံႏိုင္မယ္ လို႔ စိတ္ကူးထားရွိသူ

သိပၸံ ဆိုင္ရာ တေဇာက္ကန္း သမားေတြ -

စသျဖင့္ အဲ့သည္ လူမ်ိဳး ႏွစ္စု စလံုး အေနနဲ႕-

ကိုယ္တိုင္ ေျပာဆိုေနတဲ့ “ဘာသာေရး” ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဘာသာေရး ရဲ႕ မူရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ လားရာက ဘာလဲ၊
“သိပၸံ” ဆိုတာ ဘာလဲ ။ သိပၸံ ရဲ႕ မူရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ လားရာ က ဘာလဲ ။

အဲ့ဒီေမးခြန္းေတြ ကို ရွင္းရွင္း နားလည္ထား ႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုရင္ ပိုမို သင့္ေလ်ာ္ ပါလိမ့္မယ္ လို႔ ျမင္မိေၾကာင္း ေျပာလိုရင္းပါဗ်။

………………………
Ref: Osho: Science, Religion and Big Bang Theory
……………………..
http://zayya.blog.com/
http://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/.
………………………

နိစၥဓူဝ ေသဆံုး ေနရျခင္း မ်ား အေၾကာင္း

2011-12-18T03:06:00.001+06:30

Quest: နိစၥဓူဝ ေသဆံုးေနၾကတယ္ ( Dying Daily ) ဆိုတဲ့ စကားကို ခင္ဗ်ား ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲ့ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဗ်။

Ans: ေသတာကို က်ေနာ္တို႔ ဘာလို႔ ေၾကာက္ၾကသလဲ လို႔ အရင္ စေမးၾကည့္ၾကပါမယ္။ – ေသျခင္း တရား ကို ေၾကာက္လန္႔ၾကရျခင္း အေၾကာင္းက ေသျခင္း တရားကို မၾကံဳဖူး၊ မသိဖူးလို႔ပါ။ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ မေသဖူး လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ေန႔၊ မနက္ျဖန္ ဘာျဖစ္မယ္ ဆိုတာ မသိဘူး။ မနက္ျဖန္ အတြက္၊ အနာဂတ္ အတြက္၊ တကယ့္ တကယ္တမ္း အလုပ္လုပ္ ေနၾကေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ အေသအခ်ာ မသိဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ စိတ္သႏၱာန္မွာ မနက္ျဖန္ ကို ေၾကာက္ရြံ႕တဲ့ စိတ္ အျမဲ ရွိေနတတ္ ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္လုပ္ ေနရျခင္း ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က တြန္းအား ဟာ – မိမိ မသိတဲ့ အရာတစ္ခု ကို ဒိ႒ ၾကံဳေတြ႕ရမွာ လက္မခံႏိုင္စြမ္း ( တစ္နည္း ) ေၾကာက္ရြံ႕မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ဟာ ဒီကေန႔ ကို မနက္ျဖန္ အတြက္ ျပင္ဆင္ဖို႔ အသံုးခ်တယ္။ ျပဳျပင္ ဖန္တီး အရန္သင့္ ျဖစ္ဖို႔ ၾကိဳးပမ္း တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေန႕စဥ္ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြက ဒါေတြပဲ မဟုတ္လား။ မေန႔ အခ်ိန္တုန္း ကလည္း မနက္ျဖန္ အတြက္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔ ဆိုျပန္ေတာ့လဲ မနက္ျဖန္ အတြက္ လုပ္ၾကျပန္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး မနက္ျဖန္ အတြက္ စဥ္ကာ ဆက္ကာ အလုပ္လုပ္ေနၾက တယ္။ အဲ့ဒီ “စဥ္ကာ ဆက္ကာ – အဆက္မျပတ္ေရး” ကို က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မနာလို ဝန္တိုမႈ၊ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ရူးသြပ္မႈ၊ က်ေနာ္ တို႔ မွတ္ဥာဏ္ေတြမွာ ထည့္သြင္း အရည္ေဖ်ာ္ပစ္တယ္။ ပံုေျပာင္းပစ္ တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနေန- အဲ့ဒီ အရာေတြ ကို က်ေနာ္တို႔နဲ႔ တစ္ပါ တည္း ယူေဆာင္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

မယူေဆာင္ လာ ခဲ့ဘူးလို႔ေရာ ထင္ပါသလား။ အဲ့သလို အဆက္မျပတ္ေရး ကို ထပ္ဖန္ တလဲလဲ မွတ္ယူ ခဲ့လို႔ သာ- က်ေနာ္တုိ႔ မေသေသးဘူး ဆိုတဲ့ အသိ ျဖစ္လာ ခဲ့ပါတယ္။ မေန႔က အျဖစ္အပ်က္ ေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ အျဖစ္အပ်က္ အခ်ိဳ႕ ၾကံဳဆံုရျပန္တယ္။ ဒါဆို – ေနာက္တစ္ေန႔ ရွိဦးမယ္။ ဒီ အခ်က္ေတြေၾကာင့္ – က်ေနာ္တို႔ အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ စဥ္ဆက္ မျပတ္ – ျဖစ္တည္ေနဖို႔ ခိုင္မာေန သလိုလို မွတ္ယူေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ မွတ္ဥာဏ္နဲ႔၊ စိတ္ကူး ခံစားခ်က္၊ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြက က်ေနာ္တို႔ ဆက္လက္ ျဖစ္တည္ ေနမယ္ လို႔ အျမင္ ေရာက္ သြားေစတယ္။ ဒီလို “ဆက္လက္ ျဖစ္တည္မႈ” ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ – “အသစ္” မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႔ အတူတူ ပါ။

ဆိုလိုတာက – ဥပမာ- ခင္ဗ်ား မွာ အေတြးတစ္ခု ရွိမယ္။ မေန႔က ခင္ဗ်ား ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ အတိုင္း- မနက္ျဖန္ မွာ ေနာက္ တစ္ၾကိမ္ ထပ္ျဖစ္ေစဖို႔ ဆႏၵ ရွိမယ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲ့ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ားဟာ သစ္လြင္မေနဘူး လို႔ ဆိုလိုတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ အမ်ားစု လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဒီအတိုင္း ဆက္သြားခ်င္တယ္။

“ဒီအတိုင္း” က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လို ဆက္သြားခ်င္ေနတာပါလဲ – ထပ္ေမးရင္။ က်ေနာ္တို႔ စိုးရိမ္ခဲ့သမ်ွေတြ အတိုင္း၊ က်ေနာ္တို႔ ေပ်ာ္ရႊင္သမ်ွေတြ အတိုင္း၊ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ကူး စဥ္းစားထားျပီးသား ေတြ အတိုင္း ဆက္သြားခ်င္တယ္။ အဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို႔ အမ်ားစု ၾကားမွာ ေဖာက္ထြက္ႏိုင္စြမ္း မရွိဘူး။ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း မရွိဘူး။ အသစ္ အသစ္ ျဖစ္မလာဘူး။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၊ ဘာသာအယူဝါဒ အေဟာင္းအေဟာင္းေတြထဲမွာ – ျပဳျပင္ဖို႔ ေျပာင္းလဲ ႏိုင္ဖို႔ အသစ္ အသစ္ ျဖစ္ဖို႔ ဆိုတာ ခက္ခဲေနရတယ္။

တကယ္က က်ေနာ္တို႔ေတြ ေန႔စဥ္ ရွင္သန္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း အေသသား ေတြ စားေနတာပါ။ ကုန္လြန္ခဲ့ ၊ ေသဆံုး ခဲ့ျပီ ျဖစ္တဲ့ ေန႔ရက္ ေတြက ခံစားခ်က္ အေဟာင္းေတြ၊ အယူအဆ အေဟာင္းေတြ ကေန႔ထိ သယ္ေဆာင္လာဆဲ။ ဒါတင္ မေက်နပ္ေသးဘူး။ ေနာက္ေန႔ ေနာက္ေန႔ မ်ားမွာလဲ ဒီ အယူအဆ အေဟာင္းေတြ ဆက္လက္ ျဖစ္တည္ေနေစခ်င္တယ္ – ဒီခံစားခ်က္ အေဟာင္းေတြ ဆက္ တည္ရွိ ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵရွိတယ္။ အဲ့ေတာ့ အဲ့ဒီ ဆႏၵေတြနဲ႔ အတူ မနာလို၊ ဝန္တို၊ ေဒါသ၊ မာန ရူးသြပ္သမ်ွေတြပါ တစ္ပါတည္း ဆက္လက္ ပါဝင္လာပါတယ္။

ခင္ဗ်ားလည္း ေတြးၾကည့္ႏိုင္မယ္ ထင္တယ္ – ေန႔တစ္ေန႔ တာ ကုန္ဆံုးသြားျပီး အိမ္ျပန္ ဝန္ထုပ္ေတြ ခ် အနားယူခ်ိန္မွာ – “ဒီကေန႔ ျပီးျပီ။ ငါ့သႏၱာန္ ရွိသမ်ွ အကုန္ထားရစ္ခဲ့မယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ငါ အသစ္ အသစ္နဲ႔ပဲ ရင္ဆိုင္မယ္” လို႔ စိတ္ကူး ရွိခဲ့ဖူးပါသလား။ ဒီကေန႔ ရဲ႕ အေဟာင္းေတြကို ေနာက္တစ္ေန႔ အထိ ဘယ္ေတာ့မွ မသယ္သြားဘူးလို႔ ဆႏၵ ရွိခဲ့ဖူးပါသလား။

က်ေနာ္တို႔မွာ အနည္းဆံုး တြယ္ျငိတဲ့ စိတ္ က်န္ရစ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဘာကို တြယ္တာ မိေနၾကသလဲ။ အသံုးအေဆာင္ေတြလား၊ ဒီ တိုက္တာ အိုးအိမ္ေတြ လား ။ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ တြယ္တာမိေနမယ့္ ( က်ိန္းေသတဲ့ ) အရာေတြက – က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ကူး ေတြ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စကားလံုးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ စိတ္ကူးစိတ္သန္း၊ ေမ်ွာ္မွန္းခ်က္၊ စကားလံုးေတြနဲ႔ သာ က်ေနာ္တို႔ ဆက္လက္ အသက္ရွင္ေနတယ္။ ျမင္ႏိုင္ပါရဲ႕လား မသိ။ ဆိုလိုတာက က်ေနာ္တို႔ဟာ အျခားမဟုတ္ဘူး – အဲ့ စကားလံုး ေမ်ွာ္မွန္းခ်က္၊ စိတ္ကူး စိတ္သန္းနဲ႔ အေတြး ေတြ ခ်ည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီ အရာေတြ နဲ႔ အတူတူ ေနထိုင္ခ်င္တယ္။ ဆက္လက္ ရွင္သန္ခ်င္တယ္။

တကယ္လို႔သာ – ဒီ စိတ္ကူးစိတ္သန္း အေတြးစဥ္ အေဟာင္းေတြ လံုးဝ ကုန္ဆံုး သြားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ – အျခား တစ္ဘက္ မွာ ျဖစ္တည္ခ်က္ အသစ္ ရွိ ေနပါတယ္။ လံုးဝ စစ္စစ္ အသစ္ တစ္ခုပါ။ တြယ္ညိလာတဲ့ အေဟာင္းေတြနဲ႔ – ဘယ္လိုမွ မသက္ဆိုင္ေတာ့ တဲ့ အသစ္မ်ိဳး ျဖစ္တည္ေနပါတယ္။ ဒါဟာ တကၠိက သေဘာ ေတြးဆ ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ ေနာက္ျပီး စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အေၾကာင္း အခ်က္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား အဲ့ဒါကို ထိသိႏိုင္တယ္။ ခင္ဗ်ား အေတြ႕အၾကံဳမွာ တစ္ၾကိမ္ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူး၊ မၾကံဳဖူးတဲ့ အရာတစ္ခု ကို ၾကံဳရ ဆံုရတဲ့ အခါတိုင္း အဲ့ဒီ အခ်က္ကို ခံစား သိရွိႏိုင္တယ္။

က်ေနာ္တို႔ အမ်ားစု ရဲ႕ ဘဝမွာ – က်ေနာ္တို႔ စိတ္သႏၱာန္ ဟာ အဲ့ဒီ စိတ္ကူး အေဟာင္း၊ ယံုၾကည္ခ်က္ အေဟာင္း၊ အျမင္အေဟာင္း ေတြ ထဲမွာပဲ က်င္လည္ ေနတယ္။ အဲ့ အေဟာင္းေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ေနတယ္။ မွန္တာ မမွန္တာကို မသိဘူး – လက္ခံစြဲျမဲထားတယ္။ အဲ့ဒါေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ေနတာ ကိုပဲ – “ငါဟာ ငယ္စဥ္ ကေန ခုထိ ဒါေတြနဲ႔ အသက္ရွင္ေနတာ” လို႔ အထင္ ေရာက္တယ္။

တကယ္တမ္းလဲ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး နီးပါး – ဘာသာေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ပညာေရး၊ အျခား အညႊန္းေဘာင္ အေရးအရာတိုင္းက ယံုၾကည္ခ်က္ အသီးသီး ေအာက္မွာ ( မေမးမျမန္း၊ မစူးမစမ္း ၊ အခ်ိဳ႕က ေမးျမန္းခြင့္မရ၊ စူးစမ္းခြင့္မရ ၊ မလြတ္လပ္ရျခင္း အေၾကာင္းနဲ႔ ) ေလွာင္ပိတ္ ေနၾက၊ တြယ္ျငိေန ၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အစဥ္အလာ ( မိရိုးဖလာ ) ခ်မွတ္ လာျပီးသား ၊ ဒါေတြကို လက္ကို လက္ခံရမယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးစိတ္ နဲ႔ – အေသသား ေတြကို ထမ္းပိုးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဘဝကို ေရွ႕ဆက္ ခ်ီတက္တယ္။ ဒါဆို – ခင္ဗ်ား ဘဝက အဲ့ဒီ အေသသားေတြ နဲ႔ ခ်ည္း တည္ေဆာက္ထားတာ မဟုတ္လား။ – ခင္ဗ်ား စင္စစ္ တကယ္ ရွင္သန္ေနတာေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ကိုယ္ထမ္း လာခဲ့တဲ့ အရာေတြ ကို နည္းနည္းေလး ျဖစ္ျဖစ္ေရာ ေမာ့ၾကည့္ဖူး သလား။ ေစ့ေစ့ငွငွ ျပန္ေတြးၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ ေတာ့ လိုမယ္ ထင္ ပါတယ္။

ဘာလို႔ဆို က်ေနာ္တို႔ ထမ္းလာခဲ့တာေတြဟာ ဝန္ထုပ္သာ ၾကီးေနတယ္။ အမွန္လား အမွားလား ၊ ကိုယ္ တကယ္ သိျမင္မႈ ရွိသလား လို႔ ေဝခြဲမထားဘူး။ ေဝခြဲခ်င္ စိတ္လည္း ရွိမေနဘူး။ ဆိုလိုတာက မေဝခြဲ မစိစစ္ ရဲဘူး။ မေဝခြဲ မစိစစ္ရဲရျခင္း အေၾကာင္းကလည္း က်ေနာ္တို႔ တြယ္ျငိေနတာေတြဟာ ယံုၾကည္မႈ ေတြ အျဖစ္ ေနရာဝင္ယူလာလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သိျမင္မႈ မရွိတဲ့ ယံုၾကည္မႈ ဟာ ေဝဖန္ခံရမွာ ကို ေၾကာက္ေလ့ ရွိတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ဝန္ထုပ္ၾကီးကို တစ္ခါမွ စစ္မၾကည့္ ရဲဘူး။

တကယ္တမ္း သာ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စစ္ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ – က်ေနာ္တို႔ ဒိ႒ သိျမင္မႈ မပါဘဲ ယံုၾကည္ စြဲလမ္း ထားတဲ့ အယူအဆေတြ ဟာ – စကားလံုး ေတြခ်ည္း သက္သက္ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လိုခ်င္တဲ့ စိတ္ကူး ၊ ဆႏၵ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ စတာေတြ အားလံုး ဟာ ကိုယ့္ တကယ္ အသိ ေတြသာ မဟုတ္ဘူး ဆိုရင္ စကားလံုး ေတြခ်ည္း၊ အေတြးအိမ္ စိတ္ကူးေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္တို႔ ဘဝအတြက္ စကားလံုးေတြက အရမ္း အေရးၾကီး ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ စကား၊ ေဝါဟာရေတြကို ဖူးဖူးမႈတ္ ပစား ေပးတယ္။ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ အေတြး အိမ္ကို တည္ေဆာက္တယ္ – စိတ္ကူး က်ရာ ေကာင္းႏိုးရာရာ ကိုင္စြဲထားမယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ဘဝကို ေရွ႕ဆက္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ မွာ အသစ္ အသစ္ ေတြ မရွိဘူး။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေတြ တိုးတက္ေကာင္း တိုးတက္ မယ္ – စိတ္ပိုင္းေတြမွာ ခၽြတ္ခ်ံဳက်ျပီး ( သိျမင္မႈ မပါတဲ့ ) အေတြးသံသရာထဲ လည္ေနမယ္။ ရွင္သန္ မေနတဲ့ – အေသေတြ ခ်ည္းနဲ႔ သာ က်န္ရစ္ ေနေတာ့တယ္။

အခုလို – ကိုယ္လည္း မသိရတဲ့ အေဟာင္း ေတြကို အစြဲအျမဲ ထမ္းပိုး မထားဘူး ဆိုရင္- ဘာျဖစ္ မလဲ။ ငယ္စဥ္က ခုထိ သက္သက္မဲ့ ပံုသြင္း ခံလာရတဲ့ ယံုၾကည္မႈ အေဟာင္း၊ အေတြးအေခၚ အေဟာင္း ေတြကို မစြဲမလမ္း စြန္႔ပယ္ ထားႏိုင္ခဲ့ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ။

အေပၚလြင္ဆံုး ကေတာ့ – ခင္ဗ်ား မွာ ေတြးေခၚ ေနက် ပံုစံ အေဟာင္းေတြ ေပ်ာက္ဆံုး သြားမယ္။ အေျခတည္ျပီး အာရံုစိုက္ စြဲလမ္းေနစရာ ေတြ၊ ေတြးရိုးေတြးစဥ္ အစဥ္အလာေတြ ဖယ္ပစ္လိုက္တာ မို႔လို႔ ခင္ဗ်ား ပုခံုးေပၚတင္ထားတဲ့ ဝန္ထုပ္ၾကီး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားမယ္။ ေပါ့ပါးသြားတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အနာဂတ္ ကို အရင္လို အစြဲအလမ္းေတြနဲ႔ ေမ်ွာ္လင့္ဖို႔ အေၾကာင္း ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးရယ္။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အနာဂတ္ကို ျဖစ္သင့္တာ ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ျဖစ္တန္စြမ္း မွန္သမ်ွ အကုန္ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးသြားေတာ့တယ္။

ဆိုလိုတာက ခင္ဗ်ား အနာဂတ္ကို နကိုလို ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ မခ်ဳပ္ေႏွာင္ဘူး။ အေသ စီမံ မထား ဘူး။ သစ္လြင္ေနမယ့္ အနာဂတ္ ေတြသာ ရွိေတာ့တယ္။ ခင္ဗ်ား အတြက္ နကို ေတြးရိုး ေတြးစဥ္ေတြ ကေန လြတ္ကင္း သြားတဲ့အတြက္ – ခင္ဗ်ား စိတ္ရဲ႕ ရွဳျမင္ပံုဟာ ခင္ဗ်ား အနာဂတ္ နဲ ႔အတူ သစ္လြင္ေနတယ္။ အသစ္အသစ္ ျဖစ္ေနတယ္။ အခု ပစၥဳပၸန္ ခဏ – ၾကံဳလာသမ်ွကို အျမင္သစ္နဲ႔ သာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွဳျမင္ သြား ႏိုင္ေတာ့တယ္။ အဲ့အတြက္ ျဖစ္ေပၚ လာမယ့္ အရာရာတိုင္းကို ခင္ဗ်ား ရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့ သတၱိ၊ ေအးခ်မ္းတဲ့ အသိအျမင္ ရွိလာ ပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာသာေရး မဟုတ္သလို၊ အယူအဆ ၊ ေတြးေခၚ ေျမွာ္ျမင္ေရး လည္း မဟုတ္ဘူး။ သိျမင္ ရွင္သန္ေနမႈ ဘဝ သက္သက္။

ဒါေပမယ့္ ဒီလို အေျခအေန ေရာက္ဖို႔ ခက္ခဲပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို က်ေနာ္တို႔ အမ်ားစုဟာ အတိတ္ကို ျပန္ေတြးျပီး ေနရင္ေန၊ မေနရင္ အနာဂတ္ကို ေမ်ွာ္လင့္ျပီးသာ ေနခ်င္တတ္ ၾကလို႔ပါ။ အတိတ္က – ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့၊ ၾကည္ႏူးခဲ့တာ ေတြ ျပန္ေတြးမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ လစ္ဟာခဲ့တာေတြ ျပန္ေတြးမယ္။ အနာဂတ္မွာ – ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၾကည္ႏူးမႈ -ပံုစံ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျဖစ္ေပၚလာပါေစ လို႔ ေမ်ွာ္လင့္မယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ – အရင္က မျပည့္စံုခဲ့ဘူး၊ ငါ အနာဂတ္မွာ ျပည့္စံုေအာင္ တည္ေဆာက္မယ္ လို႔ စိတ္ကူး ရည္မွန္းမယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ အရင္းခ်ဳပ္ၾကည့္ရင္ – အခုလတ္တေလာ အသက္ရွဴေနတဲ့ ပစၥဳပၸန္ဟာ လစ္ဟာျပီး က်န္ ေနရစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား တကယ္ ရရွိတဲ့ ပစၥဳပၸန္ ေပါင္း မ်ားစြာကို ဒီနည္းနဲ႔ ခင္ဗ်ား ေဘးဖယ္ ထားရစ္ခဲ့တယ္။ – အဲ့ဒါဟာ ခင္ဗ်ား တကယ္ ရရွိတဲ့ ဘဝကို သတ္ပစ္တာနဲ႔ အတူတူ ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္မွာ မတည္ထားတဲ့ စိတ္ဟာ ေသေနတာ နဲ႔ အတူတူပဲ။ ဒီအခ်က္ကို ေပၚလြင္ေစခ်င္လို႔ – က်ေနာ္တို႔ေတြဟာ နိစၥဓူဝ ေသေနၾကတယ္ ( Dying Daily ) လို႔ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အတိတ္ ၊ အနာဂတ္ ေျပးလႊား သြားေနတတ္တဲ့ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို ျမင္ႏိုင္ရင္ ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ား ေမးသင့္တာက – ငါ့ဘဝကို ငါရွင္သန္ေနတာေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ကုန္ဆံုးသြားျပီ ျဖစ္တဲ့ အတိတ္၊ မလာေသးတဲ့ အနာဂတ္ အေပၚ တည္မွီေနတဲ့ ခင္ဗ်ား ဘဝဟာ ခင္ဗ်ား ခႏၶာကိုယ္ ပ်က္ျပဳန္းသြားတဲ့ အထိ ကားယားၾကီး က်န္ခဲ့ေတာ့မွာ။ တကယ္တမ္း ခင္ဗ်ား လက္ထဲမွာ ရွိေနတာက အခု။ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္။ အဲ့ဒါကို သိျမင္ထားႏိုင္မွသာ ခင္ဗ်ား ေသေနရာကေန ျပန္ႏိုးထ လာဖို႔ အေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ ဆိုလိုတာက – ဘဝရဲ႕ အစစ္အမွန္ ရွင္သန္ေနထိုင္ျခင္း ဆိုတာ – ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ အတြင္း သိမွတ္ေနထိုင္ျခင္း ပဲ။ ဒါဟာ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားျခင္း ( Reborn ) လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား နကိုက အေသေတြနဲ႔ ခ်ည္း ရွင္သန္ေနခဲ့တယ္။

အခု ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ က်က် သိျမင္ ေနထိုင္ျပီ ဆိုပါစို႔။ အဲ့အခါ – ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ အထူးသျဖင့္ အတိတ္က အေဟာင္းအျမင္းေတြ မရွိ ေတာ့ဘူး။ မတြယ္တာဘူး။ မွတ္ဥာဏ္ အျဖစ္ေတာ့ ရွိႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ဘဝ ေနထိုင္မႈ ဟာ သိပ္ရိုးရွင္း သြားပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို ခင္ဗ်ား လက္ထဲကို ဘဝ စင္စစ္ ေရာက္ရွိ သြားလို႔ ။ အတိတ္ကို မတြယ္ျငိရင္ – အနာဂတ္ ဆိုတာကို လည္း ခင္ဗ်ား ေမ်ွာ္လင့္ ေတာင့္တ စိတ္ ရွိ မေန ဘူး ။ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္လာပါေစ လို႔ စိတ္ကူး စိတ္သန္း၊ ေတြးေမာ မႈေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ဆိုလိုတာက ပစၥဳပၸန္ကို ေမ့ေလ်ာ့ျပီး၊ မနက္ျဖန္ကို ပံုစံခ် ၊ တမ္းတ မေန ဘူး။ မနက္ျဖန္ ဆိုတာကို စိတ္ၾကိဳက္ ျဖစ္ခြင့္ ေပးထားပါ တယ္။ ခင္ဗ်ား လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ရင္ဆိုင္ လက္ခံႏိုင္ ေနတယ္။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ဟာ အရင္က အေရာင္မွိန္ ခဲ့သမ်ွ၊ အခု ပစၥဳပၸန္မွာ လက္ေတြ႕က်က် ေတာက္ပ ေနေတာ့ တယ္။ ။

Credit: Photos are from Myanmar Photographic Society.
…………………
Reading on J.Krishna.
………………….
http://zayya.blog.com/
http://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
…………………..

ဆာတိုရီ ( Satori )

2011-12-16T20:47:00.002+06:30

ဇင္ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေမး အမ်ားဆံုးက ဆာတိုရီ ( Satori ) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆာတိုရီ ကို - "အသိဥာဏ္ အျမင္ ႏိုးထမႈ ခဏ" လုိ႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုေလ့ ရွိတယ္။ ဇင္နဲ႔ ဆက္ႏြယ္တဲ့ ဒ႑ာရီ၊ ပံုျပင္ သမိုင္းေတြမွာ ဆာတိုရီ ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ မၾကာခဏ ပါေလ့ ရွိတယ္။ ဆာတိုရီ ဘယ္လို ရရွိသလဲ။ ဆာတိုရီ ကို အခ်ိန္ၾကာျမင့္ ေအာင္ ၾကိဳးပမ္း ျပီးမွ ရႏိုင္တာလား။ တစ္ဆင့္ျပီး တစ္ဆင့္ ၾကိဳးစား အားထုတ္မွ ရတာ မ်ိဳးလား။ ေသခ်ာတာက- လိုခ်င္ စိတ္ေဇာေတြနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ထိ မရေသးဘူး။ ဘယ္ အားထုတ္မႈ ကိုမွ မလုပ္ျပဳေတာ့တဲ့ ခဏ- အားလံုးေျဖေလ်ာ့ခ် လိုက္တဲ့ ခဏေလး မွာ ဆာတိုရီ ရရွိပါတယ္။

ဆိုပါစို႔။ လူတစ္ေယာက္ အိပ္ငိုက္ေနတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ ဘာမွန္းေတာင္ မသိေလာက္ ေအာင္ အိပ္ခ်င္မူးတူး ျဖစ္ေနတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ သြားတယ္။ သိမွတ္မႈ မရွိဘဲ၊ ဘာမွ မသိေတာ့ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္ သြားတယ္။ အိပ္မက္ေတြ အရွည္ၾကီး မက္ေနတယ္ ဆိုပါစို႔။ အဲ့အခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္ လာတယ္။“ေဟ့ေကာင္၊ ဒီမွာဘာလာလုပ္ေနတာလဲ၊ ထ” ဆိုျပီး ေအာ္တယ္။ ျဖတ္ခနဲ သူလန္႔ႏိုး သြားတယ္။ မ်က္လံုးပြင့္လာတယ္။ သူ အိပ္ေပ်ာ္ သြားမိပါလား ဆိုတာ အဲ့ခဏမွာ သိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ ခဏ ကေလးပဲ။

ဒီလို မႏိုးလာခင္က သူ အိပ္မက္ေတြ တစ္ေထာင့္ တစ္ည တေမ့တေမာ၊ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား မက္ေနမယ္။ အိပ္မက္ ရွည္ၾကီးေတြ ထဲမွာ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ေနဦးမယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ - အိပ္မက္ထဲ စီးေမ်ာ ေနမယ္။ ဦးတည္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး သြားလာ လႈပ္ရွား ေနမယ္။ အိပ္မက္ ထဲမွာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြပါ ျဖစ္ေနႏိုင္ ပါေသးတယ္။ - ဒါေပမယ့္ ရုတ္တရက္ ေခၚသံ “ထေတာ့” ဆိုတဲ့ ခဏမွာ သူ ျဖတ္ခနဲ ႏိုးသြား တယ္။ သူ အိပ္မက္ေတြ မက္ေန မိတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္ရတယ္။ ဒီဥပမာ ဟာ ဆာတိုရီ ( Satori ) နဲ႔ အတိအက် တူညီ ပါတယ္။

ခင္ဗ်ား တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ ေနမယ္။ ထိုင္ရံုေလး ထိုင္ေနမယ္ ဆိုပါေတာ့။ - ခင္ဗ်ား ထိုင္ေနတယ္။ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ အတြင္းပိုင္းထဲ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ စိတ္သႏၱာန္ထဲ တိုးဝင္ နစ္ျမဳပ္ ၾကည့္မယ္။စိတ္အေတြး၊ ခံစားခ်က္ေတြ ျဖတ္သန္း ေနတာ ကို ၾကည့္ေနမယ္။စိတ္ အစဥ္ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု၊ခင္ဗ်ား ေမ်ွာ္မွန္းခ်က္ ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု၊ခင္ဗ်ား ခံစားခ်က္ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု၊ ---အဲ့ဒီ ဘယ္တစ္ခု မ်ိဳးေတြ ျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ဒီ သႏၱာန္ကို ခင္ဗ်ား သိေန ျမင္ေနမယ္။

ဆိုလိုတာက - ခင္ဗ်ား သိမႈ က သပ္သပ္၊ အဲ့ဒီ ခံစားခ်က္ စိတ္ကူး သႏၱာန္ က သပ္သပ္။- ေစာင့္ၾကည့္ေန ရင္း - သိေနရင္း .... သိေနရင္း... ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္း ...ခင္ဗ်ား ကိုယ္ႏိႈက္က သီးျခား မဟုတ္ေၾကာင္း၊... အဲ့ဒီ သိမႈ သက္သက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရုတ္ျခည္း ျမင္လိုက္ ရတယ္။ဆိုလို တာက ေက်ေက် နပ္နပ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္လိုက္ရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ မျပီးေသးဘူး။ ခင္ဗ်ား အဲ့ သိမႈကို သိေနတုန္း။“သိမႈ သက္သက္ ခ်ည္းသာ” လို႔ ဆိုတဲ့ သိမွတ္မႈေတြ စဥ္ကာ ဆက္ကာ - ျငိမ္သက္ က် သြားတာ ကိုလည္း ခင္ဗ်ား ဆက္ သိ ေနရဦးမယ္။ ဆက္ ေစာင့္ၾကည့္ ေနရဦးမယ္။ အဲ့ဒီ ျငိမ္က်သြားတဲ့ သိေနမႈ သက္သက္ ထဲ အတန္ၾကာ နစ္ျမဳပ္ ရွဳျမင္ထား ေနရင္း - ျဗဳန္းဆိုခဏ - “ခင္ဗ်ား” လို႔ ထင္မွတ္ တဲ့ “ခင္ဗ်ား” ကိုယ္ႏိႈက္ေရာ ၊ “အေတြး နဲ႔ သိမႈ” အားလံုးေရာ ျပိဳပ်က္ က်သြားပါတယ္။

အဲ့ဒီ ခဏ အတြက္ လြယ္ကူေအာင္ ဥပမာ ေပးရခက္ပါတယ္။ ဇင္ဆရာမ်ား ကေတာ့ ဘာမွကို မေျပာေတာ့ဘဲ ေနတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အတြင္းမွာလည္း တူမ်ွတဲ့ အေျခအေန ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါကို လိုက္ႏိႈင္းယွဥ္ျပီး ေျပာရင္ -- ဆိုင္ရာ ဘာသာေရး စာသမား မ်ားက ႏိႈင္းရေကာင္းလား ဆိုတဲ့ အျမင္၊ ေစာဒကေတြနဲ႔- အခ်ည္းႏွီး ေျဖရွင္း ေနရပါလိမ့္မယ္။ ဆိုလိုရင္းက - ဒါဟာ ဇင္ ျဖစ္မွ ၊ အျခား ဘာသာ တစ္ခုခု ျဖစ္မွ မဟုတ္ဘူး။ မိမိသႏၱာန္ အတြင္း နက္နက္ ရွိဳင္းရွိဳင္း ဝင္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ အေပၚ မူတည္ျပီး ဘယ္သူ မဆို ျမင္သိႏိုင္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ပါတယ္ ။ က်ေနာ့အေနနဲ႔ ၾကိဳးစားျပီး ဥပမာ တစ္ခု ေပးၾကည့္မယ္။ ထပ္တူ မက်ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ကူး အေတြးနဲ႔ အခုခဏ မွန္းၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ ေလာက္ပဲ။

ဥပမာ - နက္ရွိဳင္းတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါး တစ္ခု ထဲ ခင္ဗ်ား ျဖတ္ခနဲ က်သြားတယ္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲမွာက အေမွာင္ခ်ည္း သက္သက္ပဲ။ အလင္း မွန္သမ်ွ ဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့ အေမွာင္မ်ိဳး။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ ကိုပါ ျပန္မျမင္ရတဲ့ အေမွာင္မ်ိဳး။ ခင္ဗ်ား ဟာခနဲ ခံစားခ်က္ ျဖစ္တယ္။ စစဦးခ်င္း ေၾကာက္လန္႔ သြားမယ္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါး အနက္ၾကီး ထဲကိုေတာ့ ခင္ဗ်ား က်ေနတုန္းပဲ ။ တနည္း ေျပာရင္ ဒီေခ်ာက္ ကမ္းပါး ဟာ ေအာက္ေျခ ရွိမေနတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါး သက္သက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ခင္ဗ်ား မသိ ထားဘူး ။ တနည္း ထပ္ ေျပာရင္ ဒီေခ်ာက္ ကမ္းပါးဟာ အာကာသ ဟင္းလင္းျပင္ ဗလာနယ္ ခ်ည္း သက္သက္။ အဲ့အခ်ိန္ - ခင္ဗ်ား ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ ျပန္သိမိလိုက္တယ္ - ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေခ်ာက္ကမ္းပါး ၊ ဗလာ သက္သက္ ပဲ။ အဲ့လို သိလိုက္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့။

မိမိကိုယ္ကိုယ္ ဗလာနယ္ နဲ႔ တသားတည္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိသြား၊ ျမင္သြားတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ - ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ ဘယ္လို ေျပာင္းလဲ သြားမယ္ ထင္ပါသလဲ။ - - ေစာနက ေခ်ာက္ထဲ က်လို႔ ေသရေတာ့မွာပဲ လို႔ စိုးရိမ္ ပူပန္ ေနတဲ့ စိတ္၊ ေဇာေခၽြး မွန္သမ်ွ-- ရုတ္ျခည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြား ပါတယ္။ ငါျပဳတ္က်ေနတယ္ ဆိုတဲ့ အသိ - ငါနာက်င္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အသိ- ငါအားလံုးနဲ႔ ကင္းျပတ္သြားရေတာ့မွာ ပါလား လို႔ စိုးရိမ္ စြဲလမ္းတဲ့ အသိ -ေနာက္ဆံုး ေၾကာက္လန္႔ မိတဲ့ ခံစားခ်က္ အစရွိ သျဖင့္- ဘာဆို ဘာမွ မရွိ၊ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ေတြ႔ရပါမယ္။ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘဲ- အဲ့ဒီ "မရွိမႈ" ေၾကာင့္ သက္သက္- ေအးျငိမ္း သြားသလိုမ်ိဳး - ။ ခင္ဗ်ား လံုးဝ မသိတာ၊ ေမ့ေမ်ာသြားတာ မဟုတ္ဘူး။ သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ပဲ - ႏိုးႏိုးၾကားၾကား တစ္ခု ရွိေနတယ္။ အဲ့ဒါက "ႏိုးၾကားေနမႈ"ပါ။ အဲ့ဒီ ႏိုးၾကားမႈ ကလြဲလို႔ က်န္တာ - ဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး သက္သက္။

အဲ့ဒီ ခဏမွာ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ေလာကဓာတ္ တစ္ခုလံုး သိမ့္သိမ့္တုန္ေအာင္ ေအးျမေနပါတယ္။ တကယ့္ ခဏေလး ပါပဲ။ အဲ့ဒီ အေျခအေနေလး ကို ဆာတိုရီ ( Satori ) လို႔ က်ေနာ္ ေခၚဆိုလိုပါတယ္။ ဒီ အမည္ မတပ္လဲ အျခား ၾကိဳက္ရာ အမည္ တပ္ေခၚႏိုင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆာတိုရီဟာ ( မိမိကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ အလုပ္၊ - ဘာဝနာ ရဲ႕ ) ေနာက္ဆံုး ပန္းတိုင္ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့လို ေနာက္ဆံုး ပန္းတိုင္ ၊ အႏၱိမ ပန္းတိုင္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုလည္း အဲ့အခ်ိန္မွာ သိတယ္။ ပန္းတိုင္ဟာ ဒါပဲလို႔ ျမင္မယ့္ အျမင္နဲ႔- ဆန္႔က်င္ဘက္ ပါ။ - ခရီးစဥ္ အစစ္ ဟာ အဲ့အခ်ိန္ မွာသာ စတင္ ပါတယ္။ ဆိုလို တာက - ခင္ဗ်ား ေတာက္ေလ်ာက္ မက္လာတဲ့ အိပ္မက္ေတြ ဟာ ႏိုးၾကားလာမိတဲ့ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ တစ္ျပိဳင္တည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတယ္။ ခင္ဗ်ား ႏိုးႏိုးၾကားၾကား ဆက္ေလ်ာက္ သြားေတာ့တယ္။

.....................

Ref: Osho

.....................

....................

သူက သူ႕ကို ဘယ္လို သတ္မွာလဲ

2011-12-16T11:53:00.000+06:30

How to stop thinking?

အေတြးစဥ္ကို ဘယ္လိုရပ္ရမလဲ။

ေရွ႕တစ္ပုဒ္မွာ က်ေနာ္ ေျဖထားခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ ထပ္ေမး လာတာမို႔ ထပ္ေျဖၾကည့္ ပါမယ္။

အေတြးစဥ္ကို ရပ္လို႔ မရပါဘူး။ ရပ္လည္း မရပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ရပ္ဖို႔ မၾကိဳးစားသင့္ဘူး။ ဘာလို႔ဆို အေတြးဟာ သူ႕အလုိအေလ်ာက္သာ ရပ္သြား ႏိုင္မယ္။ မိမိကိုယ္၌က အတင္းအက်ပ္ ရပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။ ဒီအခ်က္ကို အေရးတၾကီး နားလည္ မွတ္သား ထားႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အတင္းရပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္ ရူးသြပ္ သြားတာသာ အဖတ္တင္ က်န္ ေနရစ္ ပါလိမ့္မယ္။

ဘယ္ေတြးေခၚမႈ ဘယ္စဥ္းစားမႈမွ မရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေနကို ဇင္မွာ “no-mind” စိတ္အေတြးစဥ္ မရွိေတာ့ျခင္း။ ကုန္ဆံုးသြားျခင္း လို႔ ေခၚပါမယ္။ no-mind ဆိုတဲ့ စိတ္ အေတြးစဥ္ ကုန္ဆံုးသြားတာဟာ ရပ္တန္႔ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ လုပ္ယူျပီး ရပ္တန္႔ပစ္ရတဲ့ အရာ မဟုတ္ဘူး။ ရပ္တန္႔ဖို႔ ၾကိဳးစား အားထုတ္ ေနသမ်ွဟာ စိတ္ေဇာကိုသာ ျဖစ္သြားေစလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား စိတ္အတြင္းမွာ အခ်င္းခ်င္း ပဋိပကၡ ေတြသာ ျဖစ္ေပၚေအာင္ ဖန္တီး ေနလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား စိတ္ အစဥ္ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ သြားမယ္။ ေနာက္ဆံုး စိတ္ ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႔ ရူးသြပ္ သြားပါလိမ့္မယ္။ အေတြးစဥ္ကို ရပ္တန္႔ဖို႔ ၾကိဳးစားျခင္းဟာ ရူးသြပ္သြား ဖို႔က လြဲရင္ ဘာမွ မကူညီ ႏိုင္ဘူး လို႔ က်ေနာ္ ဆိုလိုပါတယ္။

ဒါေပတဲ့ အခ်ိဳ႕ရွိတာက - ( အမ်ားအားျဖင့္ ) အတင္း လုပ္ယူတယ္။ အဲ့ဒီ အခါ- ခင္ဗ်ား ၾကိဳးစား အားထုတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ခဏတာေလး အတြင္း ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ရပ္တန္႔ သြားေကာင္း ရပ္တန္႔ သြားမယ္။ ဥပမာ - ငါ ဘာမွ မေတြးေတာ့ ဘူးကြာ လို႔ အတင္း အက်ပ္ - စိတ္ကုိ စိုက္ၾကည့္ ဖယ္ရွားေန တာမ်ိဳး ။ အဲ့ဒါဟာ အဲ့ဒီ ခဏတာ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျငိမ္က်သြားမယ္။ အဲ့ခဏတာ ေလး အတြင္း ခင္ဗ်ား စိတ္အေတြးစဥ္ ကို ဖယ္ခ် ထားႏိုင္မယ္။ အေမွာင္ခ်ည္း သက္သက္၊ ဗလာခ်ည္း သက္သက္ ျငိမ္သြားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါဟာ ျငိမ္သြားတာ သက္သက္ပါပဲ ။ စင္စစ္ ဘာဝနာရဲ႕ တကယ့္ အျဖစ္ No-mind ( စိတ္အေတြးစဥ္ ကုန္ဆံုးမႈ ၊ တိတ္ဆိတ္မႈ ) ဆီကို ေရာက္ရွိ တာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ အေတြးေတြဟာ ခဏ ရပ္တန္႔ထားတာ သက္သက္။ အားစိုက္ ထုတ္ထားတဲ့ ရပ္တန္႔ ေနမႈ သက္သက္။ သူ႕ရဲ႕ ေအာက္ - ခင္ဗ်ားရဲ႕ အတြင္းစိတ္ ၊( ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္ရဲ႕ စကားနဲ႔ ဆိုရင္- မသိစိတ္ ) မွာ ဖိစီး ထားခံ လိုက္ရတဲ့ အေတြးစိတ္ ခံစားခ်က္ေတြ ငုပ္လ်ိဳး က်န္ေနရစ္တယ္။ အဲ့ဒီ အငံု႕စိတ္ေတြဟာ ခင္ဗ်ား ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္တာနဲ႔ ( ဘာဝနာကေန ကင္းလြတ္လိုက္တဲ့ ခဏမွာ ) ဒုကၡ ေပးေတာ့တာပဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ အေတြးစဥ္ကို ရပ္တန္႔ဖို႔ မၾကိဳးစားေစခ်င္ဘူး။ သူ႕ကို သီးျခား ရပ္တန္႔ ပစ္ဖို႔ နည္းလမ္း မရွိဘူး။ ၾကိဳးစား အားထုတ္လို႔ မရပါဘူး။ အေတြးစဥ္ဟာ သူ႕အေၾကာင္းနဲ႔ သူ႕ဘာသာ ရပ္တန္႔ သြားႏိုင္တာပဲ ရွိပါတယ္။

စိတ္ကို ရပ္တန္႔ဖို႔ ၾကိဳးစားတာ မဟုတ္ဘူး ဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ ဘာလုပ္မလဲ။ -

အေျဖက တစ္ခြန္းတည္း ရွိတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ ေနရံုမ်ွ ေစာင့္ၾကည့္ေန ေပးဖို႔ပါ။ ဒါဟာ ဘာဝနာရဲ႕ အစလည္း ျဖစ္သလို၊ အဆံုးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာဝနာရဲ႕ မူရင္း အဓိပၸာယ္ကိုက “ေစာင့္ၾကည့္၊ သိျမင္မႈ၊ သတိ” ပါ။ သတိထားရမွာက - ခင္ဗ်ား စိတ္သႏၱာန္အတြင္း ျဖစ္ေပၚသမ်ွ ဘယ္အရာကိုမွ ပိတ္ပင္ျခင္း၊ တားဆီးျခင္း မရွိရဘူး။ ျဖစ္စဥ္ မွန္သမ်ွ မျပတ္ မလပ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနရံု သက္သက္ ပဲ။

ခင္ဗ်ားက ထပ္ ေမးမယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ ေနသူက ဘယ္သူလဲ။

အဲ့သလို ေစာင့္ၾကည့္ေနသူ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ၾကည့္ေနမယ္ ဆိုရင္ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ အတြင္း မွာ ေစာင့္ၾကည့္ေနသူ ဆိုတဲ့ အေတြးရယ္ ေစာင့္ၾကည့္ ခံေနရတယ္ ဆိုတဲ့ အေတြး ရယ္ - စသျဖင့္ အပိုင္းပိုင္း ကြဲျပား ေနဦးမယ္။ အေတြးတစ္ခု က အေတြးတစ္ခုကို လိုက္လံ တိုက္ခိုက္ ေနဦးမယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ ေရွ႕ အေတြး က ေနာက္အေတြး ေတြ ကို သတ္ပစ္မယ္။ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ရစ္ပတ္ထပ္ ျဖစ္ေနမယ္။ အဲ့ဒါကိုကလည္း ရူးသြပ္လြန္း ပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုး ခင္ဗ်ား တကယ္ ရူးသြား ဖို႔သာ ရွိတယ္။

တကယ္ စင္စစ္က ခင္ဗ်ား ေတြးေနဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ “သိ” ေနဖို႔။ ဆိုလိုတာက ခင္ဗ်ား ေတြးေနတဲ့ အေတြးစဥ္၊ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ အခု ပစၥဳပၸန္ ခဏတိုင္း ျဖစ္ျဖစ္သမ်ွ ေစာင့္ၾကည့္ သိေနေပးဖို႔။ အဲ့ဒါဟာ ထပ္ေတြး ေနဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ား အေတြးစဥ္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနသမ်ွကို ေစာင့္ၾကည့္ေနဖို႔ ၊ သိျမင္ ေနဖို႔ ( Witness ) သက္သက္ပါ။ အဲ့ဒီ ေစာင့္ၾကည့္မႈမွာ - ခင္ဗ်ားရဲ႕ စိတ္အစဥ္ တစ္ခုလံုးကို အျပည့္အဝ လြတ္လပ္မႈ ေပးထားပါတယ္။ သူ အလိုဆႏၵ ရွိ သေလာက္ မေမ့မေလ်ာ့ အသိရွိရွိနဲ႔ စီးေမ်ာ ေနႏိုင္တယ္။ ခင္ဗ်ား ဘာ တစ္ခု မွ ဝင္ မကြပ္ကဲဘူး။ ဝင္ မထိန္းခ်ဳပ္ဘူး။ ေစာင့္ၾကည့္ေနရံု၊ သိေနရံုမ်ွေလး ရွိပါတယ္။

စိတ္ အစဥ္ ဟာ မကၠင္းနစ္ စက္တစ္ခုသာ ျဖစ္မယ္ ဆိုရင္ ကမၻာမွာ အလွပဆံုး ဖြဲ႕စည္းပံုမ်ိဳးပဲ။ သိပၸံပညာ ဘယ္ေလာက္ပဲ တိုးတက္ လာပါေစ - စိတ္ နဲ႔ အလားသ႑ာန္ တူမယ့္ အရာ အျခားတစ္ခုကို ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္မွာ ရွဳပ္ေထြး သေလာက္ စြမ္းအား အျပည့္အဝ ရွိတယ္။ စြမ္းရည္ အျပည့္အဝ ရွိေနတယ္။ ခင္ဗ်ားက ဒါကို ေစာင့္ၾကည့္ ေနရံုပဲ။ ဒီလို လွပတဲ့ စိတ္အစဥ္ကို သိမွတ္ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနမယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ - ခင္ဗ်ားရဲ႕ စိတ္သႏၱာန္ဟာ ခင္ဗ်ား အတြက္ ရန္သူမဟုတ္ဘူး ဆိုတာလဲ သိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ အေၾကာင္း က ကိုယ့္စိတ္ကုိ ကိုယ္ ရန္သူ အေနနဲ႔ ရွဳျမင္ေနျပီ ဆိုရင္ ခင္ဗ်ား အလုပ္ျဖစ္ တဲ့ ေစာင့္ၾကည့္မႈကို ဆက္ျပီး လုပ္လို႔ မရေတာ့လို႔ပဲ။

.................................

Notes-

Let thoughts move in total freedom. And then bigger intervals will be coming. You will be blessed with small satoris. Sometimes minutes will pass and no thought will be there; there will be no traffic -- a total silence, undisturbed. When the bigger gaps come, you will not only have clarity to see into the world -- with the bigger gaps you will have a new clarity arising -- you will be able to see into the inner world. With the first gaps you will see into the world: trees will be more green than they look right now.
You will be surrounded by an infinite music -- the music of the spheres. You will be suddenly in the presence of God -- ineffable, mysterious. Touching you although you can not grasp it. Within your reach and yet beyond. With the bigger gaps, the same will happen inside. God will not only be outside, you will be suddenly surprised -- He is inside also. He is not only in the seen; He is in the seer also -- within and without. By and by... But don't get attached to that either. Attachment is the food for the mind to continue.
Non-attached witnessing is the way to stop it without any effort to stop it. And when you start enjoying those blissful moments, your capacity to retain them for longer periods arises. Finally, eventually, one day, you become master. Then when you want to think, you think; if thought is needed, you use it; if thought is not needed, you allow it to rest. Not that mind is simply no more there: mind is there, but you can use it or not use it. Now it is your decision.

..............

..............

သုခေျမ

2011-12-16T03:01:00.001+06:30

အဲ့ေန႔က ေကာင္းကင္ တစ္ခုလံုး ဘာတိမ္မွ မရွိဘူး။ ေလလည္း တိုက္မေနဘူး -။ အဲ့ေတာ့ စူးရွရွ ေနေရာင္ေတြခ်ည္း အစြမ္းကုန္ ေတာက္ေနေတာ့တယ္။ ဒီေနေရာင္ သြန္းေလာင္းက် ျပီး စူးရွေနပံုက ရက္စက္တဲ့ သရုပ္ အျပည့္ရွိတယ္။ မေနမနား ပူျပင္း လြန္းလို႔ အပူေငြ႕ေတြ တလိႈင္လိႈင္ထ ေနတယ္။ ပံုရိပ္ေတြ က မႈန္ဝါးရီေဝ ေနၾက တယ္။ ဒီလမ္း ေပၚမွာ က်ဳပ္ တစ္ေယာက္တည္း။

က်ဳပ္ ဝဲယာ ဟိုသည္ဘက္ ေတြ အကုန္လံုးက လယ္ကြင္းေတြခ်ည္းပဲ။ သူတို႔ေတြက ဟိုးမိုးကုပ္ စက္ဝိုင္း ေအာက္စြန္း အထိ တျပန္႔တေျပာ ရွိတယ္။ စိမ္းညိဳ႕ ေနရမယ့္ ေျမဇာျမက္ေတြေတာ့ တစ္ပင္ တစ္ေလမွ ခင္ဗ်ား ေတြ႔ရမယ္ မထင္ပါေလနဲ႔ ။ လြတ္လပ္တဲ့ ေလကို ရွဳရွိဳက္ ဖူးပြင့္ေနမယ့္ ပန္းတစ္ပြင့္မွ မရွိဘူး ။ ဒီလို ႏွလံုးတစ္ခု လံုး ကြဲအက္ ဖုန္ထေနတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ဘယ္ပန္း ကေရာ ပြင့္ေနမွာလဲ - က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ မဆန္းလွဘူးရယ္။ အရာအားလံုးက ဟိုေနရာမွာ ၊ ဒီေနရာမွာ - စသျဖင့္- ကိုယ့္ဒုကၡ ဥခြံေလးထဲ ကိုယ့္ဘာသာ ဝင္ခိုေနၾကတယ္။

တကယ္က - ေခတ္ အဆက္ဆက္ တိုက္စားခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေတြ ရွိတယ္။ ေျပာမျပႏိုင္တဲ့ တပ္မက္စိတ္ ေတြ ရွိတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ အားလံုး မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္။ ငိုေၾကြးျပီးရင္း ငိုေၾကြးရင္း သစ္ညိဳပင္ ေတြလည္း အျမစ္ျပတ္၊ ပ်က္ျပဳန္း သြားတယ္။ ဒီကမၻာေျမ တစ္ခုတည္း အကာအကြယ္မဲ့ တံုးလံုး က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ အရင္ကဆို ဒီေနေရာင္ ေလာက္ မ်ိဳးက ဘယ္မႈလိမ့္မလဲ။ စိမ္းျမျမ အရိပ္ေတြနဲ႔ ထီးရိပ္ လို ခို၊၊ မလိုတမာ ျပံဳးျပီးသာ ေနလိုက္ေတာ့မွာ။

အခုေတာ့ အၾကင္နာ မဲ့လြန္းတယ္ပဲ ေျပာေျပာ -

ဒီလို ေနေရာင္ေအာက္မွာ
အဖံုးအကာ၊ မ်က္လႊာ မပါတဲ့
ပကတိ မ်က္လံုး တစ္စံုတည္း
က်န္ေန ရစ္တယ္။

ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မဲ့ ေၾကာင္ေတာင္ကန္း စမ္းတဝါးဝါး။
ကမၻာေျမက တဗ်စ္ဗ်စ္ ျမည္ဟည္း အက္ကြဲသြား။

ခင္ဗ်ား - က်ဳပ္ေျပာတာ မယံု ရင္ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ နကိုက ႏူးညံ့တဲ့ ျပာလြင္လြင္ လွပေန ခဲ့တာေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ေန တာ မေတြ႕ ဘူးလား။ ရာစုႏွစ္နဲ႔ ခ်ီျပီး အပူဒဏ္ ေတြ လြန္ကဲ ခဲ့လြန္းလို႔ ျပာမြဲမြဲ ျဖစ္ေနတာကိုေရာ မေတြ႕ဘူးလား။ တကယ္ဆို ဒီလို ေကာင္းကင္မ်ိဳးက မိုးဖြဲဖြဲေလး ျဖစ္ျဖစ္၊ ရြာခ်ပစ္သင့္တာ။ မြတ္သိပ္ရင္း ေသဆံုးေန ၾကတဲ့ သစ္ပင္ ျခံဳႏြယ္ အစ အေန ေတြကိုေရာ ခင္ဗ်ား သတိမူမိ ၊ ၾကည့္မိ ရဲ႕လား။ တစျပင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒီကမၻာ ဟာ - စင္စစ္ အဲ့ မိုးရြာမွ - ျပန္ စိုျပည္ႏိုင္ဖို႔ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။

ခုေနခါမွာ - ခင္ဗ်ားက သူတို႔ကို “ဘဝ ဆိုတာ ရွင္သန္ေနမႈပဲကြ” လို႔ သြားေျပာၾကည့္ ။ အသက္မဲ့ တဲ့ ရယ္သံေတြနဲ႔ သူတို႔ ခင္ဗ်ားကုိ ဝိုင္းဟားတိုက္ လိုက္ ၾကလိမ့္မယ္။ က်ဳပ္သိတယ္။

တကယ္က သူတို႔ အားလံုး ေသဆံုး ေနၾကတယ္။ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ ဆီ ေလ်ာက္လွမ္းရင္း - ေမ်ွာ္လင့္ရာ ေနရာေတြဆီ အေရာက္မွာ ေသဆံုး ကုန္ၾကတယ္။ ဘာလို႔ဆို - အဲ့ဒီ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ ရဲ႕ အလြန္ ဟိုဘက္ျခမ္းမွာ အားလံုး အတြက္ သခ်ၤဳ ိင္း ေျမ က အဆင္သင့္ ေစာင့္ဆိုင္း ေနတာမို႔လို႔ပဲ။ စိုးစိုးစီစီ အသံ တစ္သံမွ ၾကားရမယ္ မထင္နဲ႔ ။ အံ့အားသင့္စရာ ေၾကာက္လန္႔စရာ တိတ္ဆိတ္မႈ သက္သက္သာ ၾကီးစိုး တည္ရွိ ေနတယ္။

အခုလည္း - ပါးပါးေလး က်န္ခဲ့တဲ့ ဒီေလကို ရွဴရွိဳက္ဖို႔ သက္ရွိသတၱဝါ ဆိုတာ တစ္ေကာင္တစ္ျမီးမွ မရွိဘူးရယ္။

တစ္ခ်ိန္တုန္းက ရွင္သန္္ခဲ့တယ္ -အခု ေသဆံုး ကုန္ၾကတယ္။

ခင္ဗ်ား အတြက္ေတာ့ မသိဘူး။ -က်ဳပ္ဘာသာ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ မထူးဆန္းဘူး။
......................

Reading on J.K

......................

.....................

ဘုရားသခင္ သည္ ေျဖရွင္းခ်က္ မဟုတ္၊ တကယ့္ ျပႆနာ !

2011-12-15T17:41:00.001+06:30

ဘုရားသခင္ ဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ ခင္ဗ်ား တကယ္ ယံုၾကည္ပါသလား။

Osho: ဘုရားသခင္ မရွိဘူးလို႔ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားသခင္ ဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ က်ေနာ္ က်ိန္းေသ သိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္ ဆိုတာ မရွိတဲ့ အတြက္လည္း က်ေနာ္ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူး တင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဘုရားသခင္ ရွိေနရင္ – သူ တည္ရွိေန ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ က ျပႆနာေတြ အမ်ားၾကီး ဖန္တီးေပးေနလို႔ပဲ။ သူ ရွိေနတယ္လို႔ ယူဆ ေနၾက တဲ့ အတြက္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး ၾကံဳၾကရတယ္။ အထူးသျဖင့္ – ဘုရားသခင္ ရွိေနရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဘဝ – ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ျမင္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ဒီရွဳေထာင့္ ကို ခင္ဗ်ား လည္း ေတြးထား ခ်င္မွ ေတြးထားမယ္။ ဘုရားသခင္ တည္ရွိေနတယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကသူ တိုင္း ဒီရွဳေထာင့္ကို မေတြးခဲ့ ၾကဖူးဘူး ထင္ပါတယ္။ဘုရားသခင္ဟာ ကမၻာကို ဖန္ဆင္း ခဲ့တယ္ လို႔ ခရစ္ယာန္ေတြ ေျပာၾကတယ္။ တကယ္က – ဖန္ဆင္းဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း သက္သက္ နဲ႔ ဘုရားသခင္ ဆိုတဲ့ အယူအဆ ဝင္လာရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာက ဒီမွာ တကယ္ ရွိေနတယ္။ ေတြ႔ေနရတယ္။ ဒါကို တစ္ေယာက္ေယာက္ က ဖန္ဆင္း တာပဲ ျဖစ္ရ မယ္ ။ ဒီ ကမၻာကို ဘယ္သူ ဖန္ဆင္း တယ္ လို႔ ေျပာေျပာ – အဲ့ ဖန္ဆင္းရွင္ကို ဘုရားသခင္ လို႔ ေခၚမယ္။ ဟုတ္တယ္ ဟုတ္ ။ ဒါေပမယ့္ – တကယ္တမ္း သာ အဲ့လို ဖန္ဆင္း ခံရတာပါ ဆိုရင္ – ဘာေတြ ျဖစ္လာမလဲ ခင္ဗ်ား သိပါသလား။ကမၻာဟာ တကယ္တမ္း ဖန္ဆင္းခံရတာ၊ ဖန္တီး ခံရတာပါ ဆိုရင္ – ကမၻာ မွာ အသြင္ သ႑ာန္ ေျပာင္းလဲမႈ၊ ဆင့္ကဲ ျဖစ္စဥ္ ဆိုတာ – ဘာတစ္ခု မွ ျဖစ္မလာ ႏိုင္ဘူး။ ဆင့္ကဲ ေျပာင္းလဲ မႈ ျဖစ္စဥ္ ( Evolution ) ဆိုတာ – ဆက္ကာ ဆက္ကာ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း ရွိေနတယ္ လို႔ အဓိပၸာယ္ သက္ေရာက္ ပါတယ္။

ခရစ္ယာန္ ပံုျပင္ကို ေတြးၾကည့္မယ္။ ဘုရားသခင္က ကမၻာကို ေျခာက္ရက္ နဲ႔ ဖန္ဆင္းတယ္။ ခုႏွစ္ရက္ ေျမာက္ေန႔မွာ သူ အနားယူတယ္။ အဲ့ ေနာက္ပိုင္း ကတည္းက သူ အျငိမ္းစား ယူသြား ေတာ့တာပဲ။ သူ ဖန္ဆင္းခဲ့တာဟာ ေျခာက္ရက္ ထဲရယ္။ အျပည့္အဝ – “ျပီးျပည့္စံုေအာင္ ဖန္ဆင္း” သြားတာ ျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါဆိုရင္ အခု – ဆင့္ကဲ ေျပာင္းလဲမႈ၊ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ေတာ္လွန္ ေျပာင္းလဲ ေနမႈ ေတြက ဘယ္ေနရာက ေပၚေပါက္ လာၾကရတာလဲ။ ဖန္ဆင္းတယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ ကိုယ္ႏိႈက္ က – အျပည့္အဝ ျပီးဆံုးသြားျပီ။ “ပုဒ္မ” ခ် ၊ အေခ်ာသတ္ သြားျပီ လို႔ ဆိုလိုတယ္ မဟုတ္လား ။ ဒီပံုျပင္ အရ – ကမၻာဟာ ေျခာက္ရက္ ေျမာက္ ေန႔ကတည္းက ပုဒ္မ ခ်ျပီးသား။ အျပည့္ အဝ ျပီးျပည့္စံုျပီးသား။ ဒါဆို – ေနာက္ထပ္ ဆင့္ကဲ ေျပာင္းလဲ လာစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိဘူး ရယ္။ႏို႔ေပမယ့္ ဆင့္ကဲ ေျပာင္းလဲမႈေတြက တကယ္ ရွိေနတယ္ ။ ဒီ အခ်က္ က – သူ အျပည့္အဝ ( ျပီးျပည့္စံု ေအာင္ ) မဖန္ဆင္း ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း ညႊန္ျပ ေနတယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ မျပီးျပည့္စံုတဲ့ ကမၻာကို ဖန္ဆင္း ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္ ကလည္း ရွိေနျပန္တယ္။ ဘာလို႔ ဆို ဘုရားသခင္ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ရည္ နဲ႔ ဆန္႔က်င္ ေနလို႔။ ဘုရားသခင္ ဆိုတာ ျပီးျပည့္စံု တယ္။ ျပည့္ဝျပီးသား လို႔ အဓိပၸာယ္ ထြက္တယ္။ အဲ့ေတာ့ သူ ဘာလုပ္လုပ္ – ျပီးျပည့္စံု ေနရမယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ – အရာရာတိုင္းဟာ တသမတ္တည္း ၊ တသားတည္း ျငိမ္ဝပ္ေနတယ္။ တစ္နည္း ထပ္ေျပာရင္ – “အေသ” ေတြ ခ်ည္းပဲ။ဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္ – ပုပ္ ရဟန္းမင္း ေတြဟာ ခ်ားစ္ဒါဝင္ကို ဆန္႔က်င္ တားဆီး ခဲ့ ၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ ခ်ားလ္စ္ဒါဝင္ ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ေျပာတဲ့ စိတ္ကူးကိုသာ အားလံုး လက္ခံ လိုက္မယ္ ဆိုရင္ – ဘုရားသခင္ဟာ ေနာင္အခ်ိန္မွာ အေနွးနဲ႔ အျမန္ ေသသြားဖို႔ ရွိတယ္။ ပုပ္ ရဟန္းမင္းေတြ အျမင္စူးရွၾကတယ္ ေျပာရမယ္။ အီေဗာ္လူးရွင္း သီဝရီ ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကို ေတာ္ေတာ္ ေဝးေဝး အထိ ျမင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

သာမာန္အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ား ဆိုရင္ – ဖန္ဆင္းမႈ ( Creation ) နဲ႔ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ ( Evolution ) အၾကား ဆက္စပ္ ခ်င္မွ ဆက္စပ္ ၾကည့္လိမ့္မယ္။ ဘုရားသခင္ နဲ႔ ခ်ားလ္စ္ဒါဝင္ အၾကားမွာေတာ့ ဆက္စပ္မႈ ရွိေန ပါတယ္။ ခ်ားလ္စ္ဒါဝင္က – ဖန္တီးမႈ ဆိုတာ ေရွ႕ဆက္ျပီး ျဖစ္ပြားေနမယ့္ ျဖစ္စဥ္ တစ္ခုပဲ – ျဖစ္တည္ခ်က္ တစ္ရပ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မျပည့္စံုသြားဘူး၊ အျမဲတမ္း ေျပာင္းလဲေန တယ္၊ ေရွ႕ကို ဆက္ျပီး ေျပာင္းလဲ ေနဦး မယ္ – လို႔ ဆိုတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ မွသာ – ခံယူခ်က္ အသစ္ အသစ္ေတြ၊ အညႊန္းေဘာင္ အသစ္ အသစ္ေတြ ရွိလာမယ္။ ရွဳျမင္မႈ အသစ္နဲ႔၊ တံခါးသစ္ေတြ ဖြင့္မယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် အသစ္ အသစ္ေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ ေနမယ္။

ဘုရားသခင္ ကေတာ့ ေျခာက္ရက္နဲ႔ သူ႕အလုပ္ကိုသူ အျပီးသတ္ သြားတယ္။ သိပ္လည္း မၾကာေသးပါဘူး ခရစ္ေတာ္ မေပၚခင္ ႏွစ္ေလးေထာင့္နဲ႔ ေလးႏွစ္လား ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီေန႔ဟာ ဇန္နဝါရီလ တစ္ရက္ေန႔၊ တနလၤာေန႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာလို႔ဆို က်ေနာ္တို႔ ဖန္တီးတဲ့ အရာရာတိုင္းနဲ႔ သင့္ေတာ္ေအာင္ ဘုရားသခင္ကို ျပန္ျပီး ပံုစံခ်ရေတာ့မွာ မို႔လို႔။ က်ေနာ္တို႔ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္ အတိုင္း ဘုရားသခင္ လိုက္နာရေတာ့မယ္။ ( ျပကၡဒိန္ အရ – ဘုရားသခင္ ကမၻာ ကို ဖန္ဆင္းတာ ဘယ္ေန႔လဲ လို႔ ) ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို ေမးမယ္ ဆိုရင္ – ရက္စြဲ အားျဖင့္ တနလၤာေန႔ ၊ ဧျပီလ ( ၁ ) ရက္ ၊ April Fools’Day မွာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ လို႔ ျပန္ေျဖလိုပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို အဲ့ေန႔ဟာ သူလုပ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥ အတြက္ သူနဲ႔ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ေန႔ မို႔လို႔ပါ။ သူက – ကမၻာ ကို ရယ္ဒီမိတ္ ( အသင့္ လုပ္ျပီးသား ) ျဖစ္တည္မႈ တစ္ရပ္လိုလို အျပည့္အစံု ဖန္ဆင္း ခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုး။

တကယ္လို႔သာ ဆင့္ကဲ ေျပာင္းလဲ ျဖစ္တည္မႈ ( Evolution ) ေတြ မရွိႏိုင္ခဲ့ဘူး ဆိုရင္ – ဘဝ ဟာ ဘာ အဓိပၸာယ္၊ ဘာအနာဂတ္၊ ဘယ္ ေျပာင္းလဲမႈမွ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အတိတ္ေတြနဲ႔ ခ်ည္း သက္သက္ ျပည့္ သြားမယ္။ ဒဲ့ဒိုး ေျပာရင္ ဘဝ က ရွင္သန္ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ “ဘဝ ေသ” ေတြပဲ ျဖစ္သြား လိမ့္မယ္။

6 December 1984 in Lao Tzu Grove

Youtube – http://www.youtube.com/watch?v=hhjOnYbKJJw

………………..

ဧဟိ

2011-12-15T11:55:00.000+06:30

Interview with KGO TV, San Francisco, California.

Answerer was OSHO.

12 August 1985 pm in Jesus Grove.

Q: လူေတြရဲ႕ အေတြးစိတ္ ကို လႊမ္းမိုးဖို႔ ၾကိဳးပမ္းသမ်ွ ေတြက ဘယ္ အယူအဆ၊ ဘယ္ ယံုၾကည္မႈ မ်ိဳးမွာ မဆို ရွိတယ္။ အဲ့ဒီ ယံုၾကည္မႈ ေတြက – ဒီရာစုမွာ ၊ ေရွ႕လာမယ့္ ရာစု မွာ ေရွ႕တန္း တစ္ေနရာ က အထင္ကရ ျဖစ္လာ ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲ။ ခင္ဗ်ား သေဘာတူ မတူ ေတာ့ မသိ – ဒီလို ယံုၾကည္မႈ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြဟာ ယွဥ္ျပိဳင္ ျဖစ္တည္ ေနဦးမွာ။ အဲ့ဒါ ကို ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲ။

A: က်ေနာ္ ရဲ႕ အျမင္ဟာ- ယံုၾကည္မႈ မဟုတ္ပါဘူး။ လံုးဝ ကြဲျပား ပါတယ္။ ကက္သလစ္ လို ခရစ္ယာန္ စသည္ ဘာသာေရး ယံုၾကည္မႈမ်ိဳး ျဖစ္ျဖစ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ လို ဒႆန ယံုၾကည္မႈမ်ိဳး ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ ယံုၾကည္မႈ မ်ိဳး မဆို၊ – အဲ့ဒီ ယံုၾကည္မႈ စနစ္ အားလံုး ကို ေခ်ဖ်က္ပစ္တာ သက္သက္ပါပဲ။

Q: ဘယ္ “ယံုၾကည္မႈ” မ်ိဳးကိုမွ မယံုၾကည္ပါဘူး ဆိုတာဟာလည္း – “ယံုၾကည္မႈ” စနစ္ တစ္မ်ိဳးပဲ မဟုတ္လား။

A: ဒါဟာ ယံုၾကည္မႈ စနစ္ မဟုတ္ဘူး။ ယံုၾကည္မႈ စနစ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ဖို႔ လံုးဝ မရွိပါဘူး။ ယံုၾကည္မႈ စနစ္ ဆိုတာ လူေတြကို ေရွ႕ဆက္မယ့္ အစီအစဥ္ ေတြ ခ်ေပးမယ္။ စီမံကိန္း ေတြ လုပ္ေပးမယ္။ လူေတြဟာ ယံုၾကည္ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ – ေရွ႕ကို ခရီးဆက္ ခ်ီတက္ ႏိုင္မယ္။ က်ေနာ္ ေျပာေနတာက – လူေတြရဲ႕ အဲ့ဒီ အစီအစဥ္ေတြကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ေခ်ဖ်က္ ပစ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ကို ဘာအစီအစဥ္မွ ေပးေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ရွိေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီ အစီအစဥ္ေတြကို ေခ်ဖ်က္ ပစ္တာ သက္သက္။ သူတို႔ သႏၱာန္မွာ ယုံၾကည္ တယ္ ဆိုတာေတြ ဖယ္ပစ္ဖို႔၊ အရွင္းလင္းဆံုး ျဖစ္သြားဖို႔ ပဲ။ သူတို႔ အေပၚမွာ ဘာမွ မေရးထား ပါဘူး။ ေမြးဖြား လာစက ပံုမ်ိဳး နီးပါး – အျဖဴထည္မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။က်ေနာ့ ဆီကို ဂ်ဴး၊ ဟိႏၵဴ၊ မိုဟာမက္ဒင္ စသျဖင့္ ဘယ္ဘာသာဝင္ ေရာက္လာလာ – သူတို႔ရဲ႕ အေတြးစဥ္ ေတြကို က်ေနာ္ ဖယ္ပစ္မွာပဲ။ ဆိုလိုတာ က သူ႔ သႏၱာန္မွာ သယ္ေဆာင္လာမယ့္ ယံုၾကည္မႈ စနစ္ မွန္သမ်ွ ဖ်က္ခ်ပစ္ဖို႔ က်ေနာ္ ေျပာမွာပဲ ။ ဒါဟာ သူ႕ယံုၾကည္ခ်က္ကို ဖ်က္ဆီးျပီး၊ က်ေနာ့ရဲ႕ အျခား ယံုၾကည္ခ်က္ တစ္ခု အစားျပန္ ထပ္ ထည့္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဖ်က္ခ်တာ သက္သက္။ က်န္တာ ဘာမွ လုပ္စရာ မလိုဘူး။

Q: အဲ့ေတာ့ – ခင္ဗ်ား ဆိုလိုတာက – သဘာဝမွာ Vacuum လို႔ေခၚတဲ့ ဗလာနယ္ခ်ည္း သက္သက္ေတြ ရွိသလို၊ စိတ္အေတြးထဲကို ဗလာခ်ည္း သက္သက္ ထားဖို႔ ေျပာေနတာမ်ိဳး အဲ့လို မဟုတ္လား။

A: မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီစကားက မွားေနပါတယ္။ အေၾကာင္းက -အခု က်ေနာ္ ဆိုပါေတာ့။ သံုးဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ မွာ က်ေနာ္ဟာ ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ အျပည့္အဝ “ဘာတစ္ခုမွ မဟုတ္” ပါဘူး။ ဒီလို ေျပာလိုက္တာဟာ – သိပၸံ ( ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ) သေဘာအရ သာလ်င္ – ဓမၼဓိဌာန္က်က် မွန္ကန္လိမ့္မယ္။ “သဘာဝဟာ စင္စစ္ ဗလာ ခ်ည္းသာ ျဖစ္ေနပါတယ္” ဆိုတဲ့ မွန္နည္းမ်ိဳး မွန္ကန္မယ္ ။ ႏို႕ ေပမယ့္ နာမ္ပိုင္းဆိုင္ရာ သေဘာနဲ႔ ဆိုရင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္သြား ပါတယ္။ခင္ဗ်ား ရဲ႕ သႏၱာန္အတြင္း ကို ပိုျပီး နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း တိုးဝင္ ၾကည့္ပါ။

ခင္ဗ်ား တိုးဝင္ၾကည့္ ေလေလ – ခင္ဗ်ား ကိုယ္ ခင္ဗ်ား ဘာမွမဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သိလာရ ေလေလပဲ။ ဗလာခ်ည္၊ အခ်ည္းႏွီး သက္သက္ကို ျမင္ရမယ္ ။ ေနာက္ဆံုးမွာ – ခင္ဗ်ားက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သုညတ ၊ လံုးဝ ကင္းျပတ္ ေနေၾကာင္း ေတြ႔လိုက္ ရမယ္။ အဲ့ဒါကို Enlightenment – ဥာဏ္လင္းပြင့္မႈ ရရွိတဲ့ ခဏ လို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား အတၱမ ( အတၱ၊ ထင္ေယာင္ထင္မွား ) ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတယ္။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ လိုခ်င္တပ္မက္မႈ ၊ အာသာ ဆႏၵ အကုန္လံုး – အေဝးလြင့္သြားတယ္။ ဆိုလိုတာက – ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ပါ ေပ်ာက္ဆံုး သြားပါတယ္။ အလင္းခ်ည္း သက္သက္၊ ဘဝ သက္သက္၊ အဆံုးအစမဲ့ – ထာဝရ သက္သက္ … စသည္ ဘယ္လို ေခၚေခၚ “အဲ့ဒါ” သက္သက္ပဲ ရွိေနတယ္။ အဲ့ဒါက – အဲ့အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားဟာ လူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး လို႔ ျမင္သြားတယ္ – သန္႔စင္တဲ့ သိမႈ သက္သက္ကေလး။ စိတ္ အေတြး အၾကံ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ အေတြးအၾကံ ၊ သႏၱာန္ အားလံုး ျငိမ္းသြားမႈ သက္သက္ ကေလး။ ဗုဒၶဟာ ဒါကို “ခ်ဳပ္ျငိမ္းမႈ” ( နိဗၺာန : Nirvana ) လို႔ အတိအက် အမည္ ေပးခဲ့တယ္။ အဓိပၸာယ္က Nothingness – ဘာမွ မဟုတ္ျခင္း၊ ျဖစ္ျခင္း-ပ်က္ျခင္း မွ ကင္းလြတ္ျခင္း။ ကင္းျပတ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားျခင္း။

( Nothing ကို ရံဖန္ရံခါ သံုးတတ္တဲ့ -“အေလနေတာ ၊ အလဟႆ ဘာမွ မဟုတ္မႈမ်ိဳး” အဓိပၸာယ္ မဟုတ္ဘူး။ No-thingness – ရုပ္၊နာမ္၊ ( ပစၥည္း- ပစၥယ ) ျဖစ္ျခင္း ပ်က္ျခင္း သေဘာ တို႔က ကင္းျပတ္ျခင္း ကို ဆုိလိုပါတယ္။ )

အေနာက္ ႏိုင္ငံက ဘယ္ ဘာသာေရးမွ ဒီေနရာကို ဦးတည္မေနဘူး။ အေနာက္ ႏိုင္ငံက ဘာသာေတြ ထဲက အထင္ကရ သံုးခု – ခရစ္ယာန္၊ ဂ်ဴး ( ဂ်ဳဒ ) ၊ မိုဟာမက္ဒင္ – ဒီ သံုးခုဟာ အိႏၵိယ ရဲ႕ ျပင္ပ မွာ ေပၚေပါက္ တယ္။ အဲ့ဒီ သံုးခု စလံုး ဟာ အခု အခ်က္ကို ဦးတည္ မေနပါဘူး။ အိႏၵိယ အတြင္း မွာ ေပၚေပါက္ တဲ့ ဘာသာ သံုးခု ရွိတယ္။ – ဟိႏၵဴ၊ ဂ်ိန္း၊ ဗုဒၶ ။ – ဒီသံုးခုက အဲ့ဒီ အခ်က္ကို မိမိတို႔ ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႔ ဦးတည္ ထား ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အတြင္း သႏၱာန္ကို ႏွစ္ဝင္ ရွာေဖြ ၾကည့္ဖို႔ပဲ။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ စင္စစ္ တကယ့္အျဖစ္ ကို သိျမင္ဖို႔ ဟာ – ဒီ ဘာသာေတြ ရဲ႕ အႏၱိမ ပန္းတိုင္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါဟာ အျခား အရာ တစ္ခုခု ၊ အခု ခင္ဗ်ား ေျပာတဲ့ ဗလာနယ္ ဆိုတာကို သပ္သပ္ ထပ္ျဖည့္ ထားတဲ့ အဓိပၸာယ္ မသက္ေရာက္ဘူး။

Q: ခင္ဗ်ား ေျပာတာကို က်ေနာ္ နားမလည္ဘူး ဆိုရင္ – ခင္ဗ်ား သိပ္အံ့ဩမွာ မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္။

A: ခင္ဗ်ား နားမလည္ရင္လည္း က်ေနာ္ မအံ့ဩပါဘူး။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ – ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ မေတြ႕သိ ဖူးတဲ့ အရာတစ္ခုကို ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ပံုစံ နဲ႔ နားလည္ႏိုင္မလဲ။ ဥပမာ – ခင္ဗ်ား သၾကား အရသာ တစ္ခါမွ ျမည္းမၾကည့္ ဖူးဘူး ။ အဲ့ဒါကို က်ေနာ္ က ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ဘယ္လို ရွင္းျပျပ၊ ခင္ဗ်ား အဲ့အရသာ ကို သေဘာေပါက္ သြား၊ သိသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား သိေအာင္ လုပ္ခ်င္ရင္ တစ္နည္းပဲ ရွိတယ္ – က်ေနာ့ အေပါင္း အသင္းေတြ ကို ေခၚ၊ ခင္ဗ်ားကို အတင္းခ်ဳပ္၊ ခင္ဗ်ား ပါးစပ္ထဲ သၾကား ေလာင္းထည့္မွ ရမယ္။ ဆိုလိုတာက – အရာတစ္ခုကို ခင္ဗ်ား မေတြ႕သိ ဖူးရင္ ၊ အဲ့့ဒီအရာကို ခင္ဗ်ား အျပည့္အဝ နားလည္ မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခု ေျပာတဲ့ အတြင္းသႏၱာန္ရဲ႕ အျဖစ္ ဆိုတာ ကို – ခင္ဗ်ား တကယ္ စင္စစ္ နားလည္ခ်င္တာပါ ဆိုရင္ – ( တိုက္တြန္းခ်င္တာက ) လာပါ၊ ဘာဝနာ ပြားၾကည့္ လွည့္ပါ။ အဲ့ဒါပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

Youtube Link – http://www.youtube.com/watch?v=FWEhqST0Dyk

…………………….